ความลับใต้รอยยิ้ม

กลิ่นหอมบางเบาของกำยานจันทน์เทศลอยวนอยู่เบื้องหน้า ทว่ากลับไม่สามารถกลบกลิ่นอายความตึงเครียดที่แทรกซึมอยู่ทุกอณูอากาศภายในห้องหนังสือตระกูลหลินได้เลยแม้แต่น้อย หลินซูเหยาปรายตามองบัญชีรายรับรายจ่ายสามเล่มหนาที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะไม้สลักลายวิจิตร นางไม่ได้แตะต้องมันทันที แต่เลือกที่จะยกถ้วยชาผู่เอ่อร์ขึ้นจิบช้าๆ อย่างใจเย็น ไออุ่นจากถ้วยเคลือบกระเบื้องเคลือบสีไข่ไก่สะท้อนลงบนดวงตาดอกท้อคู่คมที่ฉายแววรารู้ทัน ท่ามกลางอาภรณ์ปักลายหงส์เหมันต์สีม่วงเข้มขับเน้นให้ร่างระหงดูสง่างามน่าเกรงขาม ราวกับพญาหงส์ที่กำลังกางปีกครอบ องอาณาจักร "เจ้าค่ะ... นี่คือบัญชีทรัพย์สินทั้งหมดที่ท่านพ่อมอบให้ดูแลในช่วงที่ท่านแม่ออกไปพักผ่อนที่อารามหลวง..." เสียงของอนุฮุ่ยกล่าวรายงานด้วยความนอบน้อม ทว่าปลายนิ้วที่ประสานกันไว้แนบตักกลับสั่นเทาเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด ซูเหยายังคงนิ่งเงียบ นางวางถ้วยชาลงบนโต๊ะด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ เสียงกระทบเบาๆ นั้นกลับดังก้องกังวานในความเงียบงันราวกับเสียงฆ้องประหาร นางปรายหางตามองอนุฮุ่ยผู้ทะเยอทะยานที่พยายามซ่อนรอยยิ้มแห่งชัยชนะไว้ภายใต้ใบหน้าซื่อสัตย์ "สามเล่มนี้..." ซูเหยานิ้วเรียวดั่งหยกขาวแตะลงบนสันบัญชีเล่มบนสุด "ระบุว่าที่ดินทางทิศใต้ของเมืองหลวงถูกขายไปเพื่อชดใช้หนี้การค้าเมื่อสามเดือนก่อน... แต่น่าแปลกนัก เหตุใดโฉนดที่ดินผืนนั้นจึงเพิ่งถูกโอนกรรมสิทธิ์ไปเป็นชื่อของบุตรชายท่านเสนาบดีหลิวเมื่อวานนี้เล่าเจ้าคะ?" รอยยิ้มบนใบหน้าของอนุฮุ่ยแข็งค้างไปในทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก "คุณหนูรอง... ท่าน... ท่านเข้าใจผิดกระมังเจ้าคะ เรื่องการค้าขายที่ดินเป็นอำนาจตัดสินใจของท่านพ่อ..." "ท่านพ่อหรือ?" ซูเหยาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่วิเคราะห์เฉียบคมดืดดิ่งลงไปถึงขั้วหัวใจ "ท่านพ่อติดพันการพนันที่หอคอยมรกตจนต้องเอาสมบัติมารองรังจริงหรือ? หรือแท้จริงแล้ว... เป็นพวกท่านแม่ลูกที่ร่วมมือกันยักย้ายถ่ายเททรัพย์สินของตระกูลหลิน ออกนอกตระกูลเพื่อเตรียมหนทางหนีทีไล่ หากตระกูลจ้าวฝั่งสามีข้าเอาผิดเรื่องการทุจริตคอรัปชันในกองทัพขึ้นมากันแน่เจ้าคะ!" คำพูดประโยคสุดท้ายถูกเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนอนุฮุ่ยเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น นางไม่คาดคิดเลยว่าคุณหนูรองผู้เคยเงียบขรึมและอ่อนแอราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบในอดีต บัดนี้จะกลับกลายเป็นปราชญ์ผู้มองทะลุปรุโปร่งทุกเล่ห์เหลี่ยมในเรือนหลังได้อย่างรวดเร็วฉับไวเช่นนี้ ทว่า ในขณะที่เกมการเมืองภายในเรือนกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด ณ ตำหนักลับของจวนอ๋องเจิ้นเป่ย บรรยากาศกลับคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายของคมดาบและอำนาจ จ้าวเฟยหลงประทับนั่งบนเก้าอี้พนักสูงสลักลายมังกรห้าเล็บ พระเนตรคมกริบดุจพญาอินทรีย์จ้องมองแผนที่ยุทธศาสตร์แคว้นที่กางอยู่เบื้องหน้า ออร่าความเย็นชาและดุร้ายแผ่ซ่านออกมารอบกายจนองครักษ์เงาที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง "รายงานท่านอ๋อง... ทางตระกูลหลินเริ่มมีความเคลื่อนไหวแล้วพ่ะย่ะค่ะ คุณหนูรองซูเหยาใช้อำนาจสิทธิ์ขาดในฐานะภรรยาเอกของท่าน... เริ่มตรวจสอบบัญชีทรัพย์สินและดึงอำนาจการคลังกลับมาสู่มือตนเองทีละน้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ" มุมพระoษฐ์หยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้บ่งบอกถึงความอบอุ่น หากแต่เต็มไปด้วยความพึงพอใจและลุ่มลึกอย่างยิ่ง "นางแมวป่าตัวน้อยของข้าเริ่มตะปบเหยื่อแล้วสินะ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำเอื้อnออกมาด้วยความเอ็นดูที่เจือไว้ด้วยความดุร้าย "ปล่อยให้นางจัดการตามใจชอบ ใครกล้าขวางทางนาง... ข้าจะกวาดล้างมันให้สิ้นซากไม่ให้เหลือแม้แต่เงา" ตัดกลับมาที่จวนตระกูลหลิน ซูเหลายืนขึ้นช้าๆ นางกวาดสายตามองอนุฮุ่ยที่ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะยื่นมือเรียวงามหยิบตราประทับประจำตระกูลขึ้นมาถือไว้ในมืออย่างมั่นคง แววตาของนางฉายประกายความเด็ดเดี่ยวและเยือกเย็น ทว่าในวินาทีที่นางกำลังจะเอמהคำสั่งขั้นเด็ดขาดเพื่อยึดอำนาจคืนทั้งหมด เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูเรือน พร้อมกับเสียงรายงานจากบ่าวรับใช้ที่หน้าซีดเผือก "คุณหนูรอง... แย่แล้วเจ้าค่ะ! มี... มีราชโองการด่วนจากในวังหลวง... และ... และ..." บ่าวรับใช้ยังไม่ทันกล่าวจบประโยค ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของบุรุษในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายมังกรเงินยวง ผู้ซึ่งไม่ควรจะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ในยามวิกาลเช่นนี้—จ้าวเฟยหลงก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าซูเหยา ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองตรงมาที่นางด้วยประกายไฟที่ลุกโชน "จะรีบดึงอำนาจไปทำไมกันเล่าพระชายา... ในเมื่อสมบัติทั้งหมดของตระกูลหลิน และตัวเจ้า... เป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียวอยู่แล้วมิใช่หรือ?" ถ้วยชาในมือของซูเหยาชะงักค้างทันที หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบด้วยความไม่คาดคิด ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่ก้มกราบลงแทบพื้นด้วยความหวาดกลัวต่ออำนาจล้นฟ้าของอ๋องเจิ้นเป่ย ผู้นำพาเกมกระดานนี้พลิกผันไปในทิศทางที่ไม่มีใครคาดเดาได้อีกต่อไป — ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเกมการเมืองอันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะคะ — เงียบแต่ฟาดเรียบ