อ๋องผู้คลั่งรัก

กลิ่นอายของกำยานหมื่นลี้ลอยวนอยู่ในตำหนักชิงหลัน หนาทึบจนเกือบจะมองเห็นเป็นควันสีเทาจางๆ ลอยคว้างตัดกับแสงเทียนสีชาดที่หยดลงมาจับตัวเป็นแท่งยาวบนเชิงทองเหลืองสลักลายหงส์เหิน ทว่าความระอุของไอร้อนในห้อง กลับเทียบไม่ได้เลยกับความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากแววตาของบุรุษผู้ประทับนั่งอยู่บนเก้าอี้พนักสูงสลักลายพยัคฆ์คำราม จ้าวเฟยหลงมิได้เอ่ยสิ่งใดออกมาแม้แต่คำเดียวตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องโถงใหญ่ อาภรณ์คลุมกายสีนิลสนิทปักดิ้นทองลายเมฆมงคลสะท้อนแสงไฟวับวาม ขับเน้นให้เรือนร่างสูงใหญ่สง่างามดั่งเทพสงครามผู้ลงทัณฑ์ ริมฝีปากหยักลึกปิดสนิทเป็นเส้นตรง รัศมีกดดันแผ่ซ่านจนเหล่าขุนนางผู้ใหญ่และฮูหยินตระกูลใหญ่ทั้งหลายที่นั่งอยู่ก่อนหน้า ถึงกับไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง กลางห้องโถงนั้น… หลินซูเหยายืนตรงอย่างสง่างาม นางสวมชุดกระโปรงยาวผ้าไหมซาตินสีฟ้าครามปักลายกิ่งเหมยสีขาวบริสุทธิ์ เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบขึ้นครึ่งศีรษะปักด้วยปิ่นหยกขาวเนื้อดีที่ไร้ซึ่งการประดับประดาฟุ่มเฟือย ทว่ากลับขับให้ผิวพรรณผุดผ่องดั่งไข่มุกราตรี และใบหน้ารูปไข่นั้นดูงดงามเยือกเย็นจนน่าประหลาด เบื้องหน้าของนางคือถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวที่แตกกระจาย เศษชิ้นส่วนและคราบน้ำยาสีดำส่งกลิ่นคาวคลุ้งกระจายเต็มพื้น "หลินซูเหยา เจ้าช่างอาจหาญนัก!" เสียงหวีดแหลมของฮูหยินรองตระกูลหลินดังขึ้นทำลายความเงียบ นางชี้ปลายนิ้วที่สวมปลอกเล็บทองคำยาวเรียวมาทางบุตรสาวนอกสมรสที่ตนเกลียดชัง "บังAอาจวางยาพิษในงานเลี้ยงของท่านอ๋อง ถึงขนาดกล้าใช้มุกราตรีบรรณาการมาอำพรางกลิ่นอายยาพิษ โทษฐานนี้มีแต่ความตายเท่านั้นที่จะล้างมลทินให้ตระกูลหลินได้!" เสียงซุบซิบดังระงมขึ้นทันที บรรดาฮูหยินและคุณหนูจากตระกูลต่างๆ ต่างพากันใช้พัดบังใบหน้า พรางทอดสายตาเยาะเย้ยและหวาดผวามายังสตรีผู้ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่กลางวงล้อม หลินซูเหยาเพียงปรายตามองเศษถ้วยยาพิษบนพื้นด้วยหางตา มุมปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ว่างเปล่า ทว่ากลับกรีดลึกเข้าไปในความรู้สึกของผู้พบเห็น "ฮูหยินรองช่างมีความสามารถพิเศษยิ่งนัก..." น้ำเสียงของนางใสกระจ่างดั่งระฆังเงิน ทว่าราบเรียบไร้ระลอกคลื่น "ยังไม่ทันที่แพทย์หลวงจะตรวจสอบส่วนผสม ท่านก็สามารถวินิจฉัยโรคและพิพากษาโทษข้าได้เสร็จสรรพ ราวกับว่าท่านเป็นผู้ถือครองตำราพิษแห่งแดนใต้เสียเองกระนั้น" "เจ้า—! ปากกล้า นักนังตัวดี!" ฮูหยินรองหน้าถอดสี ก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความโกรธเกรี้ยว หันไปโขกศีรษะคารวะทางด้านผู้ประทับนั่ง "ท่านอ๋องโปรดให้ความเป็นธรรมด้วยเพคะ ชายาของท่านผู้นี้มีจิตใจคับแคบ ริษยา และคิดวางยาปลิดชีพผู้มาร่วมงานเพื่อประกาศศักดา นี่คือความอัปยศของจวนอ๋องเจิ้นเป่ยนะเพคะ!" ความเงียบงันกลับมาปกคลุมอีกครั้ง ทุกสายตาจับจ้องไปยังร่างสูงสง่าที่ยังคงนั่งไขว่ห้างอย่างเกียจคร้าน จ้าวเฟยหลงค่อยๆ ยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ กิริยาท่าทางเยือกเย็นดุจสัตว์ร้ายที่กำลังมองเหยื่อดิ้นรนก่อนขย้ำ เขายังไม่เอ่ยวาจาใด ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับกดดันจนคล้ายอากาศเบาบางลงทุกที หลินซูเหยาเหลือบมองแผ่นหลังกว้างของสามีในนามแวบหนึ่ง นางรู้ดีว่าบุรุษผู้นี้ไม่เคยไยดีนาง เหตุการณ์ในอดีตชาติสอนให้นางตระหนักว่าบนกระดานหมากนี้ นางมีเพียงสติปัญญาและเข็มเงินสามเล่มในชายเสื้อเท่านั้นที่จะปกป้องตนเองได้ "ฮูหยินรองกล่าวเกินไปแล้ว..." นางก้าวเท้าเข้าไปใกล้เศษกระเบื้องแตกเบื้องหน้าอย่างไม่เกรงกลัว อาภรณ์สีฟ้าครามพลิ้วไหวตามจังหวะการเดินราวกับสายน้ำ "ยาพิษในถ้วยนี้คือ 'สลายวิญญาณร้อยวัน' เป็นพิษหายากจากแดนประจิม ที่มีฤทธิ์กัดกร่อนเครื่องในจนเป็นสีดำภายในสามลมหายใจ ทว่า..." นางหยุดยืน ก้มลงหยิบเศษกระเบื้องชิ้นหนึ่งขึ้นมาพิจารณาอย่างใจเย็น แสงเทียนสาดกระทบดวงตาคู่งามที่ฉายประกายปัญญาเฉียบคม "ทว่า คราบน้ำยาบนพื้นนี่ กลับมีส่วนผสมของ 'รากบัวหิมะเก้าชั้น' อยู่ถึงเจ็ดส่วน ซึ่งเป็นสมุนไพรล้ำค่าที่มีฤทธิ์ถอนพิษร้อนแรงที่สุดในแผ่นดิน หากข้าต้องการวางยาผู้ใด เหตุไฉนจึงต้องผสมยาถอนพิษลงไปในปริมาณที่มากพอจะช่วยชีวิตคนได้ครึ่งค่อนเมืองเล่า หรือว่า... ฮูหยินรองมีความรู้เรื่องพิษลึกซึ้ง จนทราบสูตรลับที่ย้อนแย้งเช่นนี้ด้วยตนเอง?" คำพูดของนางราวกับคมมีดที่กรีดเฉือนลงกลางใจคนฟัง ฮูหยินรองหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก "เหลวไหล! เจ้ากำลังกล่าวหาข้า!" "ข้ายังมิได้เอ่ยชื่อผู้ใด เหตุใดฮูหยินรองจึงร้อนรนปานจะ Fลุกเป็นไฟเล่าเจ้าคะ?" หลินซูเหยาแย้มยิ้มอ่อนหวาน ทว่าดวงตากลับไร้ซึ่งความAอบอุ่นโดยสิ้นเชิง "พอได้แล้ว!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นเพียงคำเดียว ทว่ากลับทรงพลังราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่มที่สะเทือนไปทั่วทั้งขุนเขา ทุกสรรพเสียงในห้องโถงพลันเงียบกริบลงทันที จ้าวเฟยหลงวางถ้วยชาในมือลงบนโต๊ะเสียงกระทบกันเบาๆ ดั่งเสียงระฆังแห่งความตาย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้อาภรณ์สีนิลก้าวเดินผ่านเหล่าขุนนางที่รีบก้มหน้าหลบสายตา ชายผ้าคลุมยาวกวาดพื้นอย่างองอาจ จนกระทั่งมาหยุดยืนเคียงข้างร่างเพรียวบางของชายาตนเอง กลิ่นอายบุรุษเพศอันเข้มข้นผสมผสานกับกลิ่นสนจันทน์ลอยเข้าแตะนาสิกของหลินซูเหยา นางชะงักไปเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาคมกริบที่มืดสนิทราวก้นบึ้งของเหวน้ำลึก จ้าวเฟยหลงมิได้มองนาง ทว่าเขากลับเอื้อมมือหนาออกไปจับปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างใบหูของนางขึ้นมาทัดไว้อย่างเบามือ อากัปกิริยาที่อ่อนโยนจนผิดวิสัยนี้ ทำให้ทุกคนในห้องโถงถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง "ชายาของเปิ่นหวัง... จะทำสิ่งใด ย่อมมีเหตุผลของนางเสมอ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นดั่งประกาศิตจากสวรรค์ "ส่วนใครก็ตามที่บังอาจใช้แผนสกปรกในจวนของเปิ่นหวัง เพื่อใส่ร้ายป้ายสีฮูหยินของเปิ่นหวัง..." ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวหันไปมองฮูหยินรองและกลุ่มขุนนางตระกูลหลินด้วยแววตาดุร้ายไร้ซึ่งความปรานี รัศสังหารแผ่พุ่งออกมาราวกับคลื่นพายุ "...วันนี้นอกจากพวกมันจะไม่ได้เดินออกไปจากจวนหลังนี้แล้ว ตระกูลหลินทั้งหมด... คงต้องเตรียมตัวหาซื้อโลงศพไว้รอรับศพคนละโลงด้วยเช่นกัน" ความเงียบสงัดดั่งป่าช้าเข้าครอบ the area ทันที ไม่มีใครกล้าหายใจแรง แม้แต่ฮูหยินรองยังทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด หลินซูเหยาเบิกตากว้างเล็กน้อย นางแหงนมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของสามีผู้ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมอำมหิตที่สุดในแคว้น หัวใจที่เคยด้านชากลับกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว ยามเมื่อฝ่ามือหนาของเขาเลื่อนลงมาโอบกระชับรอบเอวบางของนางไว้หลวมๆ เป็นการแสดงออกถึงการปกป้องอย่างโจ่งแจ้งและเด็ดขาด ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุดนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยนาย พร้อมเสียงเกราะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวจากภายนอกตำหนักก็ดังแทรกเข้ามา ประตูไม้แกะสลักบานใหญ่ถูกถีบเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ ราชองครักษ์เสื้อแพรนับสิบคนก้าวเข้ามาพร้อมคันศรในมือ และผู้ที่ก้าวตามเข้ามาคือนันททาสถือราชโองการสีทองอร่ามในมือ ใบหน้าซีดเซียวไร้หนวดเคราแย้มยิ้มอย่างเยือกเย็น "ราชโองการด่วนจากฮ่องเต้... ประทับตราลัญจกรหยกขาว!" — ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเกมการเมืองอันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะคะ — เงียบแต่ฟาดเรียบ