ทางเลือกสุดท้าย

กาสะท้อนของหยกเนื้อดีกระทบกับโต๊ะไม้จันทน์หอมดัง *กริ๊ก* เบาๆ ทว่ากลับบาดลึกดั่งเสียงคมดาบที่เพิ่งถูกชักออกจากฝัก “เจ้าแน่ใจแล้วหรือ... ว่าทางเลือกนี้ จะมิใช่การเดินลงหลุมศพที่เจ้าขุดขึ้นมาเอง, ซูเหยา” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่เจือไปด้วยความระทมทุกข์ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันในตำหนักบูรพาที่อบอวลด้วยกลิ่นอายของชาผู่หลินหมักบ่มข้ามทศวรรษ จ้าวเฟยหลง ในอาภรณ์คลุมกายสีนิลปักลายมังกรห้ากรงเล็บด้วยด้ายทองคำบริสุทธิ์ นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พนักสูง ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวคู่นั้นมิได้ทอดมองถ้วยกระเบื้องเคลือบสีไข่ไก่ตรงหน้า หากแต่จับจ้องร่างระหงในชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ปักลายกิ่งเหมยสีชาด ที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าหน้าต่างบานแกะสลักอย่างไม่วางตา หลินซูเหยายังคงไม่หันกลับมามองเขาทันที นางทอดสายตาออกไปเบื้องนอก ที่ซึ่งความมืดมิดของราตรีกาลกำลังกลืนกินแสงสุดท้ายของขอบฟ้า แผ่นหลังบอบบางนั้นตั้งตรงมั่นคงดั่งต้นสนในฤดูเหมันต์ ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัว หรือแม้แต่ความลังเลให้เห็นแม้แต่น้อย “หลุมศพที่หม่อมฉันขุด... ย่อมกว้างพอที่จะฝังทั้งราชสำนักที่เน่าเฟะนี้ลงไปพร้อมกันเพคะ, ท่านอ๋อง” น้ำเสียงของนางราบเรียบ เยือกเย็น และเด็ดขาด ดุจสายน้ำเชี่ยวกรากที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวน้ำอันสงบนิ่ง หลินซูเหยาค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับบุรุษผู้กุมอำนาจกองทัพพยัคฆ์ทักษิณทั้งสามแสนนาย ร่างสูงใหญ่ที่เคยดุร้ายและเย็นชาต่อคนทั้งหล้า บัดนี้กลับมีร่องรอยความเหนื่อยล้าฉายชัดอยู่ในแววตาคู่คม ยามที่เขามองนาง... สตรีผู้ฉลาดล้ำจนน่ากลัว สตรีผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเขาเคยคิดรังเกียจและอยากสลัดทิ้ง แต่บัดนี้ หัวใจของเขากลับถูกนางผูกมัดไว้ด้วยเส้นด้ายแห่งปัญญาและกลยุทธ์ที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าห้วงสมุทร “เจ้ากำลังเดิมพันด้วยชีวิตของตนเอง... และเดิมพันด้วยบัลลังก์มังกรที่ข้าใช้เวลาทั้งชีวิตในการปีนป่ายขึ้นมาเพื่อปกป้องเจ้า” จ้าวเฟยหลงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดร่างบางอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายบุรุษอันทรงพลังและไออุ่นจากกายเขาโอบล้อมนางไว้ในทันที ปลายเรียวนิ้วสอบที่เคยสังหารศัตรูมานับไม่ถ้วน เอื้อมออกไปสัมผัสปอยผมสีดำขลับที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนนุ่มอย่างทะนุถนอมราวกับกลัวว่านางจะสลายหายไปในอากาศ “เหตุใดจึงต้องเป็นวิธีนี้? ส่งกองกำลังเข้ายึดอำนาจโดยตรง ไม่ใช่ทางที่ง่ายและเร็วกว่าหรือ?” หลินซูเหยาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาสีดำสนิทคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าอันหล่อเหลาแต่เคร่งเครียดของสามีในนาม นางยกยมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มปานหยาดน้ำค้างบนกลีบดอกไม้ แต่กลับซ่อนความคมกริบไว้พะยับแดด “ท่านอ๋องผู้เกรียงไกร... ท่านรบชนะมานับร้อยครั้ง แต่กลับหลงลืมสัจธรรมข้อหนึ่งไปเสียแล้ว” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานในความเงียบ “การใช้กำลังยึดอำนาจ จะสร้างความชอบธรรมให้พวกกบฏได้เห่าหอนไปชั่วลูกชั่วหลาน หม่อมฉันไม่ต้องการให้ชื่อของท่านต้องแปดเปื้อนรอยเลือดแห่งการชิงบัลลังก์อย่างไร้ความชอบธรรม... สิ่งที่หม่อมฉันต้องการ คือการทำให้พวกมันคุกเข่าลงยอมจำนนด้วยกฎหมาย และด้วยความสิ้นหวังในเล่ห์กลของตนเองต่างหาก” คำพูดนั้นทำให้จ้าวเฟยหลงชะงักไป ดวงตาคู่คมหรี่ลงเล็กน้อย ความรู้สึกทั้งรัก ทั้งหลงใหล และทึ่งระคนกันพรั่งพรูเข้ามาในอกจนแน่นขนัด สตรีผู้นี้... ไม่เพียงแต่มีความรู้ทางการแพทย์ที่สามารถความเป็นความตายได้ นางยังมีความคิดอ่านที่ลึกซึ้งเกินกว่าบุรุษในราชสำนักคนใดจะเทียบเคียง นางมองเกมการเมืองระดับมหภาคราวกับการเล่นหมากล้อมกระดานหนึ่ง ที่ทุกตัวเบี้ยถูกวางไว้อย่างสมบูรณ์แบบเพื่อรอเวลาปิดฉาก “เจ้าช่าง... ร้ายกาจเสียจริง, ซูเหยา” เขาถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามาสวมกอดไว้แนบอก อ้อมแขนแข็งแกร่งโอบรัดเอวคิ้วคราดของนางไว้แน่น ราวกับต้องการหลอมรวมร่างของนางให้กลาย(เป็น)ส่วนหนึ่งของตนเอง “ถ้าหากแผนการนี้ผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว... ข้าจะเผาทั้งวังหลวงนี้ให้ราบเป็นหน้ากลองแล้วพาเจ้าหนีไปให้พ้นจากโลกโสมมนี้ จำคำของข้าไว้” หลินซูเหยาซบใบหน้าลงกับอกเสื้อผ้าเนื้อดีของเขา สัมผัสได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่หนักแน่นและร้อนรุ่ม นางหลับตาลงชั่วครู่ ซึมซับความอบอุ่นอันหาได้ยากยิ่งนี้ ก่อนที่สติอันเยือกเย็นจะกลับมาครอบงำจิตใจอีกครั้ง นางดันตัวออกห่างจากอ้อมกอดของเขาอย่างนุ่มนวล พร้อมกับจัดสาบเสื้อของเขาให้เรียบร้อยด้วยท่าทีสง่างาม “ไม่มีความผิดพลาดเพคะ... เพราะหม่อมฉันได้คำนวณหมากตานี้ไว้ล่วงหน้าถึงสามสิบก้าวแล้ว” ในขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรบกวนบรรยากาศ ขันทีประจำพระองค์ของฮ่องเต้ (ผู้ชราภาพและประชวรเรื้อรัง) ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด เนื้อตัวสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ เมื่อเข้ามาถึงกลางห้อง เขาก็ก้มกราบลงกับพื้นจนหน้าผากแทบชิดศิลาเย็นเฉียบ “ทะ... ท่านอ๋อง! พระชายา! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!” ขันทีหนุ่มละล่ำละลักละลอกรายงาน “องค์รัชทายาท... องค์รัชทายาททรงนำกำลังทหารองครักษ์เสื้อแพรบุกเข้าล้อมพระราชอุทยานหลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ! พระองค์ทรงอ้างว่า... ทรงพบหลักฐานว่าพระชายาซูเหยาแอบลอบปลงพระชนม์ฮ่องเต้ด้วยยาพิษ! ตอนนี้พระราชโองการจับกุมตัวกำลังถูกประกาศกร้าวไปทั่วเมืองหลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ!” สิ้นเสียงรายงาน บรรยากาศภายในตำหนักบูรพาก็พลันเย็นเยียบลงจนถึงขีดสุด อากาศรอบตัวคล้ายถูกสูบออกไปจนแทบหายใจไม่ออก จ้าวเฟยหลงแผ่รังสีอำมหิตออกมาจากร่างทันที ดวงตาคู่นคมดุจพญาเหยี่ยวลุกโชนด้วยเพลิงโทสะ มือหนากระชับด้ามกระบี่ข้างกายแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน รังสีฆ่าฟันแผ่ซ่านไปทั่วทิศทาง “รนหาที่ตายนัก! พวกมันกล้าดึงดันเล่นไม้ตายนี้หรือ!” ทว่า... ตรงกันข้ามกับท่าทีเกรี้ยวกราดของสามี หลินซูเหยากลับยืนนิ่งสงบ รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของนางกลับยิ่งกว้างขึ้น แววตาคู่นั้นมิได้มีความตกใจกลัวแม้แต่น้อย กลับพราวระยับไปด้วยประกายแห่งความสำเร็จ ราวกับทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามบทละครที่นางเป็นผู้กำกับไว้อย่างแม่นยำทุกกระเบียดนิ้ว นางหันไปมองถ้วยชาผู่หลินที่ยังคงมีควันจางๆ ลอยกรุ่นอยู่บนโต๊ะ ก่อนจะยื่นมือเรียวขาวดั่งหยกไปหยิบถ้วยชานั้นขึ้นมาจรดริมฝีปากอย่างใจเย็น ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงและหวาดหวั่นของจ้าวเฟยหลงและขันทีที่หมอบกราบอยู่ “ท่านอ๋อง... อย่าเพิ่งกิ้วไปเลยเพคะ” หลินซูเหยาเอ่ยเสียงหวานหยด เงยหน้าขึ้นสบตากับสามีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจอันเปี่ยมล้น “ในเมื่อองค์รัชทายาทอุตส่าห์รีบวิ่งเข้ามาติดกับดักที่หม่อมฉันอุตส่าห์ร้อยเรียงให้อย่างขยขันเช่นนี้... เราก็ควรจะออกไปต้อนรับแขกผู้สูงศักดิ์ท่านนี้เสียหน่อย มิฉะนั้นจะเสียมารยาททางสังคมแย่” นางส่งถ้วยชาในมือให้จ้าวเฟยหลงรับไว้ ก่อนจะหมุนกายเดินนำหน้าไปยังประตูตำหนัก ด้วยฝีเท้าที่มั่นคงสง่างามดั่งนางพญาผู้กำชะตาชีวิตของคนทั้งแผ่นดินไว้ในกำมือ ทว่า... ในวินาทีที่ประตูกลางของตำหนักเปิดอ้าออกสู่แสงจันทร์อันหนาวเหน็บ เงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งในชุดเกราะทองคำเต็มยศ พร้อมกองกำลังทหารนับร้อยที่ชูคบเพลิงสว่างไสว ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า... และคำพูดประโยคถัดมาขององค์รัชทายาท กลับทำให้ลมหายใจของทุกคนต้องสะดุดกка... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและฟาดฟันไปพร้อมกับความเงียบแต่เชือดเฉือนนี้นะคะ