คำสั่งย้ายทัพ

เสียงกระเบื้องเคลือบสีครามกระทบลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอมดัง *กริ๊ก* เบา ๆ ทว่าก้องกังวานบาดลึกในความเงียบงันของห้องหนังสือบูรพา หลินซูเหยาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองราชโองการปักดิ้นทองที่เพิ่งถูกวางลงตรงหน้า นางกำลังใช้เข็มเงินเล่มบางจุ่มลงในถ้วยชาสมุนไพรสีชาดอย่างเชื่องช้า ปลายเข็มที่เปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำครู่หนึ่งสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาดำขลับที่ไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งความตื่นตระหนก "ฮองเฮายังคงโปรดปรานเครื่องหอมจากแดนใต้เช่นเคย... ถึงขั้นลงทุนผสมพิษกู่ไร้ลักษณ์ลงในใบชาต้อนรับขุนนางผู้ภักดี ช่างเป็นความใส่ใจที่น่าซาบซึ้งยิ่งนัก" น้ำเสียงของนางราบเรียบ เย็นเยียบราวกับสายน้ำใต้ธารน้ำแข็ง แต่กลับทำให้ขันทีเฒ่าผู้ส่งสารสะท้านเฮือกจนต้องก้มหน้าต่ำลงไปอีก จ้าวเฟยหลง ซึ่งประทับอยู่บนเก้าอี้พนักสูงเบื้องหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ไม่ได้ชายตาแลราชโองการฉบับนั้นแม้แต่น้อย ดวงเนตรคมกริบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายคู่นั้นทอดมองเพียงร่างระหงในอาภรณ์ปักลายหงส์บินสีฟ้าครามของชายาเอก รัศมีอำนาจกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับพายุหิมะที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง ทว่าเมื่อสายตาคู่นั้นเลื่อนมาหยุดอยู่ที่ใบหน้างดงามไร้ที่ติของซูเหยา ความดุร้ายเยือกเย็นกลับมลายหายสิ้น เหลือเพียงความลุ่มหลงเวียนวนที่ลึกล้ำยากจะหยั่งถึง "เจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อไป..." น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่มเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ ทว่าเต็มไปด้วยความสnistหหาและห่วงใยที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งเฉย "หม่อมฉันไม่ได้คิดจะทำอะไรทั้งสิ้นเพคะ... นอกจากทำตามพระราชประสงค์ของฝ่าบาท" ซูเหยารอยยิ้มบางเบที่มุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา นางวางถ้วยแบทิ้งลง พลาฃจัดสาบเสื้อคลุมขนจิ้งจอกขาวของตนให้เข้าที่อย่างประณีต "ในเมื่อราชโองการระบุชัดเจนว่า ให้ชายาเอกแห่งอ๋องเจิ้นเป่ยเดินทางไปตรวจเยี่ยมสถานการณ์ภัยแล้งและโรคระบาดที่มณฑลประจิมด้วยตนเอง เพื่อแสดงความห่วงใยจากเบื้องสูง... หม่อมฉันในฐานะภรรยาที่ดี ไฉนเลยจะกล้าขัดพระราชหฤทัยเล่าคะ" มณฑลประจิม... ดินแดนรกร้างห่างไกลที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง กองโจร และขุนนางท้องถิ่นผู้ฉ้อฉล นั่นคือหลุมพรางที่ฝ่ายตรงข้ามขุดรอไว้เพื่อเด็ดปีกนางทิ้งนอกเมืองหลวง โดยมีข้ออ้างสวยหรูเป็นการปฏิบัติภารกิจหลวง จ้าวเฟยหลงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกำยำในชุดคลุมสีดำปักลายมังกรทองก้าวเข้ามาประชิดตัวนางในพริบตา มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวบางที่เย็นเฉียบของนางไว้แน่น ราวกับต้องการถ่ายทอดความอบอุ่นทั้งหมดที่มีให้ "ข้าไม่ให้เจ้าไป" น้ำเสียงของเขาเฉียบขาดและดุดัน ดั่งคำประกาศิตที่ไม่มีผู้ใดกล้าฝ่าฝืน "กองทัพพยัคฆ์ทมิฬของข้าพร้อมเคลื่อนพลทุกเมื่อ หากข้าจะยกทัพเข้าเมืองหลวงเพื่อล้างบางพวกหนอนบ่อนไส้ในวังหลวงเสียตอนนี้ ก็ไม่มีผู้ใดขวางได้ เหตุใดเจ้าจึงต้องเอาตัวเข้าไปเสี่ยงในหมากกระดานโสโครกนั้นด้วยซ้ำ" ซูเหยาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาคู่คมฉายประกายเด็ดเดี่ยวและเฉลียวฉลาด นางยกมืออีกข้างขึ้นสัมผัสแก้วสากของบุรุษตรงหน้าเบาๆ เป็นการปลอบประโลมในแบบของนาง "ท่านอ๋อง... ท่านกุมอำนาจทหารครึ่งแผ่นดิน นอกเมืองท่านคือผู้ไร้พ่าย แต่ในราชสำนักและวังหลังแห่งนี้ มีตาข่ายใยแมงมุมที่ถักทอด้วยกฎเกณฑ์ ขนบธรรมเนียม และคำครหาซ่อนอยู่ หากท่านใช้กำลังบุกเข้ามาตอนนี้ ท่านจะกลายเป็นกบฏในสายตาของราษฎรทันที และนั่นคือสิ่งที่ฮองเฮากับองค์รัชทายาทรอคอยอยู่ไม่ใช่หรือคะ" นางแย้มยิ้มบางเบา ทว่าแววตากลับคมกริบดั่งใบมีด "ปล่อยให้หม่อมฉันก้าวออกไปเดินหมากตานี้เถอะค่ะ... การแยกจากกันชั่วคราวครั้งนี้ ไม่ใช่การพ่ายแพ้ แต่เป็นการเปิดทางให้ท่านได้ขยับขยายกองกำลังอย่างไร้กังวลต่างหาก" จ้าวเฟยหลงขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน หัวใจของเขาเจ็บแปล๊บราวกับถูกบีบด้วยคีมเหล็ก เขารู้ดีว่าภรรยาของตนฉลาดเฉลียวและมีแผนการลึกซึ้งเพียงใด แต่ความคิดที่จะต้องปล่อยให้นางคลาดสายตา ไปเผชิญหน้ากับคมดาบของศัตรูตามลำพังในดินแดนทุรกันดาร ทำให้สัญชาตญาณดิบเถื่อนของแม่ทัพผู้กระหายเลือดแทบจะคลุ้มคลั่ง "เจ้าฉลาดเป็นกรด... ซูเหยา แต่บางครั้งความอวดดีของเจ้าก็ทำให้ข้าอยากจะจับเจ้าขังไว้ในห้องนอนเสียให้รู้แล้วรู้รอด" เขาพึมพำชิดริมหูของนาง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหง ทว่าแววตาที่มองมากลับเต็มไปด้วยความรักลึกซึ้งดั่งหินผาที่สั่นคลอนไม่ได้ "ถ้าท่านทำเช่นนั้น เกรงว่าแผนการล้างบางตระกูลหลิวคงต้องเลื่อนออกไปอีกหลายปีนะเพคะ" นางกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะเบาๆ บรรยากาศในห้องหนังสือบูรพากลับมาตึงเครียดอีกครั้ง เมื่อเสียงฝีเท้าหนักแน่นขององครักษ์เงาคนสนิทดังขึ้นที่หน้าประตู ก่อนที่ร่างในชุดดำจะคุกเข่าลงรายงานด้วยน้ำเสียงร้อนรน "เรียนท่านอ๋อง... กองกำลังเคลื่อนย้ายเสบียงของมณฑลประจิมถูกสกัดกั้นโดยกลุ่มคนปริสนา ขบวนรถม้าของพระชายาถูกกำหนดให้ออกเดินทางในยามรุ่งสางพรุ่งนี้อย่างไร้ข้อยกเว้นพะยะค่ะ!" จ้าวเฟยหลงก้มลงมองสตรีในอ้อมแขน แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุร้ายราวกับพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมจะฉีกกระชากเหยื่อ ซูเหยาดึงมือออกจากกบ1กุมของเขาอย่างนุ่มนวล นางหมุนตัวกลับไปหยิบกระบี่ด้ามหยกขาวประจำกายขึ้นมาถือไว้ ปลายกระบี่สะท้อนแสงไฟจากตะเกียงวับวาว นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่น่าเกรงขาม "ในเมื่อพวกมันอยากให้ข้าไปนัก ข้าก็จะไป... แต่กว่าข้าจะเดินทางไปถึง มณฑลประจิมแห่งนั้นคงจะต้องเปลี่ยนมือผู้ปกครองเสียใหม่แล้วกระมังคะ" นางก้าวเดินไปยังประตูทางออก โดยไม่หันกลับมามองเบื้องหลังแม้แต่น้อย ทิ้งให้จ้าวเฟยหลงยืนมองแผ่นหลังระหงนั้นด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความภาคภูมิใจ ความห่วงหา และความเดือดดาลที่พุ่งพล่านถึงขีดสุด ทว่า... ก่อนที่ประตูไม้บานใหญ่จะถูกผลักออกสู่ความมืดมิดยามวิกาล เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่พร้อมกับเสียงเกือกม้าที่ดังสนั่นหวั่นไหวก็หยุดกะทันหันที่หน้าตำหนัก ประตูตำหนักถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง ขันทีหลวงผู้มีใบหน้าขาวซีดไร้หนวดเคราก้าวเข้ามา พร้อมกับชูราชโองการสีทองอร่ามขึ้นสูงยิ่งกว่าเดิมด้วยมือที่สั่นเทา ดวงตาของขันทีเฒ่ากวาดมองไปรอบห้องก่อนจะหยุดอยู่ที่ร่างของซูเหยาและท่านอ๋อง "มีพระราชโองการด่วน... ห้ามมิให้พระชายาเดินทางออกนอกเมืองหลวงเป็นอันขาด!" ขันทีเฒ่าประกาศเสียงแหลมสูง "เนื่องจาก... พบศพของข้าหลวงมณฑลประจิมถูกฆ่าตัดหัวเสียบประจานไว้ที่ประตูเมืองหลวงเมื่อหนึ่งเค่อก่อน พร้อมกับตราประทับประจำตำแหน่งที่ถูกส่งตรงมาถึงห้องทรงงานของฮ่องเต้!" ซูเหยาชะงักฝีเท้าลงทันที รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้งอย่างมีความหมาย ขบกระบวนการคิดในหัวของนางหมุนวนอย่างรวดเร็ว... มณฑลประจิมถูกจัดการก่อนที่นางจะก้าวเท้าออกไปด้วยซ้ำ นั่นหมายความว่า... มีหมากอีกกระดานหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวโดยที่แม้แต่นางก็คาดไม่ถึง จ้าวเฟยหลงหรี่ตาลงอันตราย เขาพุ่งตัวเข้ามาควบไหล่บางของนางไว้ พร้อมกับก้มลงกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็ง "ดูเหมือนว่า... เกมนี้ไม่ได้มีแค่เราสองคนที่เป็นคนเดินหมากเสียแล้วล่ะ ชายาของข้า" ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและวางหมากตาสุดหินไปกับซูเหยาและท่านอ๋องนะคะ — เงียบแต่ฟาดเรียบค่ะ