ลับมีดในความมืด

เสียงสะท้อนของแผ่นไม้กระดานที่ถูกงัดออกอย่างเงียบเชียบในยามวิกาล ดังขึ้นราวกับเสียงถอนหายใจของความตาย ภายในเรือนปีกตะวันตกที่ถูกทิ้งร้างมานานของจวนสกุลหลิน กลิ่นอับชื้นของฝุ่นผงและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยอวลปะปนกับกลิ่นหอมเย็นของกำยานราคาแพงที่ถูกจุดกลบไว้ลวกๆ หลินซูเหยาในอาภรณ์ปักดิ้นเงินลายจันทร์ซ้อนเมฆสีนิลสนิท ร่างระหงยืนนิ่งสนิทอยู่เงาไม้ใหญ่ ทอดสายตามองผ่านหน้าต่างกระดาษสาที่ถูกเจาะเป็นรูเล็กๆ นางไม่ต้องเปลืองเรี่ยวแรงแม้แต่น้อยในการลงมือ เพราะสุนัขที่เลี้ยงไว้ในเรือนหลังนี้ ต่างถูกวางยาให้หลับใหลไปตั้งแต่หนึ่งชั่วยามก่อนแล้ว "คุณหนูรอง... บัญชีรายชื่อเด็กผู้หญิงและสตรีตกยากที่ถูกลักลอบนำตัวออกจากเมืองหลวง ถูกพบในห้องลับใต้พื้นเรือนของอนุฮูหยินเจ้าค่ะ" เสียงกระซิบแผ่วเบาของชุนฮวาบ่าวรับพื่อคู่ใจดังขึ้น พร้อมกับยื่นสมุดปกหนังเก่าคร่ำคร่าที่เปื้อนคราบหมึกและคราบน้ำตามาเบื้องหน้า ซูเหยาไม่ได้เอื้อมมือไปรับทันที ปลายนิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์เพียงเคาะเบาๆ ลงบนขอบหน้าต่าง สติปัญญาอันเฉียบคมและเลือดเย็นของแพทย์หญิงจากโลกอนาคตกำลังคำนวณหมากทุกตาในหัว เครือข่ายการค้ามนุษย์ภายใต้ชื่อการกุศลของอนุหลินผู้นั้น ช่างบังอาจนัก... กล้าใช้เรือนบรรพชนบังหน้าเพื่อส่งหญิงสาวบริสุทธิ์ไปยังหอนางโลมชั้นต่ำในเมืองชายแดนเพื่อแลกกับเบี้ยหวัดก้อนโต "ดี... ดีเสียจริง" น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกเอ่ยขึ้นแผ่วเบา "นางคิดว่าการส่งคนเหล่านี้ออกไปในคืนที่กองทัพของฝ่าบาทกำลังเคลื่อนพล จะทำให้ไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติสินะ ช่างเป็นสตรีที่มองการณ์ไกล... แต่เสียดายที่สายตาคับแคบราวกับมองผ่านรูกระบอกไม้ไผ่" ฉับพลันนั้น ประตูไม้สักแกะสลักลวดลายวิจิตรของเรือนหลักก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏGกายของบุรุษในชุดเกราะสีดำสนิท ประดับด้วยผ้าคลุมไหล่ปักลายหมาป่าเงินทอด้วยดิ้นทอง—จ้าวเฟยหลง อ๋องเจิ้นเป่ยผู้เลื่องชื่อ นัยน์ตาคมกริบดุจพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองภรรยาเอกของตนด้วยแววตาที่ซับซ้อน ระหว่างความดุดันเย็นชาที่ผู้คนหวาดกลัว กับประกายความลุ่มหลงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ก้นบึ้งของหัวใจอย่างมิดชิด "เจ้าเดินหมากตานี้รวดเร็วกว่าที่เปิ่นหวางคาดไว้สามวัน, ซูเหยา" สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นขณะก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหลังร่างบาง กลิ่นอายบุรุษอันทรงพลังและกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ จากสนามรบโอบล้อมนางไว้ในทันที มือหนาเอื้อมไปจัดปอยผมที่หลุดลุ่ยของนางให้อย่างเบามือ เป็นความอ่อนโยนที่มีเพียงสตรีผู้นี้เท่านั้นที่จะได้รับจากแม่ทัพผู้เหี้ยมโหด ซูเหยาไม่หลบเลี่ยงสัมผัสนั้น นางเพียงเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาดอกท้อคู่สวยช้อนขึ้นสบตากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว "หม่อมฉันเพียงแต่ไม่ชอบปล่อยให้ขยะรกบ้านนานเกินไปเพคะ ท่านอ๋องทรงนำกองกำลังมาปิดล้อมจวนสกุลหลินเช่นนี้ เกรงว่าจะทำให้ใต้เท้าหลินผู้เป็นบิดาของหม่อมฉันอกแตกตายเสียก่อน" "ให้มันตายไปสิ" จ้าวเฟยหลงแค่นหัวเราะในลำคออย่างเยียบเย็น มือใหญ่เลื่อนลงมาโอบกระชับเอวคอดกิ่วของนางเข้าหาตัวอย่างถือสิทธิ์ "คนของมันกล้าแตะต้องเครือข่ายที่เชื่อมโยงกับกบฏชายแดน ต่อให้เป็นบิดาบังเกิดเกล้าของเจ้า เปิ่นหวางก็ไม่มีวันละเว้น... ว่าแต่... เจ้าจัดการอนุผู้นั้นอย่างไรดีเล่า หืม? หรือจะให้เปิ่นหวางส่งนางไปเป็นทาสในค่ายทหาร?" รอยยิ้มงดงามราวดอกไม้พิษผุดขึ้นที่มุมปากของซูเหยา นางหมุนตัวกลับเผชิญหน้ากับเขา ระยะห่างระหว่างทั้งสองใกล้ชิดจนรับรู้ถึงลมหายใจอุ่น "ไม่ต้องถึงมือท่านอ๋องหดอกเพคะ ความตายเป็นเรื่องง่ายเกินไปสำหรับคนเช่นนั้น หม่อมฉันเตรียม 'ของขวัญ' ชิ้นพิเศษไว้ให้นางแล้ว... ของขวัญที่จะทำให้นางค่อยๆ ดิ้นรนอย่างทรมานในกรงทองที่นางโหยหานักหนา" ในวินาทีนั้นเอง เสียงกรีดร้องโหยหวนก็ดังแว่วมาจากเรือนปีกตะวันออก ราวกับสัญญาณเริ่มต้นของมหกรรมชำระแค้นที่ซูเหยาได้วางแผนตระเตรียมไว้อย่างแยบคายและเลือดเย็นที่สุด ทว่า ก่อนที่ซูเหยาจะทันได้ก้าวเท้าออกไปจัดการขั้นเด็ดขาด ขันทีเฒ่าคนสนิทของฮ่องเต้ผู้หนึ่งก็ก้าวเข้ามาในความมืดด้วยท่าทางเร่งร้อน ใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด พร้อมกับชูม้วนราชโองการสีทองอร่ามที่ประทับตราหยกมังกรขึ้นสูงด้วยมือที่สั่นเทา "พระราชโองการด่วนจากท้องพระโรง! ห้ามผู้ใดแตะต้องอนุภรรยาจวนสกุลหลินเด็ดขาด จนกว่าจะมีการไต่สวนจากองค์เหนือหัวด้วยพระองค์เอง!" จ้าวเฟยหลงหรี่ตาลงทันที รังสีสังหารแผ่พุ่งออกจากร่างดุจพายุหิมะ ส่วนซูเหยา... รอยยิ้มบนริมฝีปากของนางมิได้จางหายไป กลับยิ่งทวีความคมกริบและลึกล้ำขึ้นไปอีก เมื่อนางตระหนักได้ทันทีว่า... มีงูพิษอีกตัวที่ซ่อนอยู่ลึกยิ่งกว่าในวังหลวงกำลังชูคอขึ้นมาขวางทางหมากตานี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและวางหมากตาสุดหินไปกับซูเหยาและท่านอ๋องนะคะ — เงียบแต่ฟาดเรียบค่ะ