ใบหย่าที่เตรียมไว้

กลิ่นอายจางๆ ของกำยานหอมหมื่นลี้ถูกกลบด้วยกลิ่นคาวสนิมเหล็กที่โชยมากับลมยามราตรี ราชโองการลับสีทองประทับตราหยกมังกรยังคงถูกกำไว้แน่นในอุ้งมือหนาของบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าพญายมแห่งแดจักษ์ บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่ตึงเครียดเสียจนเหล่าองครักษ์เงาที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง จ้าวเฟยหลงไม่แม้แต่จะชายตากลบเกลื่อนความรำคาญใจที่มีต่อราชโองการฉบับนั้น ดวงเนตรคมกริบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายกวาดมองร่างระหงในชุดอาภรณ์สีเพลิงปักลายหงส์คู่ดิ้นทอง ซึ่งยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้า ราวกับนางไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับแม่ทัพผู้มีอำนาจปลิดหัวคนได้โดยไม่ต้องไต่สวน "เจ้าว่าอย่างไรนะ... หลินซูเหยา?" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่มในฤดูผสมพันธุ์ดังขึ้น มันกดดันและเยือกเย็นจนทำให้ม่านอากาศรอบตัวแทบจะแข็งตัว หลินซูเหายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นงดงามทว่าไร้ซึ่งความอบอุ่น นางปรายตามองกระดาษแผ่นบางในมือของเขา ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นสบประสานกับดวงตาคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว มือเรียวดั่งลำหยกยกกาน้ำชาขึ้นรินน้ำสีอำพันลงในจอกอย่างใจเย็น ท่วงท่าของนางสง่างาม ราวกับสตรีสูงศักดิ์กำลังชมดอกไม้บานในฤดูใบไม้ผลิ มิใช่กำลังเจรจาเรื่องความเป็นความตายของชีวิตคู่ "หม่อมฉันกราบทูลชัดเจนแล้วเพ่ะย่ะค่ะ... ท่านอ๋อง" นางเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไพเราะดั่งเสียงพิณสวรรค์แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ในเมื่อพระราชโองการด่วนให้ท่านนำทัพบุกชายแดนคืนนี้ และตัวหม่อมฉันเองก็ถูกฮ่องเต้มีรับสั่งให้ปลดจากการเป็นพระชายa... เช่นนั้นแล้ว การหย่าขาดจากกันก่อนที่ท่านจะก้าวออกจากจวน จึงเป็นหนทางที่สะอาดและงดงามที่สุด" ผ้าแพรต่วนสีหมึกบนกายของจ้าวเฟยหลงขยับไหวตามจังหวะการหายใจที่กระชั้นขึ้นเล็กน้อย ความฉุนเฉียววาบผ่านนัยน์ตาคมกริบ เขาไม่คาดคิดเลยว่าสตรีผู้เลื่องชื่อว่าไร้ค่าและอ่อนแอผู้นี้ จะกล้าใช้คำว่า 'หย่า' มาต่อรองกับเขาตั้งแต่ยังไม่ทันข้ามคืนแต่งเข้าจวน! "เจ้ากล้าดีอย่างไรมาต่อรองกับเปิ่นหวาง?" ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวนางในย่างก้าวเดียว กลิ่นอายบุรุษเพศอันตรายและกลิ่นอายค่ายกลสงครามโถมเข้าใส่จนคนทั่วไปคงทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ทว่าหลินซูเหยากลับเพียงแค่เงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มเยեկยันบางเบายังคงประดับอยู่บนเรียวปากสีชาด "หม่อมฉันมิได้ต่อรองเพ่ะย่ะค่ะ... หม่อมฉันกำลัง 'เมตตา' ท่านต่างหาก" นางเอ่ยเบาๆ ทว่าชัดถ้อยชัดคำ ปลายเลิบบางเฉียบแตะลงที่ขอบจอกชา "ท่านอ๋องผู้ปรีชาสามารถ ทรงกุมอำนาจทหารครึ่งแผ่นดิน แต่กลับมีชายาที่ฮ่องเต้ทรงรังเกียจและจ้องจะใช้เป็นเครื่องมือปลิดชีพ... หากท่านพานางปีศาจเช่นหม่อมฉันติดสอยห้อยตามไปชายแดนด้วย เกรงว่าศัตรูยังไม่ทันลงดาบ ท่านคงต้องเสียเวลามาคอยระแวงหลังกับพิษในกาชาของหม่อมฉันเสียก่อนกระมัง?" คำพูดของนางเฉียบคมดั่งใบมีดที่เคลือบยาพิษ จ้าวเฟยหลงหรี่ตาลงมองสตรีตรงหน้าอย่างพิจารณาเป็นครั้งแรกอย่างแท้จริง สตรีผู้นี้เปลี่ยนไป... แววตาของนางไม่มีความหวาดกลัว ไม่มีแม้กระทั่งความอาลัยอาวรณ์ มีเพียงประกายความฉลาดล้ำลึกและเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งพันปี นางไม่ได้พูดเล่น และนางไม่ได้กำลังเรียกร้องความสนใจ ทว่านางต้องการ 'อิสรภาพ' อย่างแท้จริง ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องโถงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหนาวที่พัดผ่านหน้าต่างกระดาษสาเข้ามาเบาๆ จ้าวเฟยหลงโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนปลายจมูกแทบจะชนกับกลุ่มผมนุ่มที่ส่งกลิ่นหอมละมุนของดอกเหมยขาว ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างใบหูขาวสะอาด น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นกระซิบพร่าที่เต็มไปด้วยความอันตรายและท้าทาย "น่าสนใจยิ่งนัก... หลินซูเหยา" นิ้วแกร่งเอื้อมไปเชยคางมนของนางขึ้นบังคับให้สบตา "เจ้าคิดว่าเปิ่นหวางเป็นคนโง่ที่จะปล่อยเหยื่ออันโอชะเช่นเจ้าหลุดมือไปง่ายๆ งั้นหรือ? อยากหย่ากับเปิ่นหวางนักใช่ไหม... ได้! แต่เจ้าต้องพิสูจน์ให้เห็นก่อนว่าสมองที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมของเจ้ามีประโยชน์อันใด มิฉะนั้น... ศีรษะบนบ่าของเจ้าคงหลุดร่วงก่อนที่หมึกบนใบหย่าจะแห้งเสียอีก" ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าเร่งรีบของมหาเล็กหน้าห้องก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ พร้อมกับเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกที่ดังเล็ดลอดเข้ามา "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! มี... มีราชโองการด่วนที่สุดจากตำหนักในส่งตรงมาถึงพระชายาโดยเฉพาะพ่ะย่ะค่ะ!" จ้าวเฟยหลงชะงัก นัยน์ตาคมกริบหันกลับไปมองที่ประตูห้องโถงทันที ในขณะที่หลินซูเหยา ริมฝีปากที่แย้มยิ้มอยู่เมื่อครู่กลับค่อยๆ หุบลง ประกายตาไหววูบด้วยความเย็นชาที่ลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม... เกมกระดานนี้ไม่ได้มีแค่เขากับนางเสียแล้ว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางพลิกเกมแค้นครั้งนี้ไปด้วยกันนะคะ