เสียงครวญของศัตรู

"ยอดหนี้คงค้างของกิลด์เราตอนนี้พุ่งทะยานไปถึงเจ็ดหลักแล้วครับท่านมาสเตอร์! หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่เกินสามวันธนาคารกลางแห่งอาณาจักรจะต้องส่งกองกำลังมายึดทรัพย์สินทั้งหมดของกิลด์เราแน่นอน!" เสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของหัวหน้าฝ่ายบัญชีดังลั่นห้องประชุมใหญ่ของกิลด์ "โล่ศักดิ์สิทธิ์" กิลด์อันดับหนึ่งที่เคยยิ่งใหญ่จนไม่มีใครกล้าต่อกร บรรยากาศภายในห้องที่เคยโอ่อ่าและเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความเย่อหยิ่งบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความอับทึบและเหงื่อกาฬที่ไหลซึมตามขมับของเหล่าผู้บริหารระดับสูง กิลเบิร์ต อดีตสหายสนทรยศผู้เคยเหยียบย่ำคีย์ให้จมดิน นั่งทรุดตัวลงบนเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาและมั่นอกมั่นใจบัดนี้ซีดเซียวไร้สีเลือด ดวงตาเบิกโพงด้วยความหวาดกลัวขณะจ้องมองตัวเลขสีแดงฉานบนแผ่นกระดาษรายงานสถานะการเงิน มันเป็นไปได้อย่างไร? เมื่อเดือนก่อน กิลด์ของพวกเขายังมีกำไรมหาศาลจากการผูกขาดตลาดวัตถุดิบเวทมนตร์ แต่เพราะความโลภที่ต้องการกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดเพื่อผูกขาดเบ็ดเสร็จ กิลด์จึงทุ่มเงินสำรองทั้งหมดที่มี และกู้ยืมเงินนอกระบบด้วยดอกเบี้ยมหาศาล ทว่า... จู่ๆ ราคาตลาดของวัตถุดิบเหล่านั้นก็ดิ่งลงเหวอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ราวกับมีใครบางคนจงใจ "ทุบราคา" และควบคุมกลไกตลาดทั้งหมดอยู่เบื้องหลัง "มันเกิดอะไรขึ้น... ใครเป็นคนปล่อยขายวัตถุดิบออกมาเป็นล้านชิ้นในวันเดียวจนราคาพังพินาศขนาดนี้!" กิลเบิร์ตคำรามเสียง Weeping กระแทกกำปั้นลงบนโต๊ะไม้จนแก้วชาสั่นสะเทือน ความโกรธเกรี้ยวผสมผสานกับความสิ้นหวังกำลังกัดกินจิตใจของมัน "เรา... เราตรวจสอบเส้นทางการเงินแล้วครับท่านมาสเตอร์..." หัวหน้าฝ่ายบัญชีก้มหน้างุด ตัวสั่นเทาด้วยความกลัว "คนที่รับซื้อและปล่อยขายเพื่อทำลายราคาตลาดทั้งหมด คือกลุ่มทุนปริศนาที่เพิ่งจดทะเบียนใหม่ในนาม 'บริษัทการค้าซิลเวอร์คราว' ครับ..." ซิลเวอร์คราว? ชื่อนี้ทำให้กิลเบิร์ตถึงกับลมจับ มันคือบริษัทการค้าปริศนาที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับเงินทุนมหาศาลอย่างไร้ที่มาที่ไป และเป้าหมายเดียวของพวกมันคือการไล่บี้กิลด์โล่ศักดิ์สิทธิ์ให้ล่มสลายทีละนิดอย่างเลือดเย็น ในขณะเดียวกัน ห่างออกไปหลายร้อยกิโลเมตร ณ เพนต์เฮาส์สุดหรูบนยอดตึกระฟ้าใจกลางเมืองหลวงที่มองเห็นวิวทิวทัศน์ได้แบบ 360 องศา คีย์กำลังนั่งจิบชาอุ่นๆ อย่างสบายใจอารมณ์ บนตักของเขาคือเอกสารรายงานสถานะการเงินล่าสุดที่แสดงให้เห็นว่า กิลด์โล่ศักดิ์สิทธิ์กำลังดิ้นรนเหมือนปลาใกล้ตายบนกองเพลิง "ดูเหมือนว่าปลาตัวใหญ่จะเริ่มขาดอากาศหายใจแล้วนะครับ" เสียงนุ่มนวลแต่แฝงด้วยความอ่อนโยนดังขึ้น ลินน์ คู่ชีวิตผู้ร่วมทุกข์ร่วมสุขเดินเข้ามาพร้อมกับถาดใส่ขนมปังอบใหม่ เธอนั่งลงข้างกายเขา สายตาทอดมองไปยังหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงภาพความวุ่นวายภายในห้องประชุมของกิลด์ศัตรูผ่านกล้องวงจรปิดเวทมนตร์ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของอดีตนักบวชสาว ผู้ซึ่งบัดนี้สวมใส่ชุดผ้าไหมชั้นดีที่สะท้อนถึงความมั่งคั่งและมั่นคง คีย์วางถ้วยแบล็กทีลงบนโต๊ะกระจก เขายื่นมือไปกุมมือเรียวบางของลินน์ไว้เบาๆ สัมผัสอุ่นซ่านส่งผ่านไปยังหัวใจของคนทั้งคู่ ย้อนกลับไปในวันที่พวกเขาถูกขับไล่ออกจากปาร์ตี้อย่างไร้เยื่อใย วันนั้นลินน์ต้องทนหนาวเหน็บและอดมื้อกินมื้อเคียงข้างเขาในสลัมชั้นต่ำ แต่วันนี้... ด้วยพลังของ "ระบบโอนเงินข้ามมิติ" ที่เชื่อมต่อกับคลังสมบัติไร้ขีดจำกัดจากโลกอนาคต เขาสามารถเนรมิตความพินาศให้แก่พวกมันได้ด้วยการกดปุ่มเพียงไม่กี่ครั้ง "พวกมันแค่ชดใช้ในสิ่งที่เคยทำกับเธอเท่านั้น ลินน์" คีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่แววตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยความเด็ดขาด "ความเจ็บปวดที่พวกมันมอบให้เธอในวันนั้น ฉันจะทยอยทวงคืนพร้อมดอกเบี้ยร้อยเท่า" "ฉันไม่ได้รู้สึกโกรธแค้นพวกเขาแล้วหรอกค่ะ... เอ่อ... ครับ" ลินน์เผลอหลุดยิ้มออกมาเมื่อแก้คำพูดไม่ทัน จนคีย์ต้องหัวเราะเบาๆ อย่างเอ็นดู "เพราะตอนนี้ สิ่งเดียวที่ฉันสนใจ คืออนาคตที่เรากำลังสร้างด้วยกันตรงนี้ต่างหากล่ะครับ" ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศอันอบอุ่น พ่อบ้านชราก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมโค้งคำนับให้แก่ผู้เป็นนายทั้งสอง "เรียนท่านคีย์ ตัวแทนจากกิลด์โล่ศักดิ์สิทธิ์มาขอเข้าพบครับ พวกเขาบอกว่า... ยอมจำนนทุกเงื่อนไข และต้องการเจรจาขอความช่วยเหลือทางการเงินจากเราครับ" คีย์หันไปสบตากับลินน์ รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของอดีตผู้กล้า การเจรจาขอความช่วยเหลือจากบริษัทคู่แข่งที่ตนเองเพิ่งพยายามกลืนกิน คือความอัปยศอดสูที่สุดที่คนอย่างกิลเบิร์ตจะยอมทำได้ แต่มันไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้วในวินาทีนี้ "ให้พวกเขาเข้ามาสิครับ" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ "ฉันอยากเห็นสีหน้าของสุนัขที่กำลังจนตรอกเสียหน่อย ว่ามันจะน่าสมเพชสักแค่ไหนเมื่อต้องมาคุกเข่าขอเศษเงินจากคนที่มันเคยเหยียบย่ำ" ไม่นานนัก ประตูห้องประชุมส่วนตัวก็ถูกเปิดออก กิลเบิร์ตเดินเข้ามาด้วยสภาพที่แทบไม่เหลือคราบของยอดฝีมือแห่งยุค ใบหน้าของมันซีดเซียว เสื้อผ้าหลุดลุ่ย และดวงตาศูนย์เสียความมั่นใจไปจนหมดสิ้น ทันทีที่มันเงยหน้าขึ้นสบตากับคีย์ที่นั่งไขว่ห้างรออยู่บนโซฟาหนัง ร่างกายของมันก็แข็งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ลมหายใจของกิลเบิร์ตติดขัด สมองขาวโพลนราวกับไฟฟ้าลัดวงจร เมื่อพบว่าชายหนุ่มผู้กุมชะตากรรมทั้งหมดของมัน... คือคนที่มันเคยหัวเยาะเย้ยและขับไล่ออกไปอย่างไร้ค่าเมื่อหลายเดือนก่อน! "คะ... คีย์! เป็นไปไม่ได้! แก... แกทำได้อย่างไร!" กิลเบิร์ตอุทานออกมาเสียงหลง ขາาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ความจริงที่กระแทกเข้าหน้าอย่างจังทำให้มันชาไปทั้งร่าง คีย์ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม เขาสวมสูทสั่งตัดพิเศษเข้ารูป ท่าทีและรัศมีแห่งอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้นกดดันจนกิลเบิร์ตแทบหายใจไม่ออก ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ศัตรูเก่าทีละก้าว ช้าๆ ทว่ามั่นคง ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้ามัน ก้มมองลงมาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสมเพชเวทนา "ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของความโลภนะ กิลเบิร์ต" คีย์เอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบาแต่เยือกเย็นเข้ากระดูกดำ "นายเคยบอกว่าเงินซื้อความภักดีไม่ได้... งั้นลองบอกฉันหน่อยสิ ว่าตอนนี้เงินของฉัน... กำลังซื้อลมหายใจของแกอยู่หรือเปล่า?" กิลเบิร์ตตัวสั่นเทา น้ำตาแห่งความอับอายและสิ้นหวังเอ่อคลอเบ้า มันอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ สมองพยายามคิดหาคำพูดเพื่อร้องขอชีวิต แต่ลำคอกลับตีบตันจนเปล่งเสียงออกมาไม่ได้สักคำ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นก้องในโสตประสาทของคีย์ พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ แสดงยอดเงินสดมหาศาลที่ถูกเตรียมพร้อมไว้สำหรับการ "ซื้อกิจการทั้งหมด" ของกิลด์โล่ศักดิ์สิทธิ์แบบเบ็ดเสร็จในคลิกเดียว นิ้วเรียวของคีย์แตะลงบนหน้าจอโฮโลแกรม พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ถ้าอยากรอด... ก็เซ็นใบโอนกรรมสิทธิ์ซะ แล้วก้มลงกราบเท้าภรรยาของฉันเสีย" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสะใจไปพร้อมกัน ณ บรรทัดนี้ หวังว่าจะรอชมการฟาดหน้าขั้นเด็ดขาดในตอนหน้านะครับ