รากฐานของอาณาจักร

เสียงเหรียญทองกระทบถุงหนังดังกรุ๊งกริ๊ง เป็นจังหวะที่ไพเราะที่สุดในโลกสำหรับพ่อค้าวาณิชย์หน้าเลือดจากอาณาจักรหลวง แต่สำหรับ "คีย์" แล้ว เสียงเหล่านั้นช่างน่าเบื่อหน่ายเสียเหลือเกิน เพราะมันเป็นเพียงเศษเงินปลisยแถวที่ไหลเข้าสู่ห้องคลังส่วนกลางของเมืองเซนต์เทรียในวินาทีนี้ "ยอดเงินสะสมของวันนี้ทะลุสามแสนเหรียญทองแล้วครับนายท่าน คณะพ่อค้าจากสหพันธ์การค้าตะวันออกถึงกับแย่งกันประมูลสิทธิ์ในการเช่าพื้นที่โซนการค้าเฟสแรกจนเกิดการชกต่อยกันหน้าสำนักงานเทศบาลเลยทีเดียว" เสียงรายงานของ "ลินน์" ดังขึ้นเบาๆ ขณะที่เธอกำลังยื่นแก้วชาหอมกรุ่นมาให้ผม หญิงสาวในชุดนักบวชสีขาวบริสุทธิ์ที่บัดนี้ถูกประดับด้วยลวดลายปักด้ายทองคำอันประณีต รอยยิ้มของเธอบ่งบอกถึงความโล่งอกอย่างที่สุด หลังจากที่เราต้องทนทุกข์ทรมาน ถูกเหยียดยาม และถูกขับไล่ออกจากปาร์ตี้ผู้กล้าอย่างไร้เยื่อใยในวันนั้น ใครเล่าจะจินตนาการได้ว่า เมืองชายแดนรกร้างที่เคยมีแต่ซากปรักหักพังแห่งนี้ จะพลิกฟื้นกลายเป็นศูนย์กลางการค้าที่ใหญ่ที่สุดในทวีปภายในเวลาไม่ถึงเดือน ผมรับแก้วชาจากมือเธอ ปลายนิ้วของเราสัมผัสกันเบาๆ ผมส่งยิ้มอ่อนโยนให้ภรรยาคู่ชีวิตผู้ร่วมสุขร่วมทุกข์ ก่อนจะเบนสายตาออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ที่นำเข้าจากต่างมิติผ่านระบบ... ภาพเบื้องล่างคือความโกลาหลที่เปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต ม้าเร็วของสมาคมการค้า วงแหวนเวทมนตร์เคลื่อนย้ายที่สว่างวาบไม่ขาดสาย และฝูงชนนับหมื่นที่หลั่งไหลเข้ามาเหมือนแม่น้ำแตกสาย "ปล่อยให้พวกมันแย่งกันไปเถอะครับลินน์ ยิ่งพวกมันแย่งกันมากเท่าไหร่ มูลค่าที่ดินที่เราถือครองก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้นเท่านั้น" ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นัยน์ตากลับทอประกายคมกริบ "จำพวกขุนนางหน้าเงินและอดีตสหายร่วมปาร์ตี้ที่เคยหัวเราะเยาะเราในวันนั้นได้ไหมครับ? ตอนนี้พวกมันคงกำลังนั่งกัดก้อนเกลือและส่งสปายมาสืบข่าวกันให้วุ่น" ลินน์หัวเราะคิกคัก มือเรียวเล็กบรรจงจัดเอกสารสัญญาการค้าบนโต๊ะไม้โอ๊กชั้นดี "พวกนั้นส่งจดหมายขอเข้าพบมาไม่ต่ำกว่าสิบรอบแล้วครับ ทั้งท่านเคานต์ผู้เย่อหยิ่งคนนั้น หรือแม้กระทั่งอดีตหัวหน้าปาร์ตี้ที่เคยบอกว่าเราเป็นตัวถ่วง... น่าสมเพชเสียจริง พอรู้ว่าเมืองนี้กลายเป็นเส้นיהทองคำของเกม พวกมันก็รีบวิ่งแจ้นมาเลียแข้งเลียขาเหมือนสุนัข" นี่แหละคือพลังของระบบโอนเงินข้ามมิติ! ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยอำนาจและเงินตรา ผมไม่ต้องหยิบดาบขึ้นมาฟันฝ่าให้เหนื่อยยาก แค่ใช้บัตรเครดิตสีดำสนิทรูดซื้อทรัพยากร ซื้อที่ดิน และสร้างโครงสร้างพื้นฐานระดับเทพ เพียงเท่านี้ก็สามารถเนรมิตอาณาจักรที่แม้แต่จักรพรรดิยังต้องก้มหัวให้ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความสุขเล็กๆ ของเรา ประตูไม้สักถูกผลักเปิดออกโดยเลขาหน้าห้องที่หายใจหอบสะท้าน สีหน้าของอีกฝ่ายซีดเผือกจนแทบไม่มีสีเลือด "นายท่านคีย์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" ผมยังคงจิบชาอย่างใจเย็น ไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อยในท่าทีของอดีตผู้กล้า "ใจเย็นๆ ครับ มีเรื่องอะไรทำให้คุณอกสั่นขวัญแขวนขนาดนั้น หรือว่ากองทัพมอนสเตอร์บุก?" "เปล่าครับ... ไม่ใช่แค่มอนสเตอร์" เลขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "กองทัพหลวง... ธงประจำราชวงศ์และกองอัศวินศักดิ์สิทธิ์นับพันนายกำลังเคลื่อนพลมาประชิดประตูเมืองด้านทิศเหนือแล้วครับ พวกมันประกาศกร้าวว่าเมืองเซนต์เทรียแห่งนี้ตั้งอยู่บนดินแดนของอาณาจักร และสั่งให้เรา... สั่งให้ท่านคีย์คุกเข่ามอบสิทธิ์การบริหารทั้งหมดให้แก่กษัตริย์ทันที มิฉะนั้นจะหาว่าไม่เตือน!" ลินน์ขมวดคิ้วมุ่น รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากตัวเธอชั่วขณะ "พวกมันกล้าดีอย่างไร! ถึงขนาดส่งกองทัพมาปล้นกันกลางวันแสกๆ แบบนี้เชียวหรือ?" ผมวางแก้วชาลงบนโต๊ะเบาๆ เสียงกระทบกันของกระเบื้องเคลือบดัง "กริ๊ง" ท่ามกลางความเงียบที่เริ่มปกคลุมห้องทำงาน ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อคลุมสีดำปักด้ายทองให้เข้าที่ ก่อนจะเดินไปหยิบวัตถุสีดำสนิทรูปร่างคุ้นเคยขึ้นมาจากลิ้นชักลับ มันคือเครื่องรูดบัตรอเนกประสงค์เชื่อมต่อมิติ ที่หน้าจอแสดงผลปรากฏยอดวงเงินคงเหลือที่เป็นตัวเลขอนันต์ "พวกมันคงคิดว่าเราเป็นแค่สามสามีภรรยาตกอับที่บังเอิญโชคดีสินะครับ" ผมหันไปสบตากับลินน์ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ในเมื่อพวกมันอยากเล่นเกมอำนาจนัก เราก็มาลองดูกันว่า ระหว่างกองอัศวินศักดิ์สิทธิ์นับพันนาย กับวงเงินที่สามารถซื้อทั้งอาณาจักรได้ในพริบตา... อย่างไหนมันจะทรงพลังกว่ากัน" ผมก้าวเดินออกจากห้องทำงาน โดยมีลินน์เดินเคียงข้างด้วยความเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยม ทว่า... เมื่อก้าวเท้ามาถึงระเบียงชมวิวชั้นสูงสุดที่มองเห็นประตูเมืองได้อย่างชัดเจน เสียงประกาศก้องจากเวทมนตร์ขยายเสียงของแม่ทัพฝ่ายศัตรู1 ก็ดังทะลุเข้ามาในโสตประสาท จนทำให้ผมต้องชะงักฝีเท้าลงทันที "ข้าคือแม่ทัพแห่งราชวงศ์! จงเปิดประตูเมืองและคุกเข่ารับโทษฐานกบฏซะ! และขอบอกให้พวกเจ้าได้รู้... ผู้อยู่เบื้องหลังการบุกครั้งนี้หาใช่กษัตริย์ไม่ แต่คือ 'มัน' ผู้ที่พวกเจ้าคิดว่าตายไปแล้วในดันเจี้ยนแห่งความมืด!" สิ้นเสียงประกาศ ร่างของชายสวมชุดเกราะสีเงินยวงผู้หนึ่งก็ก้าวออกมาจากแถวหน้าของกองทัพ ใบหน้านั้น... ใบหน้าของอดีตสหายสนทรยศที่หักหลังผมลงไปนอนตายก้นเหวในวันนั้นกำลังแยยยิ้มเยาะเย้ยส่งมาให้ผมอย่างน่าสยดสยอง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสะใจไปพร้อมกัน ณ บรรทัดนี้ หวังว่าจะรอชมการฟาดหน้าขั้นเด็ดขาดในตอนหน้านะครับ