อำนาจเงินซื้อได้ทุกอย่าง

เสียงดีดลูกคิดทองคำของสมาคมการค้าลูเมนดังประสานกับเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของพ่อค้าวาณิชระดับสูง ใบหน้าของหัวหน้าผู้ประเมินราคาซีดเผือดราวกับกระดาษสา เหงื่อกาฬเม็ดโตผุดพรายเต็มขมับขณะที่ดวงตาสั่นระริกจ้องมองสมุดบัญชีในมือสลับกับชายหนุ่มผู้สวมเสื้อคลุมสีเข้มที่นั่งไขว่ห้างจิบชาอยู่อย่างสบายอารมณ์ "ทะ... ท่านคีย์ครับ คือว่า..." เสียงของหัวหน้าผู้ประเมินสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "วัตถุดิบระดับแรร์คลาส S ทั้งหมดเจ็ดสิบรายการที่ท่านกว้านซื้อเมื่อครู่... มันคือโควตาประจำไตรมาสของ 'สมาคมอัศวินหลวง' และตระกูลดยุกแวนการ์ดนะครับ ถ้าท่านเหมาไปหมดแบบนี้ ทางนั้นจะต้อง..." "จะต้องส่งกองกำลังมาโวยวายใช่ไหมครับ?" คีย์ยิ้มมุมปาก วางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีอย่างนุ่มนวล สายตาคมกริบมองลอดผ่านไอน้ำร้อนกรุ่นไปยังชายวัยกลางคนตรงหน้า "ปล่อยให้พวกเขามาเถอะครับ ผมรอดูอยู่เหมือนกันว่า 'อำนาจ' ของตระกูลขุนนางเก่าแก่ จะมีปัญญาซื้อของที่ถูกผมเหมาเกลี้ยงตลาดไปแล้วด้วยวิธีไหน" ลินน์ที่ยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้าง ชายตามองกระเป๋าหนังเวทมนตร์นับสิบใบที่วางเรียงรายอยู่บนพื้น ซึ่งภายในบรรจุวัตถุดิบหายากที่เหล่านักผจญภัยต้องใช้เวลาล่าแรมปี แต่วันนี้มันถูกกองรวมกันไว้ด้วยอานุภาพของตัวเลขในระบบโอนเงินข้ามมิติ เธอยกมือขึ้นจัดปกเสื้อให้คีย์อย่างแผ่วเบา สัมผัสอันอบอุ่นนั้นส่งผ่านความเชื่อใจที่ไม่มีวันสั่นคลอน "คุณคีย์คะ... เอ่อ ขออภัยครับ คุณคีย์ครับ ดูเหมือนว่าทางผู้ดูแลตลาดกลางจะส่งคนมาเจรจานะครับ" ลินน์เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเย้ยหยันอยู่ในที เมื่อสังเกตเห็นเงาตะคุ่มของกลุ่มคนจำนวนมากกำลังเดินมุ่งตรงมาทางห้องรับรองพิเศษนี้ด้วยท่าทีเร่งรีบ ปัง! ประตูไม้สักทองถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท บารอนฟรานซิส ขุนนางผู้ดูแลกิจการการค้าประจำเมืองหลวง ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาเบิกโพลงจ้องเขม็งมาที่คีย์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ข้างกายของเขาคือหัวหน้าพ่อค้าประจำตระกูลแวนการ์ดผู้มีสีหน้าตื่นตระหนกไม่แพ้กัน "คีย์! แกไอ้สามัญชนตกอับ แกกล้าดียังไงถึงกว้านซื้อ 'แก่นพลังมังกรวารี' และ 'สมุนไพรจันทร์เพ็ญ' ไปจนหมดเกลี้ยงตลาด!" บารอนฟรานซิสตะคอกลั่นห้องจนข้าราชบริพารข้างหลังสะดุ้ง "รู้ไหมว่าของพวกนั้นถูกจองไว้สำหรับพิธีปลุกเสกดาบศักดิ์สิทธิ์ของกองอัศวินหลวง! แกอยากหัวหลุดจากบ่าหรือไงถึงได้บังอาจขัดขวางราชสำนัก!" บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันที หัวหน้าผู้ประเมินราคาของสมาคมรีบถอยกรูดไปหลบมุมด้วยความหวาดกลัว คีย์ไม่ได้แสดงอาการตกใจหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขายังคงนั่งนิ่ง แววตาคู่คมมองสำรวจบารอนผู้เย่อหยิ่งราวกับกำลังมองดูตัวตลกในโรงละครสัตว์ ชายหนุ่มค่อยๆ ยกมือขึ้นประสานกันบนตัก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ขัดขวางราชสำนักงั้นหรือครับท่านบารอน..." คีย์หัวเราะในลำคอเบาๆ "ผมเป็นแค่พ่อค้าอิสระที่มาจับจ่ายซื้อของในตลาดเสรี ทุกอย่างซื้อขายด้วยเงินสดและถูกกฎหมายทุกประการ ในเมื่อพวกท่านช้าเองแล้วจะมาโทษใครครับ หรือว่า... ตระกูลแวนการ์ดผู้ยิ่งใหญ่ งบประมาณในการบริหารประเทศมันแห้งเหือดจนไม่มีปัญญาแม้แต่จะสู้ราคาแข่งกับสามัญชนอย่างผมเสียแล้วล่ะครับ" "แก!... ไอ้สวะไร้ค่า!" บารอนฟรานซิสหน้าดำคร่ำเครียด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความคับแค้นใจ "แกคิดว่ามีเงินแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นรึ? ทรัพยากรเหล่านี้ถูกควบคุมโดยกฎหมายพิเศษ! ข้าสั่งให้แก 'คาย' ของพวกนั้นออกมาเดี๋ยวนี้! ถือว่าข้าขอซื้อต่อในราคาเดิม!" "ขอซื้อต่อในราคาเดิม?" คีย์ทวนคำ ยิ้มเยาะเย้ยปรากฏชัดบนใบหน้า "ท่านบารอนครับ ของที่อยู่ในมือผม ตอนนี้มูลค่ามันเพิ่มขึ้นสามร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วล่ะครับ และต่อให้ท่านเอาเงินทั้งห้องนี้มาวางกองรวมกัน ผมก็ไม่มีวันขายให้คนไร้สัจจะอย่างพวกท่านหรอกครับ" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองไฟ บารอนฟรานซิสชักดาบออกจากฝักด้วยความบันดาลโทสะ หมายจะพุ่งเข้ามาปลิดชีพสามัญชนที่กล้าหักหน้าเขาต่อหน้าธารกำนัล ทว่า... ลินน์ขยับตัวเพียงเสี้ยววินาที รัศมีเวทมนตร์สีทองอร่ามก็พวยพุ่งออกจากฝ่ามือของเธอ กดทับร่างของบารอนและผู้ติดตามทั้งหมดจนทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้น แรงกดดันมหาศาลทำให้ไม้ปูพื้นส่งเสียงลั่นเอี๊ยด "อย่าได้บังอาจชักอาวุธต่อหน้าสามีของฉันค่ะ... อ๊ะ ขออภัยครับ พอดีติดปาก" ลินน์กวาดสายตาดุจราชสีห์มองเหล่าขุนนางที่กำลังหมอบราบคาบแก้ว "ต่อหน้าสามีของฉัน... ทุกคนไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะยืนพูดครับ" คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย เดินเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าบารอนฟรานซิสที่กำลังหายใจหอบฮืดด้วยความอับอายและหวาดกลัว เขาก้มตัวลงกระซิบข้างหูของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่น่าสะพรึงกลัว "จำวันที่พวกคุณถีบส่งผมออกจากปาร์ตี้ผู้กล้าได้ไหมครับ? วันนั้นพวกคุณบอกว่าผมมันไร้ประโยชน์และเป็นภาระ... แต่วันนี้... ด้วยเงินในกระเป๋าของผม ผมสามารถทำให้กองทัพของพวกคุณกลายเป็นขอทานได้ภายในพริบตาเดียว" คีย์เหยียดยิ้มเย็นชา "และนี่... เป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น" คีย์หยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ปัดผ่านเครื่องอ่านบัตรเวทมนตร์กลางห้องเพื่อชำระค่าธรรมเนียมการกว้านซื้อทั้งหมดเป็นครั้งสุดท้าย ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากระบบโอนเงินข้ามมิติดังขึ้นกังวาน พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าที่แสดงยอดเงินคงเหลือมหาศาลจนทำให้ทุกคนในห้องต้องเบิกตากว้างด้วยความสิ้นหวัง และในวินาทีนั้นเอง... เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นทางการ ก่อนที่ทหารยามหน้าห้องจะประกาศเสียงดังสั่นเครือ "ทะ... ท่านแม่ทัพใหญ่แห่งจักรวรรดิมาขอเข้าพบท่านคีย์ครับ!" *ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ บรรทัดนี้ หวังว่าจะสะใจกับการฟาดหน้าพวกเหลือบไรด้วยพลังเงินสดนะครับ*