การฟาดด้วยทองคำ

เสียงค้อนไม้กระทบแท่นดังปัง ก้องกังวานไปทั่วห้องประมูลใต้ดินของสมาคมการค้าออโรร่า บรรยากาศภายในห้องวีไอพีอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความโลภและเสียงกระซิบกระซาบจากเหล่าขุนนางชั้นสูง พ่อค้าวาณิชผู้มั่งคั่ง และนักผจญภัยระดับแรงค์เอสที่ต่างพากันส่งสายตาด22ูถูกมายังมุมอับของห้อง "สิบล้านเหรียญทอง... มีใครให้มากกว่านี้ไหมครับ? ไอเทมระดับตำนาน 'สร้อยคอแห่งเทพีสงคราม' ชิ้นนี้ มีเพียงหนึ่งเดียวในทวีปนะครับ!" พิธีกรบนเวทีผู้สวมชุดสูทหรูหรากวาดสายตามองไปรอบห้อง รอยยิ้มกว้างจนแทบถึงใบหูเมื่อตัวเลขราคาพุ่งทะยานเกินกว่าที่ประเมินไว้ถึงสามเท่า ที่นั่งแถวหน้าสุด บารอนโคลด์ ผู้มีศักดิ์เป็นถึงอดีตสหายร่วมปาร์ตี้ของผู้กล้า ขยับปกเสื้อด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง เขายกป้ายประมูลขึ้นสูงพร้อมหัวเราะในลำคออย่างผู้กำชัยชนะ "สิบห้าล้านเหรียญทอง" เสียงทุ้มต่ำของบารอนโคลด์ดังขึ้น พร้อมกับเสียงฮือฮาจากผู้คนรอบข้าง "ของวิเศษระดับนี้ มีแต่ตระกูลขุนนางเก่าแก่เช่นข้าเท่านั้นที่คู่ควรครอบครอง พวกสวะปลายแถวที่มีดีแค่แรงงาน อย่าแม้แต่จะคิดฝันเลย" สายตาทุกคู่ในห้องหันไปมองค้อนขวิดยังมุมห้องที่มืดสลัว ที่ซึ่งชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำขาดรุ่งริ่งนั่งอยู่ เคียงข้างกับหญิงสาวในชุดนักบวชเก่าๆ ที่กุมมือเขาไว้แน่น ลินน์เม้มริมฝีปากจนซีดขาว เธอรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากสายตาของผู้คนที่จ้องมองมาด้วยความดูถูกเหยียดหยาม พวกเขาจำอดีตนักบวชสาวผู้ถูกขับไล่ออกจากวิหารและอดีตผู้กล้าผู้ตกอับได้แม่นยำ รอยแผลเป็นในอดีตยังคงกรีดลึกในใจ "คีย์... เราพอแค่นี้เถอะนะคะ... เอ๊ย... พอแค่นี้เถอะครับ" ลินน์เผลอใช้สรรพนามคุ้นชินแต่รีบเปลี่ยนคำลงท้ายอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากของชายหนุ่ม เธอสังเกตเห็นเหงื่อที่ซึมตามขมับของตัวเอง แต่คนข้างกายเธอกลับนิ่งสงบรากับผิวน้ำในบึงลึก คีย์ยกชาขึ้นจิบช้าๆ กลิ่นหอมกรุ่นของใบชาชั้นดีตัดกับบรรยากาศตึงเครียดรอบตัว เขาไม่ได้สะทกสะท้านต่อคำดูถูกของบารอนโคลด์แม้แต่น้อย ดวงตาสสีนิลคู่นั้นสะท้อนภาพความไร้สาระของมนุษย์ที่วิ่งไล่ตามเงินตรา โดยไม่รู้เลยว่า ตัวเองกำลังเล่นอยู่บนฝ่ามือของใคร "กลัวหรือครับ ลินน์?" เสียงทุ้มกังวานเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน เขายื่นมือไปลูบกลุ่มผมนุ่มของเธอเบาๆ "เปล่าค่ะ... เปล่าครับ คีย์เคยบอกไว้ไม่ใช่หรือครับ ว่าเราจะใช้เงินตบหน้าพวกมันให้กระอักเลือด" ลินน์สูดหายใจเข้าลึก ริมฝีปากบางเผยรอยยิ้มเย็นเยียบที่หาดูได้ยาก เธอเรียนรู้แล้วว่าในโลกที่เน่าเฟะใบนี้ ความเมตตาไม่มีค่าเท่ากับเหรียญทองในกระเป๋า "ถูกต้องครับ" คีย์วางถ้วยชาลง เสียงกระทบกับจานรองดัง *กริ๊ง* เบาๆ แต่กลับทรงพลังพอดึงดูดสายตาทุกคู่ให้หันมามอง เขายื่นมือขวาออกไปเบื้องหน้า กลางอากาศว่างเปล่าพลปรากฏหน้าจอแสงสีฟ้าใสของระบบโอนเงินข้ามมิติขึ้นมา แสงเรืองรองสะท้อนใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน "สิบห้าล้านเหรียญทองอย่างนั้นหรือครับ?" คีย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่ดังก้องกังวานไปทั่วห้องประมูล "ถือว่าท่านบารอนใจปล้ำไม่เบา... แต่ก็น่าเสียดาย ที่ความจนมันน่ารังเกียจ และเงินจำนวนแค่นั้น คงซื้อได้แค่เศษผงของไอเทมชิ้นนี้กระมัง" บารอนโคลด์หน้าตึงทันที เขาตบโต๊ะลุกขึ้นชี้หน้าคีย์ด้วยความโกรธเกรี้ยว "ไอ้สวะคีย์! แกกล้าดียังไงมาปากดีที่นี่! แค่ค่าเข้างานสามร้อยเหรียญทอง แกยังต้องไปก้มหัวยืมเงินคนอื่นมาเลยไม่ใช่หรือไง! อย่ามาทำเป็นอวดรวย!" เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นทั่วห้อง บรรดาพ่อค้าและขุนนางต่างส่ายหัวให้กับความไร้เจียมตัวของอดีตผู้กล้า คีย์ไม่โต้เถียง เขาเพียงแค่กดปุ่มสีทองอร่ามบนหน้าจอระบบด้วยปลายนิ้วเรียวยาว *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในโสตประสาทของทุกคนในห้อง และทันใดนั้น หน้าจอดิจิทัลขนาดมหึมาที่ลอยอยู่เหนือเวทีประมูลก็เปลี่ยนตัวเลขสีแดงก่ำพุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่งจากสิบห้าล้าน กระโดดข้ามไปเป็นสามสิบ ลามไปถึงห้าสิบ และหยุดนิ่งอยู่ที่... *หนึ่งร้อยล้านเหรียญทอง!* ความเงียบสงบราวกับป่าช้าเข้าปกคลุมห้องประมูลทันที ทุกคนอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างจนแทบถล่นออกมานอกเบ้า บารอนโคลด์เซถอยหลังชนเก้าอี้ล้มคว่ำ สีหน้าของเขาซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ หนึ่งร้อยล้านเหรียญทอง? นั่นมันงบประมาณแผ่นดินของอาณาจักรถึงสามปีรวมกัน! คนธรรมดาที่ไหนจะมีปัญญาควักเงินจำนวนนี้ออกมาซื้อของเล่นไร้สาระแบบหน้าตาเฉยได้! พิธีกรบนเวทีเข่าอ่อนทรุดฮวบคาไมค์ มือที่ถือค้อนสั่นเทาระริก เขาละล่ำละลักประกาศออกมาด้วยเสียงที่แทบฟังไม่ได้ศัพท์ "ม... หนึ่ง... หนึ่งร้อยล้านเหรียญทอง! ผู้ซื้อจากห้องวีไอพีหมายเลขเจ็ด... เสนอราคาหนึ่งร้อยล้านเหรียญทองครับ! มีใครให้มากกว่านี้ไหมครับ!?" ไม่มีเสียงตอบรับจากใครหน้าไหนทั้งสิ้น แม้แต่ลมหายใจของผู้คนยังแทบจะขาดห้วง คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาสะบัดชายเสื้อคลุมเล็กน้อย เดินก้าวออกมาจากมุมมืด รัศมีอำนาจกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างกายนิ่งสงบนั้น จนเหล่าทหารยามหน้าประตูต่างพากันถอยกรูดด้วยความหวาดกลัวโดยไม่รู้ตัว ลินน์เดินตามหลังเขามาติดๆ รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอในตอนนี้ ช่างงดงามราวกับเทพธิดาแห่งการพิพากษา ที่กำลังมองดูมดปลวกดิ้นรนอยู่ใต้ฝ่าเท้า คีย์หยุดยืนอยู่ที่ระเบียงห้องวีไอพี สายตาสีมรกตคมกริบกวาดมองลงมายังบารอนโคลด์ที่กำลังคุกเข่าหมดสภาพอยู่กับพื้นห้องประมูล "เงินซื้อความภักดีไม่ได้หรอกครับท่านบารอน..." คีย์โน้มตัวลงกระซิบเบาๆ แต่เสียงนั้นกลับดังชัดเจนในโสตประสาทของทุกคน "แต่เงินสดหนึ่งร้อยล้านเหรียญทอง... สามารถซื้อหัวสุนัขรับใช้ที่เห่าหอนเก่งอย่างท่าน ให้มาซุกแทบเท้าผมได้สบายๆ เลยล่ะครับ" บารอนโคลด์ตัวสั่นเทา เหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลัง เขารู้สึกได้ถึงความตายที่คืบคลานเข้ามาประชิดลำคอ และในวินาทีที่เขากำลังจะอ้าปากร้องขอชีวิตนั้นเอง— *พรึบ!* เสียงเฮลิคอปเตอร์รบหุ้มเกราะส่วนตัวรุ่นใหม่ล่าสุดจากต่างมิติ ทะยานแหวกเพดานกระจกแก้วของห้องประมูลลงมาจอดนิ่งสนิทลอยตัวอยู่ตรงหน้าหน้าต่างห้องวีไอพี แรงลมมหาศาลพัดโหมกระหน่ำจนข้าวของกระจัดกระจาย ประตูเครื่องเปิดออก พร้อมกับเงาร่างของกองกำลังทหารรับจ้างนับสิบในชุดสูทสีดำสนิทที่ก้าวลงมาตั้งแถวรับเสด็จผู้เป็นนายอย่างพร้อมเพรียง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ บรรทัดนี้ หวังว่าจะสะใจกับการฟาดหน้าพวกเหลือบไรด้วยพลังเงินสดนะครับ