ไล่ตะเพิดคนทรยศ

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารหนังแท้ราคาแพงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องโถงประชุมใหญ่ของกิลด์ "อรุณรุ่งนิรันดร์" แรงปะทะนั้นมากพอที่จะทำให้แก้วกาแฟเซรามิกราคาแพงบนโต๊ะสั่นระริกจนของเหลวด้านในกระฉอกเปื้อนเอกสารลับ "แก... แกหมายความว่ายังไงไอ้คีย์! ยกเลิกสิทธิ์สมาชิกกิลด์อย่างนั้นเหรอ? พวกเราคือผู้ร่วมก่อตั้งนะเว้ย! ไม่มีพวกฉัน ป่านนี้แกคงกลายเป็นศพเน่าเฟะอยู่ในดันเจี้ยนชั้นใต้ดินไปนานแล้ว!" บารอน เสียงตวาดแผดลั่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ใบหน้าของชายวัยกลางคนผู้สวมชุดเกราะประดับอัญมณีราคาแพงบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาเบิกโพงจ้องมองชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงหัวโต๊ะด้วยความเหลือเชื่อ เขาลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้ล้มคว่ำส่งเสียงครูดไปกับพื้นหินอ่อน รอบโต๊ะประชุมยาวเหยียด สมาชิกสภาสูงของกิลด์อีกห้าคนต่างก็นั่งนิ่งอึ้ง ใบซีดเผือดสลับกับแดงก่ำด้วยความอับอายและตื่นตระหนก พวกเขาคือกลุ่มคนที่เคยร่วมลงมติ "ขับไล่" คีย์ออก1จากปาร์ตี้เมื่อสามเดือนก่อน ด้วยข้อหาว่าเขาเป็นตัวถ่วงที่ไร้ประโยชน์และวันๆ เอาแต่ใช้เงินซื้ออุปกรณ์สิ้นเปลือง คีย์ ไม่แม้แต่จะชายตามองบารอนที่กำลังดิ้นร่าเหมือนสุนัขจนตรอก ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำตัดเย็บอย่างประณีตยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ กลิ่นหอมกรุ่นของใบชาชั้นดีลอยกรุ่นตัดกับบรรยากาศตึงเครียดในห้องได้อย่างน่าประหลาด "ผู้ร่วมก่อตั้งงั้นเหรอครับ..." คีย์วางถ้วยชาลงกระทบจานรองเบาๆ เสียงนั้นราบเรียบ เย็นเยียบ และทรงพลังพอกลบเสียงโวยวายทั้งหมดให้เงียบกริบลงได้ในพริบตา "น่าขันเสียจริงครับ บารอน... ถ้าจำไม่ผิด ตอนที่พวกคุณลงมติเขี่ยผมออกจากกิลด์เมื่อสามเดือนก่อน ชื่อของผมถูกลบออกจากทะเบียนผู้ก่อตั้งตั้งแต่วินาทีแรกที่พวกคุณเซ็นชื่อรับเงินสินบนจากตระกูลดยุกแล้วไม่ใช่หรือครับ?" ร่างของบารอนสะท้านเฮือก สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นซีดขาวราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งคำแก้ตัวใดๆ เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นเทา ลินน์ ซึ่งยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้างเก้าอี้ของคีย์ ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อจัดระเบียบแฟ้มเอกสารในมือ อดีตนักบวชสาวผู้เคยถูกตราหน้าว่าเป็น "นักบวชตกอับไร้ศาสนา" บัดนี้สวมชุดเดรสยาวเข้ารูปสีขาวบริสุทธิ์ ขับเน้นให้ดวงหน้าสวยหวานดูสง่างามและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน ดวงตาสีฟ้าครามคู่สวยกวาดมองเหล่าอดีตเพื่อนร่วมทีมด้วยแววตาที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ "ท่านประธาน... ได้โปรดทบทวนดูใหม่อีกครั้งเถอะครับ" เสียงอ้อนวอนดังขึ้นจากมุมหนึ่งของโต๊ะ เรย์ อดีตนักเวทอัจฉริยะผู้เคยหยิ่งผยอง บัดนี้กำลังคุกเข่าลงครึ่งหนึ่งบนพื้น เอื้อมมือสั่นเทาหมายจะแตะชายผ้าสูทของคีย์ "พวกเราแค่... แค่ทำตามสถานการณ์ในตอนนั้น ดันเจี้ยนระดับ S มันอันตรายเกินไป ถ้าไม่มีพวกเราดูแล ผลประกอบการของกิลด์จะต้องดิ่งลงเหวแน่ๆ นะครับ!" คีย์เหลือบสายตามองลงมาที่เรย์ด้วยหางตา แววตานั้นว่างเปล่าราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่งบนพื้นถนน "ผลประกอบการเหรอครับ?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ "น่าแปลกใจเสียจริงนะเรย์ ทั้งที่พวกคุณผูกขาดงบประมาณของกิลด์ไปใช้ส่วนตัวจนเกลี้ยงบัญชี แถมยังสร้างหนี้สินก้อนโตผูกพันไว้กับธนาคารกลางอีกว่าสามร้อยล้านเหรียญทอง... ถ้าไม่มีผมเข้ามา "เคลียร์บัญชี" ให้เมื่อสัปดาห์ก่อนป่านนี้พวกคุณคงต้องเอาชุดเกราะไปจำนำเพื่อซื้อขนมปังประทังชีวิตกันแล้วกระมังครับ" ความเงียบงันอันน่าอึดอัดปกคลุมไปทั่วห้องประชุม ไม่มีใครกล้าสบตาคีย์แม้แต่คนเดียว ความจริงถูกกระชากออกมาวางไว้กลางโต๊ะอย่างไร้ความปรานี เงินสดที่คีย์ใช้ซื้อกิจการกิลด์แห่งนี้เมื่อวานซืน ไม่ได้เป็นเพียงแค่การเทคאוเวอร์ทางธุรกิจธรรมดา แต่มันคือ "การซื้อกรงขัง" เพื่อรอเวลาปิดตายประตูและขังพวกมันเอาไว้ข้างในต่างหาก "ในเมื่อพวกคุณหมดสภาพการเป็นสมาชิกกิลด์แล้ว..." คีย์ผายมือไปยังประตูบานใหญ่ที่เปิดอ้าไว้ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในชุดสูทสีดำสนิทกว่ายี่สิบคนก้าวเข้ามาภายในห้องอย่างเป็นระเบียบ ร่างกายกำยำแผ่รังสีคุกคามจนอดีตยอดฝีมือทั้งหลายถึงกับผอยถอยหลังกรูด "...และเนื่องจากบิลค่าเสียหาย ค่าทำความสะอาด และค่าปรับจากการบริหารงานอย่างไร้ประสิทธิภาพของพวกคุณ ได้ถูกหักลบกลบหนี้กับเบี้ยเลี้ยงเกษียณและทรัพย์สินส่วนตัวทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เชิญพวกคุณ "ไสหัว" ออกไปจากอาคารของผมได้แล้วครับ" "ไม่! แกไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้! ฉันจะฟ้องสมาคมผู้กล้า! ฉันจะแฉความชั่วของแก!" บารอนแผดเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความสติแตก พุ่งตัวเข้าหาคหมายจะควอคคอเสื้อของชายหนุ่ม แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะแตะโดนตัว ร่างของอดีตหัวน้ากิลด์ก็ถูกการ์ดร่างยักษ์สองคนล็อกแขนไขว้หลังกดลงกระแทกกับพื้นเสียงดังสนั่น "ปล่อยฉันนะเว้ย! ไอ้สวะ! ไอ้ผู้กล้าตกอับ!" บารอนดิ้นพล่าน น้ำตาน้ำมูกไหลเปื้อนพื้นพรมราคาแพง คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อสูทของตนให้เรียบร้อยด้วยท่าทีสุขุม เขาก้มมองบารอนที่กำลังนอนคว่ำหน้าอยู่แทบเท้าด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก "คำว่า "ผู้กล้าตกอับ" น่ะ... มันใช้ไม่ได้ผลกับผมอีกต่อไปแล้วล่ะครับบารอน" คีย์ก้มลงกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวานไปทั่วห้อง "เพราะตอนนี้... ผมคือเจ้าหนี้รายใหญ่ที่สุดของพวกคุณต่างหากล่ะครับ" เขาส่งสัญญาณมือให้การ์ดลากตัวอดีตสมาชิกสภาสูงทั้งหมดออกไป เสียงโวยวายและเสียงร้องขอความเมตตาค่อยๆ ไกลออก and หายไปตามทางเดิน เหลือไว้เพียงความเงียบสงบและกลิ่นอายของชัยชนะที่อบอวลอยู่ในบรรยากาศ ลินน์เดินเข้ามาใกล้ ชายตามองเอกสารใบสุดท้ายบนโต๊ะก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับคนรัก รอยยิ้มบางๆ ที่หาได้ยากปรากฏขึ้นบนเรียวปากของอดีตนักบวชสาว "เรียบร้อยแล้วสินะครับ..." เสียงนุ่มนวลเอמהถาม "ยังหรอครับลินน์..." คีย์หันไปมองหน้าคู่ชีวิต พลางหยิบสมาร์ทโฟนดีไซน์ล้ำยุคขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอ นิ้วเรียวกดไปที่แอปพลิเคชันระบบโอนเงินข้ามมิติที่สว่างวาบด้วยแสงสีทองอร่าม "งานเลี้ยงฉลองการกวาดล้างขยะ... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากล่ะครับ" ทันใดนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือของคีย์ก็สั่นเตือนรัวเร็ว พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบธนาคารกลางที่ดังขึ้นแทรกแซงระบบเสียงประกาศทั่วทั้งตึก *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคำสั่งโอนเงินจำนวน 1,000,000,000 เหรียญทอง ไปยังบัญชีปลายทางปริศนา... สำเร็จ]* คีย์ชะงักฝีเท้าที่กำลังจะเดินออกจากห้อง ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อเจ้าของบัญชีปลายทางที่ระบบเพิ่งอนุมัติยอดเงินมหาศาลนี้ไปโดยอัตโนมัติ—บัญชีที่เขาไม่ได้เป็นคนกดโอน แต่เป็น "ระบบ" ที่บังคับทำรายการแทนตามสัญญาเงื่อนไขลับที่ถูกซ่อนไว้ในฐานข้อมูลระดับพระเจ้า! ประตูกระจกนิรภัยด้านหลังห้องประชุมที่ควรจะถูกปิดตาย กลับค่อยๆ เลื่อนเปิดออกด้วยแรงดันอากาศ ลมเย็นเยียบจากระเบียงชั้นบนสุดพัดกรรโชกเข้ามา พร้อมกับเงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวพ้นขอบประตูเข้ามาอย่างเงียบเชียบ... พร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ทำให้หัวใจของคีย์กระตุกวูบ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" คนนี้มาโดยตลอดนะครับ