เงินสดฟาดหน้าผู้บริหาร

"ตกลงว่าแกจะเซ็นใบลาออกเองดีๆ หรือต้องให้ฉันใช้ข้อหา ‘ผู้ก่อการร้ายข้ามมิติ’ ลากแกไปเข้าคุกใต้ดินของสมาคมผู้กล้ากันล่ะ, คีย์?" เสียงหัวเราะเยาะหยันของ ‘บารอนโวน’ ผู้อำนวยการใหญ่แห่งสมาคมการค้าเซาท์เทิร์นดังสะท้อนก้องห้องประชุมใหญ่ พื้นหินอ่อนเวทมนตร์ใต้ฝ่าเท้าของคีย์ยังคงหลงเหลือไอความร้อนจากกับดักเวทลบพื้นที่ที่เพิ่งทำงานไปเมื่อครู่ เศษหินและฝุ่นผงฟุ้งกระจายเคลือบเงารองเท้าหนังราคาแพงของเหล่าคณะผู้บริหารที่นั่งล้อมรอบโต๊ะประชุมวงรี พวกเขาจ้องมองลงมายังร่างของอดีตผู้กล้าด้วยสายตาเวทนาแกtoความสมเพช ราวกับกำลังมองสุนัขข้างถนนที่หมดพิษสง ทว่า คีย์ไม่ได้ขยับเขยื้อนหนີ หรือแสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายืนนิ่งสงบ มือข้างหนึ่งสอดไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ทสีดำสนิท ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าของคนที่เคยร่วมรบและคนที่เคยพึ่งพาบารมีของเขาในอดีตทีละคน ข้างกายของเขา ลินน์ ในชุดนักบวชสีขาวบริสุทธิ์ที่บัดนี้เปื้อนฝุ่นควันเล็กน้อย กำลังเอื้อมมือเรียวบางมาแต้มที่แขนเสื้อของคีย์เบาๆ ดวงตาสสีมรกตของเธอไม่ได้มีความหวาดกลัว เจืออยู่มีเพียงรอยยิ้มบางๆ ที่สะท้อนความเชื่อมั่นอันเด็ดเดี่ยว เธอยืนหยัดเคียงข้างเขา ไม่ว่าโลกใบนี้จะพยายามลบพวกเขาออกจากสารบบสักกี่ครั้งก็ตาม "ความพยายามในการลบพิกัดของฉันด้วยศิลาเวทโบราณ... ใช้งบประมาณไปเท่าไหร่ล่ะครับท่านผู้อำนวยการ?" คีย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับทำให้ห้องประชุมทั้งห้องที่ควรจะเสียงดังอื้ออึงกลับเงียบกริบลงในทันที บารอนโวนขมวดคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าอ้วนท้วนกระตุกเกร็ง "ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะไอ้สวะ! แกคิดว่าตัวเองยังเป็นผู้กล้าผู้กอบกู้โลกอยู่หรือไง? ตอนนี้แกมันก็แค่ตัวถ่วงที่ไม่มีแม้แต่เงินจะซื้อขนมปังประทังชีวิต! หนี้สินที่แกค้ำประกันไว้กับกิลด์เมื่อเดือนก่อน มันทำลายมูลค่าหุ้นทั้งหมดของแกจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว! จำใส่กะโหลกไว้ซะ ว่าที่นี่... กฎหมายและอำนาจอยู่ในมือของคนที่มีเงินซื้อเสียงในสภาอย่างพวกฉัน!" เสียงหัวเราะชอบใจดังขึ้นจากปากของรองประธานกิลด์และเหล่าคณะกรรมการ พวกเขาประสานสายตากันด้วยความพึงพอใจ แผนการบีบให้อดีตผู้กล้าเซ็นยกเลิกสิทธิ์ถือหุ้นสัดส่วน 49% สุดท้ายกำลังจะสำเร็จลุล่วงในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า เพื่อที่พวกเขาจะได้ฮุบกิจการการค้าผูกขาดข้ามมิติทั้งหมดไว้แต่เพียงผู้เดียว คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าแต่ทรงพลังราวกับเสียงคำรามของสัตว์ป่าที่กำลังตื่นจากการจำศีล "เงินเหรอครับ... ที่พวกคุณกำลังพูดถึงอยู่เนี่ย" คีย์หยิบสมาร์ทโฟนเวทมนตร์ดีไซน์เรียบหรูเครื่องหนึ่งออกมาจากกระเป๋า หน้าจอเรืองแสงสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นกลางห้องประชุม มิติอากาศเบื้องหน้าของเขาบิดเบี้ยวเล็กน้อยตามระบบเชื่อมต่อของ ‘ระบบโอนเงินข้ามมิติ’ ที่ไม่เคยมีใครในโลกใบนี้ล่วงรู้ถึงขีดจำกัดที่แท้จริง "แกจะทำอะไร? โทรหาใคร? ต่อให้แกโทรหาพระเจ้าตอนนี้ ท่านก็ไม่มีเงินมาช่วยแก้หนี้ให้แกหรอก!" บารอนโวนตะคอกเสียงดังลั่น หน้าเริ่มแดงก่ำด้วยความหงุดหงิดที่เหยื่อไม่ยอมร้องไห้คุกเข่าอ้อนวอนตามบทที่เขาเขียนไว้ คีย์ไม่สนใจคำพูดไร้สาระเหล่านั้น นิ้วเรียวยาวกดลงบนหน้าจอด้วยความมั่นใจ จังหวะการพิมพ์รวดเร็วและเด็ดขาดราวกับนักลงทุนมือฉกาจที่กำลังกวาดซื้อกิจการหลักล้านด้วยปลายนิ้ว *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นเบาๆ ในอากาศ แต่มันกลับก้องกังวานในโสตประสาทของทุกคน "เชิญตรวจสอบหน้าจอแท็บเล็ตส่วนตัวของพวกคุณดูสิครับ" คีย์กล่าวด้วยรอยยิ้มสุภาพ ทว่าแววตานั้นกลับเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก "ว่าในฐานะที่ผมเป็นหนี้... ผมได้ชำระมันหมดไปหรือยัง และตอนนี้... ใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของ ‘สมาคมการค้าเซาท์เทิร์น’ ตัวจริง" บารอนโวนและคณะกรรมการสะดุ้งเฮือก พวกเขาหยิบแท็บเล็ตประจำตำแหน่งขึ้นมาเปิดระบบการถือหุ้นของกิลด์ด้วยความร้อนรน นิ้วของบารอนสั่นเทาขณะที่กดรหัสผ่านเข้าสู่ระบบฐานข้อมูลกลาง พริบตาที่หน้าจอแสดงผลขุมทรัพย์และโครงสร้างการถือหุ้นปรากฏขึ้น สีหน้าของผู้อำนวยการใหญ่ก็เปลี่ยนจากสีแดงก่ำกลายเป็นซีดเผือดขาวโพลนราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งสีเลือด ดวงตาเบิกกว้างจนแทบจะหลุดออกจากเบ้า "มะ... เป็นไปไม่ได้! เป็นไปได้ยังไง!" บารอนโวนหวีดร้องเสียงหลง ตัวสั่นเทายิ่งกว่าเจ้าเข้า เมื่อบรรทัดสูงสุดของรายชื่อผู้ถือหุ้นรายใหญ่ ไม่ได้ปรากฏชื่อของตระกูลขุนนางเก่าแก่หรือกลุ่มทุนไหนเลย แต่มันกลับแสดงชื่อของ... *‘คีย์ – ยอดเงินฝากสุทธิ: อินפיนีตี้ (อนันต์) / สัดส่วนการถือหุ้น: 100.00%’* "กวาดซื้อหุ้นทั้งหมด... ในเวลาไม่ถึงสามวินาที?" รองประธานกิลด์พึมพำกับตัวเองด้วยความสติหลุด สมองของเขาหยุดทำงานไปชั่วขณะ ภาพของอดีตผู้กล้าที่เคยถูกมองว่าเป็นแค่คนตกอับ พังทลายลงต่อหน้าต่อตาด้วยอำนาจเงินสดมหาศาลที่ไร้ขีดจำกัดจากมิติอื่น "ถูกต้องครับ" คีย์ก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้โต๊ะประชุมทีละก้าว เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินดัง กัปป์ กัปป์ ดั่งเสียงนาฬิกาทรายแห่งความตายที่กำลังนับถอยหลังให้กับพวกมัน "ในเมื่อผมเป็นเจ้าของตึกนี้ ที่ดินแปลงนี้ และสัญญาทาสทุกฉบับที่พวกคุณใช้ขูดรีดผู้คน..." คีย์หยุดยืนค้ำหัวบารอนโวนที่ทรุดตัวลงนั่งพับเพียบกับเก้าอี้ด้วยความหมดแรง ลินน์เดินตามมาเคียงข้าง รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอช่างงดงามและทรงพลังในเวลาเดียวกัน "...คำสั่งแรกของผมในฐานะประธานและเจ้าของคนใหม่ ก็คือการไล่พวกคุณออกทั้งหมด" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง เป็นความเงียบที่หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก บารอนโวนอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ มือที่เคยถือศิลาเวทมนตร์ร่วงหล่นลงพื้นแตกกระจาย ทว่า ก่อนที่ใครจะได้ทันเปล่งเสียงร้องขอความเมตตา เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องกังวานก็ดังสนั่นมาจากด้านนอกหน้าต่างกระจกนิรภัยบานยักษ์ของตึกระฟ้า *พรึ่บ! พรึ่บ! พรึ่บ!* เฮลิคอปเตอร์หรูหราสีดำสนิทติดตราสัญลักษณ์ประจำตัวของคีย์ ลอยลำนิ่งสนิทอยู่กลางอากาศระดับเดียวกับชั้นที่พวกเขายอดอยู่ ประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความปรานีโดยบอดี้การ์ดในชุดสูทสากลจำนวนนصفโหลที่ก้าวเข้ามาล้อมรอบตัวคณะผู้บริหารเก่าทันที คีย์หันไปมองหน้าบารอนโวนที่ตอนนี้ริมฝีปากสั่นระริก คุกเข่าลงแทบเท้าของเขาโดยไม่เหลือศักดิ์ศรีใดๆ อีกต่อไป "ท่านคีย์... โปรดเมตตา... ผมมีลูกมีเมีย... ฮือ..." บารอนโวนปล่อยโฮออกมาเสียงดัง พยายามจะเอื้อมมือมาจับชายกางเกงของคีย์ แต่กลับถูกรองเท้าหนังของอดีตผู้กล้าเขี่ยออกอย่างไร้เยื่อใย "ตอนที่คุณเหยียบย่ำคนอื่น... คุณไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลยสินะครับ" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะหันหลังให้แล้วเดินนำลินน์มุ่งตรงไปยังระเบียงกระจกที่เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวรอรับอยู่ ประตูกระจกเลื่อนเปิดออกรับสายลมเย็นยะเยือกยามค่ำคืน ด้านนอกนั้นคืออิสรภาพและอาณาจักรใหม่ที่รอคอยการสร้างขึ้นด้วยอำนาจเงินสดอันไร้ขีดจำกัด คีย์หันกลับมามองกลุ่มคนทรยศที่กำลังถูกลากตัวออกไปเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่สะท้อนประกายแสงระยิบระยับขึ้นมาถือไว้ในมือ แล้วเอ่ยประโยคสุดท้ายด้วยรอยยิ้มมุมปาก "ส่งบิลค่าซ่อมแซมหน้าต่างและค่าทำความสะอาดห้องประชุมนี้ ไปหักจากเบี้ยเลี้ยงเกษียณของพวกมันให้หมดก็แล้วกันนะครับ" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" มาโดยตลอดนะครับ!