ฮันเตอร์แรงก์ S ปลอมตัวมา

"แกคิดจริงๆ หรือวะว่าเศษสวะไร้แรงก์อย่างพวกแก จะมีปัญญาเหยียบเข้ามาในเขตดันเจี้ยนระดับ S นี้ได้โดยไม่ต้องก้มหัวขอร้องตระกูลอัคคีภัย?" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของ 'ภาคภูมิ' รองหัวหน้ากิลด์อัคคีภัยดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงหินอ่อนสีดำสนิทของดันเจี้ยนประตูมิติระดับ S ภายในงานประมูลสิทธิ์การล่าสมบัติระดับตำนาน ร่างหนาในชุดเกราะเวทมนตร์เคลือบทองคำขาวก้าวเข้ามาประชิด พร้อมกับสายตากวาดมองด้วยความดูแคลน รอยยิ้มเหยียดหยามที่มุมปากนั้นฉาบไว้ด้วยความมั่นใจว่าตนคือกฎหมายสูงสุด ณ ที่แห่งนี้ รินทร์ไม่ได้ขยับตัวหนี ดวงตาคมกริบใต้ร่มเงาฮู้ดสีดำสนิทจับจ้องไปยังชายตรงหน้าด้วยความนิ่งงัน ผิดกับลินิน ภรรยาคู่ชีวิตที่ยืนเคียงข้าง เธอขยับก้าวมาบังไหล่ข้างหนึ่งของสามีไว้โดยสัญชาตญาณ มือเรียวบางของฮันเตอร์แรงก์ S สายซัพพอร์ตกำแน่นจนข้อต่อขาวโพลน พลังเวทสีครามเริ่มหมุนวนรอบฝ่ามืออย่างเงียบเชียบ พร้อมจะระเบิดใส่ทุกคนที่กล้าล้ำเส้น "ระวังคำพูดของคุณหน่อย ภาคภูมิ" เสียงของลินินเยือกเย็นและเฉียบคมราวกับใบมีดน้ำแข็ง "คนที่แกกำลังเหยียดหยามอยู่... คือคนที่พวกแกจะต้องคุกเข่าขอร้องให้ช่วยชีวิตในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า" "ฮ่าๆๆ! พูดจาตลกดีนี่ อีผู้หญิงไร้ค่า!" ภาคภูมิระเบิดเสียงหัวเราะลั่น จนฮันเตอร์คนอื่นๆ ในห้องโถงหันมามอง "คิดว่าเกาะสามีตกอับแล้วจะยิ่งใหญ่ขึ้นมาหรือไง? บอกให้รู้ไว้ซะ! ฮันเตอร์แรงก์ S ปลอมตัวมาอย่างพวกแก ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหายใจร่วมห้องเดียวกับกิลด์อัคคีภัยของพวกเราด้วยซ้ำ!" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ที่มุมมองสายตาของรินทร์ปรากฏหน้าต่างสีฟ้าโปร่งใสของ **[ระบบอภิมหาเศรษฐีข้ามมิติ]** พุ่งวาบขึ้นมาบังทัศนีย์ภาพ ตัวอักษรสีทองวิ่งรัวเร็วแสดงผลข้อมูลที่ทำให้มุมปากของรินทร์กระตุกขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย *ติ๊ง!* *[ระบบวิเคราะห์ขั้นสูงสุดทำงาน]* *[เป้าหมาย: ภาคภูมิ (รองหัวหน้ากิลด์อัคคีภัย)]* *[สถานะทางการเงิน: หนี้สินท่วมตัว 350 ล้านเครดิต จากการติดพนันบ่อนใต้ดินในเขตมิติที่ 4]* *[ความลับสูงสุด: เกราะเวทมนตร์ระดับ S ที่สวมใส่อยู่ เป็นของปลอมเกรดต่ำที่เช่ามาเพื่อสร้างภาพลวงตา พลังป้องกันจริงเท่ากับศูนย์!]* *[คำแนะนำจากระบบ: จงใช้เงินซื้อหน้ากากของมันให้หลุดออกในนัดเดียว]* รินทร์สูดลมหายใจเข้าลึก1เฮือก กลิ่นอายความกดดันระดับ SSS ที่ถูกกดขี่ไว้ภายใต้ร่างของอดีตฮันเตอร์ตกอับเริ่มรั่วไหลออกมาทีละน้อย จนอากาศรอบตัวเริ่มหนักอึ้ง ภาคภูมิที่เมื่อครู่ยังหัวเราะร่าถึงกับชะงัก ร่างกายส่งสัญญาณเตือนภัยอัตโนมัติจากสัญชาตญาณดิบ เหงื่อกาฬเม็ดใหญ่ผุดขึ้นตามไรผมโดยไม่ทราบสาเหตุ "แก... แกมองอะไรวะ?" ภาคภูมิพยายามกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกด้วยการตะคอกเสียงดัง กลบเสียงหัวใจที่เต้นรำด้วยความหวาดกลัว "มองความน่าสมเพชของแกไงครับ..." รินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าทรงพลังจนกดทับให้บรรยากาศทั้งห้องเงียบกริบลงทันที "ใส่เกราะเกรดต่ำเช่ามาเดินโชว์พาว แถมยังเป็นหนี้บ่อนใต้ดินสามร้อยห้าสิบล้านเครดิต... คนแบบนี้เนี่ยนะ คือคนที่บอกว่าพวกเราไม่มีสิทธิ์เข้าดันเจี้ยน?" สิ้นคำพูดนั้น เสียงฮือฮาก็ระเบิดขึ้นจากบรรดาฮันเตอร์และแขกผู้มีเกียรติรอบห้อง ใบหน้าของภาคภูมิซีดเผือกจนกลายเป็นสีม่วง ตาสองข้างเบิกกว้างด้วยความตกตะกอนทางความคิด ความลับสุดยอดที่แม้แต่คนในกิลด์ยังไม่รู้ ไฉนไอ้เศษสวะนี่ถึงล่วงรู้ได้?! "แก! แกพูดเหลอไหลอะไรวะ! ปากดีนักนะ!" ภาคภูมิคำรามลั่นด้วยความโกรธจัด ชักดาบออกจากฝักพุ่งเข้าใส่รินทร์หมายจะปลิดชีพในดาบเดียว ลินินขยับมือเตรียมซัดเวทน้ำแข็งสวนกลับทันที แต่รินทร์กลับยกมือขึ้นห้ามภรรยาไว้เบาๆ เขายังคงยืนนิ่ง ไม่แม้แต่จะก้าวถอยหลัง ปล่อยให้ร่างของภาคภูมิพุ่งเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงคืบเดียว ในวินาทีที่คมดาบกำลังจะถึงตัว รินทร์เพียงแค่ยกข้อมือซ้ายขึ้นช้าๆ นาฬิกาสีดำสนิทฝังเพชรเม็ดโตสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ หน้าจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่สีดำทองดีดตัวขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนอันทรงพลังที่ดังสะท้อนก้องกวาดล้างเสียงรอบข้างให้เงียบสนิท *ติ๊ง!* *[ท่านได้ทำการซื้อกิจการทั้งหมดของ "กิลด์อัคคีภัย" สำเร็จเรียบร้อยแล้ว]* *[ยอดเงินที่หัก: 1,200,000,000 เครดิต (ตัดจากบัญชีดําไร้ขีดจํากัด)]* *[สถานะปัจจุบัน: ท่านคือเจ้าของและผู้มีอำนาจสูงสุดแต่เพียงผู้เดียวของกิลด์อัคคีภัย ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป]* รินทร์ปรายตามองร่างที่กำลังพุ่งเข้ามา พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เชือดเฉือนหัวใจคนฟังจนแหลกละเอียด "ในฐานะเจ้านายคนใหม่ของแก... ฉันสั่งให้แก... **คุกเข่า**" แรงกดดันมหาศาลจากระบบพุ่งเข้ากระแทกใส่ร่างของภาคภูมิเต็มรัก ราวกับมีภูเขาทั้งลูกกดทับลงบนบ่า ร่างของรองหัวหน้ากิลด์ผู้เคยหยิ่งทะนงทรุดฮวบลงกระแทกพื้นหินเสียงดังสนั่น *ตุบ!* เข่าทั้งสองข้างแตกยับ เลือดซึมผ่านกางเกงออกมาอย่างน่าอนาถ ภาคภูมิอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก ร่างกายสั่นเทาจนควบคุมไม่ได้เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับรินทร์ที่ยืนมองลงมาด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังนิ่งค้างด้วยความตกตะกอน จู่ๆ เสียงปรบมือช้าๆ และทรงพลังก็ดังขึ้นจากมุมมืดของประตูทางเข้าหลัก *แปะ... แปะ... แปะ...* "ช่างเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมเสียจริง... อดีตฮันเตอร์รินทร์" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยเอ่ยขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดสูทสีขาวสะอาดตา ใบหน้าคมคายนั้นเปื้อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาคู่คมจ้องมองรินทร์ด้วยความท้าทาย และสิ่งที่ทำให้ลมหายใจของลินินสะดุดกึกทันที คือตราสัญลักษณ์บนปกเสื้อของชายปริศนาผู้นั้น—ตราสัญลักษณ์ของสมาคมฮันเตอร์ระดับโลก... ผู้ที่กุมชะตากรรมของประตูมิติต้องห้าม — ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ — เงาฮันเตอร์ไร้เงา