ความลับของสายเลือดฮันเตอร์

เสียงกัมปนาทของผลึกมานาโบราณระเบิดก้องห้องปฏิบัติการใต้ดิน แรงสั่นสะเทือนระดับริกเตอร์ย่อมๆ ทำให้ฝุ่นผงจากผนังหินแกรนิตร่วงกราวลงมาประหนึ่งหิมะสีเทา ทว่ากลางพายุฝุ่นและแสงสีม่วงเข้มข้นที่สาดซัด รินทร์กลับยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินสลัก ดวงตาคมกริบจดจ้องไปยังหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าตรงหน้าที่กำลังรัวข้อความแจ้งเตือนด้วยความเร็วสูงจนพร่าลาย [คำเตือน! ตรวจพบดีเอ็นเอที่ไม่รู้จักในระบบฐานข้อมูลสมาคมฮันเตอร์...] [กำลังประมวลผล... ข้อผิดพลาด! เกินขีดจำกัดการคำนวณของเซิร์ฟเวอร์หลัก...] [ระบบอภิมหาเศรษฐีข้ามมิติ ทำการซิงโครไนซ์ข้อมูลส่วนตัวใหม่โดยอัตโนมัติ...] [ยินดีด้วยครับ โฮสต์ "รินทร์" ปลดล็อกสถานะลับระดับปฐมกาล: "สายเลือดผู้กล้าแห่งบรรพกาล (Primordial Ancestor)"] ลมหายใจของรินทร์สะดุดไปเสี้ยววินาที ไม่ใช่เพราะความตกใจ แต่เป็นเพราะกระแสพลังงานอุ่นวาบที่ไหลเวียนเข้าสู่กระแสเลือด ทุกอณูเซลล์ในร่างกายราวกับถูกหลอมละลายแล้วสร้างขึ้นใหม่ ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ยืดเยื้อเมื่อหลายวันก่อนมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยพละกำลังมหาศาลที่พร้อมจะฉีกกระชากมิติได้ด้วยมือเปล่า "รินทร์! คุณเป็นอะไรไหมคะ... เอ๊ย เป็นอะไรหรือเปล่าครับ!" เสียงหวานเจือความตื่นตระหนกดังขึ้นพร้อมกับร่างเพรียวบางของลินินที่พุ่งเข้ามาประคองแขนเขาไว้ สัมผัสอุ่นจากมือเรียวบางที่สั่นเทานิดๆ ทำให้รินทร์ดึงสติกลับมา สายตาที่เคยมุ่งมั่นและเย็นชาอ่อนลงเมื่อมองใบหน้าอันงดงามที่เต็มไปด้วยความกังวล หยดเหงื่อผุดพรายบนขมับของหญิงสาวบ่งบอกชัดเจนว่าเธอกังวลเกี่ยวกับเขามากแค่ไหน ตลอดเวลาที่ผ่านมา ไม่ว่าเขาจะตกต่ำเป็นแค่ฮันเตอร์ไร้แรงก์ที่ใครๆ ก็เหยียบย่ำ หรือตอนที่เขาพลิกเกมกลายเป็นมหาเศรษฐีผู้กุมชะตากรรมตลาดฮันเตอร์ ลินินไม่เคยไปไหนเลย เธอยังคงยืนเคียงข้าง ร่วมเป็นร่วมตายกับเขาเสมอมา รินทร์ยกมือขึ้นกอบกุมมือเรียวของเธอไว้ บีบเบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและความมั่นใจ "ผมไม่เป็นไรครับลินิน... ปลอดภัยดี แถมรู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่เลยด้วยซ้ำ" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ลึกซึ้ง และหนักแน่น ลินินมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีร่องรอยของความเจ็บปวดหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายแสงสีทองจางๆ ที่วับวามอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเลือนหายไป เธอยอมผ่อนลมหายใจยาวด้วยความโล่งอก ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัยระคนทึ่ง "เมื่อครู่นี้... ผลึกมานาโบราณอายุพันปีที่สมาคมเก็บรักษาไว้ในห้องนิรภัย ระเบิดออกทันทีที่คุณแตะต้องมัน แถมเครื่องตรวจวัดพลังงานยังพังเสียหายไปหมด เจ้าหน้าที่ข้างบนคงกำลังวิ่งวุ่นกันน่าดูแล้วล่ะครับ" รินทร์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้พวกสภาฮันเตอร์หรือตระกูลใหญ่ที่เคยเหยียดหยามเขาจะต้องนอนไม่หลับไปตลอดกาล เขากวาดสายตามองหน้าจอโฮโลแกรมของระบบที่แสดงข้อมูลเพิ่มเติมขึ้นมาทีละบรรทัด [สายเลือดบรรพกาลปลุกพลังแฝง: เนตรทิพย์มิติที่ศูนย์ (Void Sight), กายาอมตะระดับเทพเจ้า, และสิทธิ์การเข้าถึงคลังสมบัติลับแห่งปฐมกาล] [ยอดเงินคงเหลือในบัญชีมหาเศรษฐีข้ามมิติ: 999,999,999,999 บาท (วงเงินไม่จำกัด)] [ภารกิจลับเปิดเผยความจริง: คืนความยุติธรรมให้แก่ตระกูลที่ถูกลืม และทวงคืนทุกสิ่งที่เคยเป็นของคุณจาก "สภาฮันเตอร์สูงสุด"] "พวกเขาคงไม่ได้แค่วิ่งวุ่นหรอกครับลินิน..." รินทร์เอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเย็นเยียบที่ทำให้อากาศรอบตัวลดฮวบลง "พวกเขาคงกำลังหวาดกลัว... กลัวว่าความลับที่พวกเขาพยายามฝังกลบเอาไว้เมื่อสิบปีก่อน กำลังจะถูกขุดขึ้นมาลากประจานต่อหน้าคนทั้งโลก" คำพูดของรินทร์ทำให้ลินินนิ่งงัน เธอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อน วันที่พ่อแม่ของรินทร์ต้องตายอย่างปริศนาในดันเจี้ยนระดับ SSS และวันเดียวกันนั้นเองที่รินทร์ถูกตราหน้าว่าเป็น "ฮันเตอร์ไร้ค่า" ไร้พรสวรรค์ ไร้สายเลือด ไม่มีแม้กระทั่งสิทธิ์ที่จะยืนหยัดในสังคมฮันเตอร์ แต่ในเวลานี้... ผลึกโบราณกลับยืนยันความจริงที่พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน รินทร์ไม่ได้ไร้สายเลือด แต่สายเลือดของเขาคือต้นกำเนิดของฮันเตอร์ทั้งหมดบนโลกใบนี้ต่างหาก! "หมายความว่า..." ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ข้อมูลนี้มันใหญ่เกินกว่าที่คนคนเดียวจะแบกรับไหว "ใช่ครับ" รินทร์ดึงร่างบางเข้ามาโอบกอดไว้แนบกาย สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเส้นผมของเธอเพื่อดึงพลังใจ "ตระกูลผู้ก่อตั้งสภาฮันเตอร์ที่เหยียบย่ำพวกเรามาตลอด แท้จริงแล้วเป็นเพียงแค่ 'คนรับใช้' ที่ขโมยอำนาจและสมบัติของบรรพบุรุษผมไป... และตอนนี้ ถึงเวลาทวงคืนแล้วล่ะครับ" ก่อนที่ลินินจะได้เอ่ยถามอะไรเพิ่มเติม เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งฐานทัพใต้ดิน แสงไฟฉุกเฉินกะพริบวับวาบ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่กำลังวิ่งกรูเข้ามาทางประตูห้องนิรภัย แรงกดดันจากมานาจำนวนมหาศาลแผ่พุ่งเข้ามาจนบรรยากาศอึดอัดแทบหายใจไม่ออก ปัง! ประตูเหล็กกล้าหนาห้าเมตรถูกระเบิดออกด้วยเวทมนตร์โจมตีระดับสูง ควันพวยพุ่งตลบอบอวล พร้อมกับเงาร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทหรูหราปักตราสัญลักษณ์สภาฮันเตอร์สูงสุด ก้าวเดินเข้ามาด้วยท่าทีเย่อหยิ่งและสายตาดดูถูกเหยียดหยามเช่นเคย ข้างกายเขาคือฮันเตอร์แรงก์ S แถวหน้าอีกสิบคนอาวุธครบมือ "รินทร์! แกบังอาจบุกรุกห้องนิรภัยต้องห้าม และทำลายผลึกบรรพกาลของสภา!" เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจของ "ผู้อำนวยการค Aร" ดังขึ้นก้องห้อง พร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน "แกคิดจริงๆ หรือว่าการเป็นเศรษฐีหน้าใหม่ จะซื้อความผิดนี้ได้? จับตัวมันไว้! หากขัดขืน... ฆ่าได้ทันที!" ฮันเตอร์แรงก์ S ทั้งสิบคนก้าวออกมาข้างหน้า พร้อมปลดปล่อยจิตสังหารรุนแรงพุ่งตรงมาที่รินทร์และลินิน ลินินรีบก้าวขึ้นมาบังหน้าotan พร้อมเรียกคฑาแสงศักดิ์สิทธิ์ออกมาเตรียมพร้อมต่อสู้ ดวงตาของเธอฉายแววเด็ดเดี่ยว ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต เธอก็จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายรินทร์เด็ดขาด ทว่า... รินทร์กลับแตะมือลงบนไหล่ของเธอเบาๆ แล้วดึงเธอกลับมาอยู่ด้านหลังอย่างนุ่มนวล รินทร์ก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รอยยิ้มเย็นชาปรากฏบนมุมปาก เขาไม่ได้แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับมองผู้อำนวยการคอร์และเหล่าฮันเตอร์แรงก์ S ราวกับพวกเขากำลังมองมดปลวกที่ไร้ค่า "จับผมเหรอครับ?" รินทร์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและทรงพลังจนอีกฝ่ายชะงักไปชั่วครู่ "แกมีสิทธิ์อะไรมาพูดคำนี้... ไอ้สุนัขรับใช้ที่บังอาจลืมหัวนอนปลายเท้าตัวเอง" "ปากดีนักนะไอ้สิมูล! ฆ่ามัน!" ผู้อำนวยการคอร์หน้าถอดสีด้วยความโกรธเกรี้ยว สั่งการเสียงดังลั่น ฮันเตอร์แรงก์ S ทั้งสิบคนพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูง หมายจะปลิดชีพในดาบเดียว! รินทร์ไม่แม้แต่จะขยับตัวหยิบอาวุธ เขายกมือขึ้นดีดนิ้วเบาๆ ท่ามกลางสายตาที่ตื่นตะลึงของทุกคน เป๊าะ! สิ้นเสียงดีดนิ้ว คลื่นพลังงานสีทองอร่ามระเบิดออกรัศมีร้อยเมตร แรงกดดันระดับ "ปฐมกาล" กดทับลงมาบนร่างของทุกคนในห้องราวกับภูเขาหลวงทั้งลูกกระหน่ำทับ ฮันเตอร์แรงก์ S ทั้งสิบคนที่พุ่งเข้ามากลางอากาศ ถึงกับกระอักเลือดคำโต ร่างกายร่วงหล่นกระแทกพื้นอย่างแรงจนกระดูกหักย่อยยับ พวกเขาพยายามจะลุกขึ้น แต่แค่อากาศรอบตัวยังหนักหน่วงจนขยับนิ้วไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว! ผู้อำนวยการคอร์เบิกตากว้างจนแทบถลอกจากเบ้า ขาทั้งสองข้างสั่นเทาจนทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายสั่นสะท้านราวกับลูกนกตกในพายุ ม่านตาหดแคบเมื่อเห็นรินทร์ก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว... ทีละก้าว... "แก... แกเป็นใครกันแน่... พลังบ้าอะไรนี่!" คอร์ละล่ำละลักละเมอถามด้วยเสียงอันสั่นเครือ รินทร์หยุดยืนตรงหน้าผู้อำนวยการสภาผู้ยิ่งใหญ่ ก้มมองลงมาด้วยสายตาเยือกเย็นดั่งยมบาล ก่อนจะยื่นมือไปแตะที่หน้าผากของอีกฝ่ายเบาๆ พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงเข้มที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าเขา [ตรวจพบเป้าหมาย: ทายาทผู้สมรู้ร่วมคิด] [ระบบอภิมหาเศรษฐีข้ามมิติ ทำการอายัดทรัพย์สินทั้งหมดของ "สภาฮันเตอร์สูงสุด" เข้าสู่บัญชีโฮสต์เรียบร้อยแล้ว] [ยอดเงินในบัญชีปัจจุบัน: อนันต์ (Infinite)] รินทร์ยิ้มเหี้ยม พลางกระซิบข้างหูของคอร์ที่กำลังสติหลุดด้วยความหวาดกลัว "ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของพวกแก... และยินดีต้อนรับสู่การเริ่มต้นทวงบัลลังก์ที่แท้จริงของผมครับ" (โปรดติดตามตอนต่อไป) ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ — เงาฮันเตอร์ไร้เงา