ความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกว่าเดิม

กลิ่นอายจางๆ ของสนิมเหล็กและคราบเลือดจากดันเจี้ยนระดับ S ยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูก ทว่าในห้องพักส่วนตัวชั้นบนสุดของโรงแรมหรูใจกลางมหานคร กลับอบอวลไปด้วยความเงียบงันที่หนักหน่วงเสียยิ่งกว่าแรงโน้มถ่วงของมิติอื่น รินทร์ถอดถุงมือหนังสีดำออกทีละข้าง วางมันลงบนโต๊ะกระจกใสอย่างเชื่องช้า ดวงตาคมกริบของอดีตฮันเตอร์ตกอับผู้กุมระบบอภิมหาเศรษฐีข้ามมิติตอนนี้ไม่ได้มองไปยังหน้าต่างที่สะท้อนแสงไฟนีออนของเมืองหลวง แต่มันกลับสะท้อนภาพของหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาเบาะกำมะหยี่สีเข้ม "ลินิน..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อนั้นออกมา ราวกับต้องการทดสอบว่าความจริงตรงหน้านี้ไม่ใช่ความฝัน ลินินสะดุ้งเล็กน้อย เปลือกตาสفสีมุกค่อยๆ เงยขึ้นมองเขา ดวงตาคู่สวยที่เคยผ่านสมรภูมิเฉียดตายมานับครั้งไม่ถ้วน บัดนี้กลับไหวระริกด้วยหยาดน้ำใสๆ ที่คลอหน่วยอยู่ริมขอบตา เธอเป็นฮันเตอร์แรงก์ S สายซัพพอร์ตผู้ทรงเกียรติที่กิลด์ใหญ่ต่างแย่งชิงตัว แต่ในยามนี้ เธอกลับดูเปราะบางราวกับแก้วเจียระไนที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อหากเขาเผลอขยับตัวแรงเกินไป "คุณรินทร์..." เสียงหวานสั่นเครือเล็กน้อย เธอเม้มริมฝีปากแน่นราวกับกำลังอดกลั้นถ้อยคำบางอย่างที่อัดอั้นอยู่ในอกมานานแรมปี "ทำไม... ทำไมคุณถึงชอบทำอะไรเสี่ยงอันตรายแบบนั้นอีกแล้วคะ... เอ๊ย... แบบนั้นล่ะคะ" ลินินรีบเปลี่ยนสรรพนามและสำเนียงเมื่อเผลอตัวใช้น้ำเสียงคุ้นเคยในยามที่พวกเขายังลำบากด้วยกัน ทว่ารินทร์กลับไม่ได้ถือสา รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของตลาดหุ้นข้ามมิติและยอดเงินในบัญชีที่ไม่มีวันหมด รินทร์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้โซฟาช้าๆ เขาไม่ได้ใช้พลังของระบบ ไม่ได้เรียกหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าขึ้นมาเพื่อแสดงความยิ่งใหญ่ แต่เขาเลือกที่จะคุกเข่าลงข้างหนึ่งตรงหน้าเธอ ให้สายตาของเขาลดระดับลงมาอยู่ในระนาบเดียวกับหญิงสาว มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวบางที่เย็นเฉียบของลินินไว้ ปลายนิ้วของเธอสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะปล่อยให้เขาโอบกุญแจสำคัญแห่งชีวิตคู่นี้ไว้ในอุ้งมือ "ผมไม่ได้เสี่ยงอย่างไร้เหตุผลหรอกนะ ลินิน" รินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและจริงจังที่สุดเท่าที่เขาเคยใช้มาในรอบหลายปี "คุณก็รู้ดีว่าพวกสภาฮันเตอร์และตระกูลใหญ่พวกนั้นต้องการอะไรจากเรา พวกมันต้องการบดขยี้เราให้จมดินเหมือนวันเก่าๆ วันที่เราไม่มีแม้แต่เงินจะซื้อขนมปังประทังชีวิต... แต่ตอนนี้ มันไม่ใช่แบบนั้นอีกแล้ว" "ฉันรู้..." ลินินหลับตาลง หยาดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนหลังมือของเขา "ฉันรู้ว่าคุณเปลี่ยนไปแล้ว... ระบบนั่น เงินมหาศาล อำนาจที่คุณมีตอนนี้ มันทำให้พวกมันต้องก้มหัวให้... แต่สิ่งที่คุณมีมันไม่ใช่แค่ความร่ำรวยนะคุณรินทร์ สิ่งที่คุณแบกรับไว้มันคือชีวิตของคุณเอง... และ... และหัวใจของฉันด้วย" ประโยคสุดท้ายหลุดออกมาจากริมฝีปากของฮันเตอร์สาวระดับ S ผู้ทรงพลัง ทว่ากลับเอื้อnด้วยความรู้สึกที่แทบจะขาดใจ ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างพวกเขาทั้งคู่อีกครั้ง เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาๆ แข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นระรัวในอกของรินทร์ ตลอดเวลาที่ผ่านมา พวกเขาผ่านความตายมาด้วยกันนับครั้งไม่ถ้วน ในวันที่รินทร์เป็นแค่ฮันเตอร์แรงก์ F ไร้ค่าที่ถูกถีบหัวส่ง ลินินคือคนเดียวที่แบ่งปันน้ำยาฟื้นฟูราคาแพงขวดสุดท้ายให้เขาโดยไม่เสียดายอนาคตของตัวเอง ในวันที่ถูกดูแคลน ลินินคือเกราะกำบังที่ยืนหยัดอยู่ข้างหลังเขาเสมอ และในวันที่เขากลายเป็นมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพล ลินินก็ยังคงเป็นคนเดิม คนที่มองเห็นตัวตนที่แท้จริงของ 'รินทร์' ไม่ใช่เงินในบัญชี "ลินิน..." รินทร์ขยับตัวเข้าไปประชิดร่างบางยิ่งขึ้น กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่เธอใช้เป็นประจำลอยแตะจมูก "ตลอดเวลาที่ผมวิ่งไล่ล่าความแค้น ตลอดเวลาที่ผมใช้เงินซื้อความยุติธรรมและตบหน้าพวกมันทีละคน... สิ่งเดียวที่คอยดึงสติผมไม่ให้กลายเป็นปีศาจกระหายเลือดเหมือนพวกมัน ก็คือคุณ" ลินินลืมตาขึ้นมองสบตาเขา ลึกเข้าไปในนัยน์ตาคมคายคู่นั้น เธอเห็นความอ่อนโยนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเยือกเย็นและความเด็ดขาด รินทร์ไม่เคยบอกรักเธอด้วยคำหวานเลี่ยนหู เพราะมันไม่ใช่สไตล์ของชายผู้ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน แต่ทุกการกระทำ ทุกการปกป้อง และทุกแผนการที่เขาสร้างขึ้นเพื่ออนาคตของพวกเขา มันคือเครื่องยืนยันที่ชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใดๆ "คุณพูดจริงเหรอ..." เสียงของเธอกระซิบแผ่วเบา "ผมไม่เคยโกหกคุณ... และไม่มีวันนั้นด้วย" รินทร์เลื่อนมือขึ้นประคองแก้มนวลของเธอ ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยหยาดน้ำตาบนพวงแก้มออกอย่างแผ่วเบา "แต่งงานกับผมเถอะนะ ลินิน ไม่ใช่ในฐานะคู่หูฮันเตอร์ ไม่ใช่ในฐานะผู้ร่วมชะตากรรม... แต่ในฐานะคู่ชีวิต ที่จะถือครองความมั่งคั่งและลมหายใจที่เหลืออยู่ของผมร่วมกัน" หัวใจของลินินกระตุกวูบ ความรู้สึกอัดอั้น ความเหนื่อยล้า และความหวาดกลัวทั้งปวงมลายหายไปสิ้นในพริบตา เธอโผเข้ากอดลำคอแกร่งของชายหนุ่มทันที ซบใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง ปล่อยให้น้ำตาแห่งความปีติไหลรินออกมาอย่างไร้การควบคุม "ค่ะ... ฉันตกลง... ฉันจะอยู่กับคุณ ไม่ว่าวันข้างหน้ามันจะมีอุปสรรคหรือมหาเศรษฐีหน้าไหนส่งกองกำลังมาอีกแค่ไหน ฉันก็จะอยู่เคียงข้างคุณ" รินทร์โอบกอดร่างบางไว้แน่น อ้อมแขนของเขาให้ความรู้สึกปลอดภัยยิ่งกว่าเกราะเวทมนตร์ระดับ SSS ใดๆ ในโลกใบนี้ ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจทำให้เขารู้สึกว่า ระบบอภิมหาเศรษฐีข้ามมิติที่เขามีอยู่นั้น ไม่มีค่าอะไรเลยหากปราศจากผู้หญิงคนนี้ ทั้งสองผสานความรู้สึกและไออุ่นเข้าหากันในค่ำคืนที่เงียบงัน ทว่าในขณะที่บรรยากาศกำลังลึกซึ้งและโรแมนติกถึงขีดสุด เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นในโสตประสาทของรินทร์ [ติ๊ง! ตรวจพบความผูกพันระดับจิตวิญญาณสมบูรณ์แบบ: ปลดล็อกฟังก์ชันลับ "บัญชีร่วมข้ามมิติ (Joint Infinite Account)" สำเร็จ!] [ยอดเงินในเครดิตถูกซิงโครไนซ์กับคู่ชีวิต: สิทธิ์การใช้จ่ายไร้ขีดจำกัดถูกโอนถ่าย 50% ให้แก่ "ลินิน"] รินทร์ยิ้มมุมปากเล็กน้อยขณะที่กอดหญิงสาวไว้ แต่ทว่า... ก่อนที่เขาจะได้กล่าวคำใดต่อ ร่างของลินินในอ้อมแขนกลับสะดุ้งเฮือก ร่างกายของเธอแข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความอ่อนโยนเมื่อครู่ กลับเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อสัมผัสได้ถึงกระแสพลังงานประหลาดที่พุ่งทะลุผ่านกำแพงกันเวทมนตร์ของโรงแรมระดับเจ็ดดาวเข้ามา กริ๊ง! เสียงกระจกหน้าต่างด้านหลังห้องพักแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ! เงาดำสายหนึ่งพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูงราวกับกระสุนปืนใหญ่ พร้อมกับเสียงหัวเราะเย็นเยียบที่ดังก้องไปทั่วห้อง "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง... ฮันเตอร์รินทร์ กับแม่สาวซัพพอร์ตมือหนึ่งแห่งกิลด์แสงอรุณ แต่ทว่า... งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา และเงินมหาศาลของแก... วันนี้มันต้องถูกโอนถ่ายไปยัง 'นายท่าน' ของฉัน!" รินทร์ตวัดสายตากลับไปมองผู้มาเยือนอย่างรวดเร็ว พร้อมกับมือที่เอื้อมไปแตะกระเป๋าเสื้อด้านในเพื่อเตรียมหยิบการ์ดสีดำสนิทออกมา ทว่าสิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้แม้แต่รินทร์เองยังต้องชะงัก เมื่อเงาดำนั้นไม่ได้ถืออาวุธธรรมดา แต่มันคือกุญแจมิติระดับพระเจ้าที่กำลังเปิดประตูวาร์ปสีเลือดขนาดมหึมากลางห้องนอนของพวกเขา และคนที่ก้าวเท้าออกมาจากประตูบานนั้น... คือบุคคลที่ควรจะตายไปในดันเจี้ยนระดับ S เมื่อสามปีก่อน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ — เงาฮันเตอร์ไร้เงา