การแทรกซึมสู่ฐานที่มั่นสุดท้าย

หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่กะพริบถี่อยู่เบื้องหน้า สะท้อนแววตาที่เยือกเย็นดั่งน้ำแข็งของรินทร์ในความมืดมิดของห้องประชุมลับ “ผู้อำนวยการคิม... คุณคิดจริงๆ หรือว่าการซ่อนตัวอยู่หลังกองกำลังทหารรับจ้างแรงก์ A สามร้อยนาย จะช่วยให้คุณรอดพ้นจากระบบอภิมหาเศรษฐีข้ามมิติของผมไปได้?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่กลับสร้างแรงกดดันมหาศาลจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นของแข็ง เบื้องหน้าของเขามีร่างของชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพลแห่งสมาคมฮันเตอร์กำลังนั่งตัวสั่นเทาอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง เหงื่อกาฬไหลโทรมหน้าผากราวกับคนตกอยู่ในหุบเหวก้นบึ้ง นี่คือวินาทีแห่งการลากคอมันสมองเบื้องหลังที่เคยเหยียดหยามรินทร์และลินินให้ออกมาเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้าย ในห้องใต้ดินของโกดังร้างเขตอุตสาหกรรมเก่า ซึ่งถูกเนรมิตให้กลายเป็นฐานที่มั่นสุดท้ายของศัตรู บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายของดินปืนและความหวาดกลัว ลินิน ฮันเตอร์สาวแรงก์ S สายซัพพอร์ตผู้เป็นดั่งดวงใจของรินทร์ ยืนพิงเสาปูนอยู่ไม่ไกล ดวงตากลมโตคู่นั้นมองสามีด้วยความภาคภูมิใจ มือเรียวบางเอื้อมมาแตะแขนเสื้อของรินทร์เบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและดึงสติให้เขารักษาความเยือกเย็นเอาไว้ ทว่าในแววตาของเธอก็มีความเด็ดเดี่ยวไม่แพ้กัน—เพราะพวกเขาทั้งคู่ต่างผ่านวันเวลาที่ยากลำบากมาด้วยกัน วันที่ไม่มีแม้แต่เงินซื้อขนมปังประทังชีวิต วันที่ถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจากพวกคนรวยและสมาคมฮันเตอร์จอมปลอม “แก... แกมันแค่ฮันเตอร์ไร้แรงก์ตกอับ! เอาเงินมาจากไหนวะ ถึงซื้อระบบประมูลมิติระดับพระกาฬนี่ได้!” ผู้อำนวยการคิมคำรามออกมาด้วยความคับแค้นใจ ดวงตาเบิกโพลงด้วยความคลุ้มคลั่งและหวาดกลัวสุดขีด เมื่อเห็นหน้าจอสถานะของรินทร์ที่อัปเกรดจนพุ่งทะยานเหนือขีดจำกัดของมนุษย์โลกไปไกลลิบ รินทร์ไม่ตอบคำถามโง่ๆ นั้น รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างช้าๆ เขายกมือขึ้นปัดหน้าจอโฮโลแกรมเบาๆ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบอภิมหาเศรษฐีข้ามมิติดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาท [แจ้งเตือนระบบ: ทำการกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของสมาคมฮันเตอร์ภาคพื้นเอเชียตะวันออกเฉียงใต้สำเร็จ! อำนาจการสั่งการกองกำลังทั้งหมดตกเป็นของ 'รินทร์' 100% สมบูรณ์แบบ] สิ้นเสียงระบบ ประตูเหล็กกล้าหนาเตอะนับสิบ ภายในฐานที่มั่นลับแห่งนี้ก็ถูกระเบิดออกด้วยแรงระเบิดพลังงานเวทมนตร์อย่างฉับพลัน! ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ก่อนที่ร่างของหัวหน้าหน่วยทหารรับจ้างที่เคยรับใช้ผู้อำนวยการคิมจะเดินเรียงแถวเข้ามา... แต่ทว่า พวกเขากลับไม่ได้ถืออาวุธเพื่อเล็งมาที่รินทร์ หากแต่ก้าวเข้าไปคุกเข่าลงเบื้องหน้าของชายหนุ่มผู้กุมความมั่งคั่งสูงสุดทีละคน จนกระทั่งเสียงคุกเข่าดังสนั่นก้องไปทั่วห้อง “ท่านรินทร์... พวกเราคือกองกำลังใหม่ที่ได้รับมอบหมายจากระบบอภิมหาเศรษฐี ขอน้อมรับคำสั่งจากท่านแต่เพียงผู้เดียวครับ!” เสียงตะโกนกึกก้องจากหัวหน้าทหารรับจ้างแรงก์ A ดังขึ้น ทำเอาผู้อำนวยการคิมถึงกับทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ใบหน้าซีดเผือกไร้สีเลือด ความมั่นใจทั้งหมดที่สะสมมาหลายสิบปีพังทลายลงในพริบตา เมื่อตระหนักได้ว่าเงินตราและอำนาจที่เขามี... เป็นเพียงเศษเงินในสายตาของชายหนุ่มที่เขากล้าดูถูกเมื่อหลายเดือนก่อน “ลุกขึ้นเถอะครับ ทุกท่าน” รินทร์กล่าวด้วยน้ำสุภาพเรียบร้อย แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจเด็ดขาดที่ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ เขาหันไปมองลินินที่ส่งยิ้มบางๆ ให้ ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้และการเดินทางข้ามมิติอันยาวนานราวกับถูกปัดเป่าหายไปในพริบตาเมื่อได้สบตากับภรรยาผู้เป็นที่รัก “รินทร์... เราจัดการธุระตรงนี้เสร็จแล้วใช่ไหมคะ?” ลินินเอ่ยถามเสียงนุ่ม น้ำเสียงของเธอยังคงมีความห่วงใยเจืออยู่เสมอ แม้ว่าในตอนนี้พวกเขาจะอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารของโลกฮันเตอร์ไปแล้วก็ตาม “ยังหรอกครับที่รัก...” รินทร์หันกลับมามองหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าอีกครั้ง ซึ่งตอนนี้มันแสดงพิกัดลับที่ซ่อนอยู่ลึกลงไปใต้พื้นดินอีกสามร้อยเมตร ซึ่งเป็นที่ตั้งของ ‘ห้องนิรภัยโบราณ’ แหล่งพลังงานสุดท้ายที่สามารถเชื่อมต่อประตูมิติข้ามจักรวาลได้ “เรายังมีแขกอีกคนที่กำลังเดินทางมาต้อนรับเราอยู่ข้างล่างนั้น” รินทร์ยื่นมือไปจับมือเรียวของลินินไว้แน่น ทั้งสองก้าวเดินผ่านร่างของผู้อำนวยการคิมที่กำลังสั่นเทาด้วยความสิ้นหวัง โดยไม่แม้แต่จะชายตามองอีกต่อไป เพราะสำหรับพวกเขา ศัตรูที่หมดพิษสงไปแล้วก็เป็นเพียงฝุ่นผงที่ไม่จำเป็นต้องใส่ใจอีก แต่ทว่า... ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังก้าวเท้าเข้าสู่ลิฟต์ลับความเร็วสูงเพื่อลงไปสู่ชั้นใต้ดินลึกที่สุด เสียงสัญญาณเตือนภัยสีน้ำเงินเข้มก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน! หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดในห้องดับวูบลงพร้อมกัน ทิ้งให้ความมืดเข้าปกคลุมชั่วขณะ *ติ๊ง...* เสียงลิฟต์อีกตัวหนึ่งที่ไม่ได้อยู่ในแผนผังของระบบ... กลับเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิท ที่ก้าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่แฝงกลิ่นอายอันคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด "ยินดีต้อนรับสู่การเดินทางบทสุดท้ายนะ... พี่ชาย" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ — เงาฮันเตอร์ไร้เงา