การฝึกฝนในห้วงเวลาพิเศษ

"สิบสองล้านเครดิต... แลกกับเวลาในมิติบรรจบแค่สิบวินาทีบนโลกจริง งั้นหรือครับ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน ขณะที่นิ้วเรียวยาวของรินทร์กดลงบนหน้าจอโฮโลแกรมสีครามตรงหน้าอย่างไม่ลังเล แสงสีทองสว่างวาบขึ้นในห้องฝึกซ้อมลับใต้ดิน แรงกดดันมหาศาลจากระบบอภิมหาเศรษฐีข้ามมิติแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ห้วงเวลาสิบวินาทีภายนอกถูกยืดออกเป็นสิบชั่วโมงภายในห้องฝึกฝนพิเศษ—นี่คือความได้เปรียบที่เงินตราและอำนาจเหนือสามัญสำนึกจะบันดาลให้ได้ ลินินที่ยืนพิงเสาหินอยู่ไม่ไกล ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด มือเรียวบางของเธอสั่นเทาเล็กน้อยยามมองแผ่นหลังกว้างของคนรัก เธอก้าวเข้าไปใกล้ ชายตามองรอยแผลเป็นจากสมรภูมิก่อนหน้าที่ยังไม่จางหาย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่สั่นเครือ "รินทร์... คุณฝืนตัวเองเกินไปแล้วนะครับ การเร่งอัตราการดูดซับมานาในห้วงเวลาพิเศษแบบนี้ แม้แต่ฮันเตอร์แรงก์ S แนวหน้ายังไม่กล้าเสี่ยงเลย ร่างกายของคุณอาจจะ..." รินทร์หันกลับมาส่งยิ้มบางๆ ให้เธอ แววตาที่มักจะเยือกเย็นและเฉียบขาดเสมอเมื่ออยู่ต่อหน้าศัตรู กลับอ่อนโยนลงทัน3 ที่ทอดมองหญิงสาวผู้ไม่เคยทิ้งเขาไปไหน แม้ในวันที่เขาเป็นเพียงฮันเตอร์ไร้แรงก์ที่ใครก็เหยียบย่ำ มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวเย็นเฉียบของเธอไว้แน่น ถ่าย 0ทอดความอบอุ่นผ่านฝ่ามือ "ลินิน... จำสัญญาที่เราให้ไว้ในวันนั้นได้ไหมครับ วันที่เราแทบไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อขนมปังประทังชีวิต ผมเคยบอกคุณแล้วว่า ผมจะเหยียบย่ำพวกที่มันเคยเหยียดหยามเราให้จมดิน และผมจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากคุณไปจากผมเด็ดขาด... สิบเท่าของเวลาคนอื่นยังน้อยไปด้วยซ้ำ สำหรับการทวงคืนทุกอย่างที่ควรเป็นของเรา" หัวใจของลินินกระตุกวูบ ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาแทนที่ความหวาดกลัวในอก เธอพยักหน้ารับช้าๆ เม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ค่ะ—เอ๊ย... ครับ ผมเข้าใจแล้วครับ ถ้าอย่างนั้น... ขอให้คุณระวังตัวด้วยนะครับ" เธอเกือบหลุดคำพูดคุ้นชินออกมา แต่ด้วยความที่อยู่เคียงข้างเขามานาน เธอย่อมรู้ว่ารินทร์ชอบความเด็ดเดี่ยวและเป็นทางการขนาดไหน รินทร์ยิ้มรับด้วยความเอ็นดู ก่อนจะผละตัวออกแล้วก้าวเข้าสู่ใจกลางวงแหวนมานา *ติ๊ง! ยืนยันการทำธุรกรรม: หักเงินสด 12,000,000 เครดิต จากบัญชีดำไร้ขีดจำกัดสำเร็จ* *เปิดใช้งาน: ห้วงเวลาเร่งสปีด x10 [ระดับมาสเตอร์]* *คำเตือน: ความเจ็บปวดจากการทะลวงขีดจำกัดจะถูกทวีคูณตามอัตราเวลา ขอให้โชคดีครับ ท่านประธาน* สิ้นเสียงแจ้งเตือนของระบบ โลกทั้งใบก็ราวกับถูกกดปุ่มหยุดนิ่ง เสียงลมหายใจของตัวเองดังสะท้อนก้องกังวานในความเงียบงัน รินทร์ทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งเมื่อแรงโน้มถ่วงมหาศาลพุ่งเข้าใส่ร่าง เส้นเลือดสีฟ้าปูดโปนขึ้นตามขมับและลำคอ เม็ดเหงื่อกาฬไหลพรากอาบแผ่นหลังกว้าง ความเจ็บปวดราถุกไฟแผดเผาแล่นพล่านไปทั่วทุกอณูรูขุมขน ราวกับกระดูกทุกท่อนกำลังถูกบดขยี้แล้วประกอบใหม่ทีละชิ้น *อึก...!* ชายหนุ่มกัดฟันกรอดจนได้ยินเสียงบดกันของฟัน เลือดสดๆ ไหลรินจากมุมปาก แต่แววตาของเขากลับลุกโชนด้วยไฟแห่งความกระหายชัยชนะ เขาไม่ได้ใช้เงินเพื่อซื้อความสบาย แต่เขาใช้เงินซื้อ "เวลา" เพื่อพัฒนาตัวเองให้ก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ปุถุชน ในขณะที่พวกกิลด์ใหญ่และขุนนางชั้นสูงกำลังนอนหลับใหลอย่างสุขสบาย รินทร์กำลังใช้เงินนับสิบล้านซื้อหยาดเหงื่อและความตายจำลองนับพันครั้งในมิติแห่งนี้ ภายในห้วงเวลาที่ถูกยืดออก รินทร์พุ่งทะยานเข้าปะทะกับร่างจำลองอวตารของมอนสเตอร์แรงก์ SSS ที่ระบบสร้างขึ้น ดาบในมือฟาดฟันออกไปด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงแหวกอากาศแหลมคม ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยสัญชาตญาณดิบและการคำนวณอย่างแม่นยำ ความเหนื่อยล้าสะสมนับร้อยชั่วโมงถาโถมเข้าใส่ แต่จิตใจที่แข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้ากลับปฏิเสธที่จะยอมแพ้ ผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้... จนกระทั่งแสงสีทองสว่างวาบขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย ร่างสูงโปร่งของรินทร์ทรุดฮวบลงกับพื้นห้องฝึกซ้อม หอบหายใจโยนตัวด้วยความเหนื่อยอ่อน เสื้อผ้าชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อปะปนคราบเลือดจางๆ ทว่าออร่ารอบตัวกลับทรงพลังและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าตัว มานาในร่างหมุนวนอย่างเป็นระเบียบราวกับพายุสงบที่ซ่อนพิษสงร้ายกาจเอาไว้ ลินินรีบวิ่งเข้ามาประคองร่างของเขาไว้ทันที รอยยิ้มโล่งอกปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย "คุณทำได้แล้วจริงๆ ด้วย..." รินทร์ยิ้มมุมปาก ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนโดยมีลินินคอยช่วยพยุง เขากวาดสายตามองไปรอบห้องก่อนที่รอยยิ้มเยдя จะปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย สิบชั่วโมงในมิติพิเศษผ่านไป แต่เวลาบนโลกภายนอกเพิ่งผ่านไปเพียงแค่สิบวินาทีเท่านั้น และนั่นหมายความว่า... แผนการกวาดล้างกิลด์ "พยัฆฆ์ทมิฬ" ที่นัดหมายไว้ในค่ำคืนนี้ สามารถเริ่ม1ต้นได้ทันทีโดยที่พวกมันยังไม่ทันตั้งตัว ทว่า ในจังหวะที่รินทร์กำลังจะเอ่ยปากบอกให้ลินินเตรียมตัวเดินทาง เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับวิกฤตของคฤหาสน์ก็ดังสนั่นหวั่นไหว แสงไฟสีแดงฉานกะพริบถี่รัว หน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวเด้งขึ้นมาโดยปราศจากการสั่ง *แจ้งเตือนด่วน: มีผู้บุกรุกไม่ได้รับbเชิญ พลังงานระดับ SSS จำนวนสามคนกำลังทำลายเขต 01 เข้ามา* *และ... สัญญาณชีพจรนี้ มัน... เป็นไปไม่ได้!* รินทร์หรี่ตาลงอย่างเฉียบคม ร่างกายที่เพิ่งผ่านการฝึกฝนมาหมาดๆ กลับตื่นตัวเต็มที่ในเสี้ยววินาที ลินินชักกริชคู่ใจออกมาตั้งรับทันที สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด ประตูห้องฝึกซ้อมที่ควรจะปิดตายด้วยระบบรักษาความปลอดภัยสูงสุด ค่อยๆ ถูกความร้อนมหาศาลหลอมละลายจนเกิดรอยแยกสีส้มแดง ควันพวยพุ่งตลบอบอวล พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่ก้าวทะลุเปลวไฟเข้ามาอย่างเยือกเย็น—บุคคลที่ควรจะนอนตายอยู่ก้นหลุมมิติที่ฮันเตอร์ทุกคนต่างขนานนามว่า "สุสานไร้หวนกลับ" เมื่อสามปีก่อน "เซอร์ไพรส์... ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ เจ้าฮันเตอร์ขยะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ — เงาฮันเตอร์ไร้เงา