สั่นสะเทือนสมาคมฮันเตอร์

"ถอนชื่อมันออกจากการเป็นฮันเตอร์เสีย! มนุษย์ขยะที่ไม่มีแม้แต่พลังแรงก์จะมาขวางทางพวกเราที่มีศักยภาพสูงกว่าได้อย่างไร!" เสียงตวาดกร้าวของชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐานดังก้องไปทั่วโถงประชุมใหญ่ของสมาคมฮันเตอร์ รินทร์นั่งพิงเก้าอี้หนังราคาแพงด้วยท่าทีนิ่งเฉย มือประสานกันไว้ที่หน้าตัก ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวจ้องมองไปยังเหล่าบอร์ดบริหารสมาคมที่กำลังหน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธเกรี้ยว เขารู้ดีว่าวันนี้จะเป็นวันที่สมาคมต้องจดจำไปตลอดกาล "ท่านประธานครับ" รินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังจนความวุ่นวายในห้องเงียบกริบลงชั่วขณะ "คำว่า 'มนุษย์ขยะ' ที่ท่านพูดออกมาน่ะ ท่านใช้บรรทัดฐานไหนตัดสินครับ? กฎของสมาคมที่ว่าด้วยความเท่าเทียม หรือใช้ 'จำนวนเงินใต้โต๊ะ' ที่บริษัทคู่แข่งของท่านยัดเยียดให้มากันแน่?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนระเบิดเวลาที่ถูกจุดชนวน บรรยากาศในห้องเย็นเยียบจนได้ยินเสียงลมหายใจ ลินินที่นั่งอยู่เคียงข้างรินทร์เอื้อมมือมากุมมือเขาไว้แน่น สัมผัสอุ่นจากเธอเป็นดั่งเครื่องยึดเหนี่ยวที่ทำให้รินทร์ไม่หลุดจากความเยือกเย็นที่เขาสั่งสมมา "แก... แกกล้าดียังไง!" ประธานสมาคมตบโต๊ะเสียงดังสนั่น "แกมันก็แค่ฮันเตอร์ตกอับที่ไร้ค่าในระบบนี้!" รินทร์ไม่ได้โต้ตอบด้วยคำพูด เขาหยิบ 'แบล็กการ์ด' ใบเล็กสีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟจนดูราวกับหลุมดำไร้ก้นบึ้งออกมาวางบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ เสียงกระทบของมันหนักแน่นและทรงพลังพอที่จะทำให้สายตาทุกคู่ในห้องจับจ้องมาที่มันเป็นตาเดียว "ระบบอภิมหาเศรษฐีข้ามมิติที่ผมถือครองอยู่... มันไม่ได้วัดแค่พลังทำลายล้างหรอกนะครับ" รินทร์ยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่มีความอบอุ่นแฝงอยู่เลย "แต่มันวัดว่า ใครกันแน่ที่เป็นคนถือเงินทุนทั้งหมดของสมาคมแห่งนี้" ลินินมองดูใบหน้าที่มั่นใจของรินทร์ เธอรู้ดีว่านี่คือจุดเปลี่ยนที่แท้จริง ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมกลางห้องก็สว่างวาบขึ้น ข้อความแสดงยอดเงินหมุนเวียนในบัญชีส่วนตัวของรินทร์ที่เชื่อมต่อกับระบบพุ่งทะยานจนตัวเลขค้างไปชั่วขณะ ข้อมูลบริษัทในเครือทั้งหมดที่สมาคมฮันเตอร์ใช้เป็นฐานอำนาจปรากฏขึ้นเป็นชื่อของ 'รินทร์' เพียงผู้เดียว ความเงียบเข้าปกคลุมอย่างหนักหน่วงจนน่าอึดอัด ผู้บริหารหลายคนใบหน้าซีดเผือดราวกับคนตาย พวกเขาตระหนักได้ในวินาทีนั้นว่า อำนาจในมือที่เคยภาคภูมิใจเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวของชายหนุ่มที่พวกเขาพยายามจะเหยียบย่ำมาตลอด "ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อขอความเมตตา" รินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "ผมมาที่นี่เพื่อ 'ล้างไพ่' สมาคมที่เน่าเฟะแห่งนี้ ใครที่ทำตัวเป็นขยะ ก็ควรถูกกวาดทิ้งไปให้พ้นทาง" รินทร์เดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปเห็นฝูงชนฮันเตอร์และนักข่าวที่ล้อมสมาคมอยู่ด้านนอก เสียงตะโกนเรียกร้องความยุติธรรมดังกึกก้อง มันคือพลังของมวลชนที่เขาเตรียมการไว้ตั้งแต่ต้น ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นแผนการที่วางไว้ด้วยความแม่นยำดุจนาฬิกา "คุณรินทร์... คุณทำเกินไปหรือเปล่า?" ลินินกระซิบเบาๆ แต่ในดวงตาของเธอมีรอยยิ้มภาคภูมิใจซ่อนอยู่ "ไม่เลยครับลินิน วันนี้พวกเราแค่กำลังทวงคืนความถูกต้อง" ทันใดนั้น เสียงเตือนจากระบบดังรัวอยู่ในหัวของรินทร์ พร้อมกับสัญญาณไฟสีแดงฉานที่สาดส่องเข้ามาภายในห้อง ประตูห้องประชุมถูกกระชากเปิดออกโดยกลุ่มชายชุดดำพร้อมตราสัญลักษณ์ที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อนในเมืองนี้ ชายหัวหน้ากลุ่มก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันพลางกล่าวเสียงเรียบ "ยินดีด้วยคุณรินทร์... แผนการล้างไพ่ของคุณน่าสนใจมาก แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่ง... ในโลกนี้ยังมีคนที่มีเงินมากกว่าคุณ และมีอำนาจเหนือกว่าระบบที่คุณถือครองอยู่" ชายปริศนาคนนั้นวางกล่องเหล็กปริศนาลงบนโต๊ะก่อนจะกดปุ่มบางอย่างจนเกิดเสียงหึ่งๆ ที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องทรุดตัวลงด้วยแรงกดดันมหาศาลที่จู่ๆ ก็พุ่งทะลุขีดจำกัด ฮันเตอร์ระดับ S อย่างลินินถึงกับกระอักเลือดออกมาเล็กน้อย รินทร์ขมวดคิ้วแน่น เขารู้สึกถึงพลังที่คุ้นเคย... พลังที่ไม่ได้มาจากโลกนี้ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ — เงาฮันเตอร์ไร้เงา