การเดินทางสู่ทวีปต้องห้าม

"ถ้าพวกแกคิดว่าเขตปลอดภัยชั้นเจ็ดคือขีดสุดของโลกใบนี้แล้วล่ะก็... เตรียมตัวรับมือกับความจริงอันโหดร้ายได้เลยครับ" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของหัวหน้ากิลด์มังกรเพลิงยังคงก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาท แต่วินาทีนี้ รินทร์ไม่ได้สนใจเศษสวะที่ครั้งหนึ่งเคยเหยียดหยามเขาเป็นแค่ฮันเตอร์ไร้แรงก์อีกต่อไป สายตาคมกริบภายใต้แว่นตากรองแสงราคาแพงทอดมองออกไปเบื้องหน้า—เส้นแบ่งเขตแดนสีแดงฉานที่สั่นไหวด้วยพลังงานมานาอันปั่นป่วน นั่นคือประตูบานยักษ์ที่นำไปสู่ "ทวีปต้องห้าม" ดินแดนที่ไม่มีมนุษย์คนไหนกล้าเหยียบย่างเข้าไปนานนับศตวรรษ รถหุ้มเกราะสะเทินน้ำสะเทินบกอเนกประสงค์ระดับตำนานจอดสนิทอยู่ริมหน้าผา ลมกรรโชกแรงพัดพาเอาละอองฝุ่นสีดำจากเขตแดนเข้ามาปะทะตัวรถจนเกิดเสียงดังสนั่น รินทร์หันกลับมามองร่างเพรียวบางที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ ลินิน ฮันเตอร์แรงก์ S สายซัพพอร์ตผู้เป็นดั่งดวงใจและหลักยึดเหนี่ยวเดียวของเขา เธอกำลังใช้ปลายนิ้วเรียวงามร่ายเวทมนตร์เกราะป้องกันรอบคันรถอย่างตั้งอกตั้งใจ เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผากเนียนละเอียด แม้ใบหน้าจะฉายแววเหนื่อยล้าจากการเดินทางข้ามเขตปกครองมาตลอดสามวันเต็ม แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นยังคงทอประกายความเด็ดเดี่ยวและมั่น "ไหวไหมครับลินิน?" รินทร์เอ่ยถาม น้ำเสียงที่มักจะเยือกเย็นและเฉียบขาดเสมอเมื่ออยู่ต่อหน้าศัตรู กลับเจือด้วยความอ่อนโยนและห่วงใยอย่างลึกซึ้งเมื่อพูดกับเธอ ลินินละมือจากการร่ายเวท เธอหันมาสบตากับเขา รอยยิ้มบางเบาแต่ทรงพลังปรากฏขึ้นบนเรียวปากสวย "ถ้าฉันบอกว่าไม่ไหว คุณจะหันรถกลับตอนนี้เลยไหมล่ะคะ... เอ๊ย หมายถึง... ฉันไหวอยู่แล้วค่ะ รินทร์" เธอแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเผลอใช้สรรพนามคุ้นชิน ก่อนจะหัวเราะคิกคักออกมาเบาๆ เพื่อคลายบรรยากาศที่ตึงเครียด รินทร์ยิ้มมุมปาก มือหนายื่นไปกุมมือเรียวนุ่มที่เย็นเฉียบของเธอไว้แน่น "ต่อให้โลกใบนี้ล่มสลาย ผมก็ไม่มีวันหันหลังกลับเด็ดขาดครับ... โดยเฉพาะเมื่อมีคุณอยู่ข้างๆ แบบนี้" สัมผัสอุ่นจากฝ่ามือของเขาคือเครื่องยืนยันว่าทุกสิ่งที่พวกเขาผ่านมา ทั้งความยากจนข้นแค้น การถูกหักหลัง และการดูถูกเหยียดหยามจากสมาคมฮันเตอร์ มันได้ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังทั้งหมดแล้ว ด้วยพลังของ [ระบบอภิมหาเศรษฐีข้ามมิติ] ในมือ รินทร์สามารถซื้อได้แม้กระทั่งสิทธิ์ในการครอบครองดินแดนเหล่านี้ แต่เขาเลือกที่จะเดินเข้ามาพิสูจน์ความจริงด้วยสองมือของตัวเอง [ติ๊ง! แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบเขตแดนทวีปต้องห้าม 'แอสการ์ดโบราณ' ความหนาแน่นของมานาเกินพิกัดมาตรฐาน 500 เท่า แนะนำให้เปิดใช้งาน 'เกราะโล่เงินตรามหาเศรษฐี' ทันทีเพื่อความปลอดภัยสูงสุด] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว รินทร์ไม่รอช้า เขาเพียงแค่คิดในใจเพื่อกดอนุมัติ เม็ดเงินในบัญชีดิจิทัลที่ยาวเป็นหางว่าวลดลงไปเพียงเศษเสี้ยว แต่วินาทีต่อมา แสงสีทองอร่ามก็แผ่ขยายปกคลุมรถหุ้มเกราะทั้งคันจนกลายเป็นเกราะป้องกันไร้เทียมทาน แรงกดดันจากมานาภายนอกที่เคยโถมเข้าใส่จนหายใจไม่ออกพลลายหายวับไปกับตา "คุณ... ใช้เงินซื้อการป้องกันอีกแล้วเหรอคะเนี่ย?" ลินินมองแสงสีทองรอบตัวด้วยความทึ่งแกมระอา "บางทีฉันก็คิดนะว่าคุณรวยเกินไปจนน่าหมั่นไส้จริงๆ รินทร์" "เงินคืออำนาจที่แท้จริงในยุคนี้ครับลินิน และผมยินดีจะละลายทรัพย์สินครึ่งหนึ่งของบริษัทเพื่อแลกกับความปลอดภัยของคุณ" รินทร์ตอบด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะดึงคันโยกควบคุมระบบขับเคลื่อนพิเศษ ครืนนน! รถหุ้มเกราะพุ่งทะยานผ่านม่านพลังสีแดงฉานเข้าสู่ทวีปต้องห้ามท่ามกลางเสียงคำรามก้องของเครื่องยนต์ V12 ทัศนียภาพเบื้องหน้าเปลี่ยนจากป่าทึบธรรมดาเป็นผืนป่าสีม่วงเรืองแสง ต้นไม้สูงใหญ่เสียดฟ้ามีดวงตานับร้อยดวงคอยจ้องมองผู้มาเยือน เสียงสัตว์อสูรคำรามคำรามก้องกังวานมาจากความมืดมิดเบื้องลึก บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายและการกดขี่ ทว่า รินทร์กลับเหยียบคันเร่งลึกขึ้น แววตาของเขาไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความกระหายใคร่รู้และจิตสังหารที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งที่ขวางทาง ลินินสูดหายใจเข้าลึก เตรียมพร้อมประสานพลังซัพพอร์ตขั้นสูงสุดหากเกิดการโจมตีฉับพลัน เธอยกไม้เท้าคริสตัลขึ้นมาถือไว้มั่น สายตากวาดมองไปรอบตัวอย่างระแวดระวัง ผ่านไปร่วมชั่วโมง รถวิ่งลึกเข้ามาในเขตหุบเหวไร้ก้นบึ้ง แผนที่นำทางของระบบเริ่มส่งเสียงเตือนเป็นจังหวะกระชั้นชิดขึ้นเรื่อยๆ [คำเตือน: ตรวจพบสิ่งมีชีวิตระดับราชันย์คลั่งกำลังเคลื่อนตัวเข้าประชิด พิกัด 12 นาฬิกา ระยะห่าง 500 เมตร ความเร็วสูง!] รินทร์หักพวงมาลัยหลบก้อนหินมหึมาที่ตกลงมาจากฟากฟ้าได้อย่างฉิวเฉียด รถสะเทินน้ำสะเทินบกเบรกเอี๊ยดจนฝุ่นตลบอบอวล ท่ามกลางหมอกหนาทึบที่ปกคลุม เงาสูงใหญ่กว่าสิบเมตรค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืด มันคือ "ราชันย์พฤกษาอสูร" สัตว์ประหลาดโบราณที่มีร่างเป็นกิ่งไม้แห้งกร้านและดวงตาสสีเลือดคู่มหึมา จิตสังหารอันรุนแรงแผ่ซ่านจนทำให้ต้นไม้รอบข้างเหี่ยวเฉาลงในพริบตา "ดูเหมือนเราจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาต้อนรับสินะครับ" รินทร์พึมพำเสียงเรียบ เขาลดกระจกรถลงเล็กน้อย ลมเย็นยะเยือกพัดเข้ามากระсеนเส้นผมสีดำสนิทของเขา ลินินเตรียมร่ายคาถาบทใหญ่ทันที แต่รินทร์กลับยกมือขึ้นห้ามไว้เบื้องหน้า "ไม่ต้องห่วงครับที่รัก... ให้ผมจัดการเอง" รินทร์ยิ้มมุมปาก เขาหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทฝังเพชรนิลจินดาไร้ขีดจำกัดออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างใจเย็น นิ้วเรียวกดลงบนหน้าจอโฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเอ่ยชื่อทักษะลับที่เพิ่งปลดล็อกด้วยเงินสดจำนวนมหาศาล "เปิดใช้งานทักษะพิเศษระดับตำนาน—[กระเป๋าเงินพิพากษาเทพเจ้า]" วิ้งงง! ประกายแสงสีทองเจิดจ้าพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า แหวกความมืดมิดของทวีปต้องห้ามจนสว่างวาบราวกับเวลากลางวัน เมฆหมอกสีดำสลายหายไปในพริบตา เสียงระบบแจ้งเตือนยอดเงินที่ถูกหักออกไปดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับปรากฏร่างของหุ่นยนต์รบอภิมหาโปรเจกต์นับร้อยตัวร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า ล้อมรอบราชันย์พฤกษาอสูรเอาไว้ทุกทิศทาง ราชันย์พฤกษาอสูรคำรามลั่นด้วยความหวาดกลัว มันพยายามจะหนี แต่สายโซ่มานากล้าสีทองอร่ามพุ่งขึ้นมาจากพื้นดินตรึงร่างมันไว้แน่นหนา รินทร์มองภาพนั้นด้วยแววตาเยือกเย็น เขากำลังจะสั่งการให้หุ่นยนต์รบทำลายเป้าหมายให้ราบคาบในคราวเดียว ทว่า จู่ๆ หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าก็เกิดความผิดปกติขึ้นอย่างกะทันหัน สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานกะพริบถี่รัว พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในระบบ [ข้อผิดพลาดร้ายแรง! ตรวจพบการเข้าแทรกแซงสัญญาณจากบุคคลภายนอก] [คำเตือน: พิกัดนี้... มีผู้เล่นคนอื่นถือครอง 'ระบบ' เช่นเดียวกับคุณ กำลังส่งสัญญาณท้าทายเข้ามา!] รินทร์ชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ลินินสังเกตเห็นความผิดปกติจึงรีบหันมามองเขาด้วยความตกใจ "รินทร์ เกิดอะไรขึ้นคะ?" ก่อนที่รินทร์จะได้เอ่ยปากตอบ เสียงปริศนาอันเย็นเยียบและคุ้นเคยอย่างประหลาดก็ดังแทรกเข้ามาผ่านระบบเครื่องเสียงภายในรถ เสียงนั้นก้องกังวานราวกับมาจากทุกทิศทุกทาง รอบตัวพวกเขา *"ยินดีต้อนรับสู่ทวีปต้องห้ามนะ... น้องชายผู้ร่วงหล่น นายคิดจริงๆ เหรอว่ามีแค่แกคนเดียวที่มีสิทธิ์ครอบครองโลกใบนี้?"* — ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ — เงาฮันเตอร์ไร้เงา