บาดแผลและการรักษา

"อย่าขยับค่ะ... ถ้าไม่อยากให้แผลฉีกขาดไปมากกว่านี้" เสียงของปารมีราบเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยในตอนท้าย เธอกดสำลีชุ่มน้ำเกลือลงบนรอยแผลยาวบริเวณหัวไหล่ของกันต์ แรงกดนั้นแผ่วเบาแต่หนักแน่นด้วยความใส่ใจ เขาไม่ได้ร้องครางแม้แต่นิดเดียว นัยน์ตาสีรัตติกาลของชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าด้านข้างของเธอ ราวกับกำลังพยายามอ่านรหัสลับที่ซ่อนอยู่ในเส้นผมที่ปรกหน้าของทนายสาว ภายใต้แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะในห้องพักของกันต์ กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อลอยอบอวลไปทั่วบรรยากาศ ความเงียบที่คั่นกลางระหว่างคนทั้งสองไม่ได้น่าอึดอัด แต่กลับมีกระแสไฟฟ้าบางอย่างที่รุนแรงจนน่ากลัว ปารมีสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่เกร็งตัวอยู่ใต้ปลายนิ้ว ทุกครั้งที่เธอขยับมือเพื่อเช็ดเลือดที่แห้งกรัง กันต์จะสูดลมหายใจลึก—ไม่ใช่ด้วยความเจ็บปวด แต่เป็นความอดกลั้น "คุณไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้" กันต์เอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าและกังวานด้วยโทนที่ลุ่มลึก "เหตุการณ์เมื่อครู่... คุณควรจะหนีไปทันทีที่เห็นเงานั่น ไม่ใช่เอาตัวเข้ามาขวาง" ปารมีหยุดมือ เธอมองสบตาเขาผ่านเงาสะท้อนในกระจกบานเล็กบนโต๊ะ แววตาของเธอแข็งกร้าวแต่แฝงไปด้วยความสับสน "ถ้าฉันไม่ทำ คุณก็คงไม่ได้มานั่งอยู่ตรงนี้เพื่อให้ฉันทำแผล... กันต์คะ ความตายไม่ใช่คำตอบของเกมที่คุณเล่นอยู่ และฉันไม่คิดจะยอมให้ตัวหมากที่สำคัญที่สุดของฉันต้องพังลงไปก่อนที่ความจริงจะกระจ่าง" "ตัวหมากงั้นหรือครับ..." กันต์แค่นหัวเราะ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความขมขื่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากแห่งความเย็นชา "คุณมองผมเป็นแค่หมากในกระดานจริงๆ หรือปารมี... หรือว่าลึกๆ แล้ว คุณเริ่มเห็นผมเป็นอย่างอื่นที่นอกเหนือจาก 'ผู้ต้องสงสัย' ไปแล้ว?" ปารมีนิ่งไป จังหวะการหายใจของเธอสะดุดลงชั่วขณะ เธอหยิบผ้าพันแผลขึ้นมาพันรอบไหล่กว้างของเขาอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นหอมจางๆ จากเรือนผมของเธอโชยไปแตะจมูกของเขา ทำให้กันต์โน้มตัวเข้าหาโดยสัญชาตญาณ เขาไม่ได้กอดเธอ แต่ระยะห่างเพียงไม่กี่นิ้วนั้นมากพอที่จะทำให้ปารมีสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวจากร่างกายของเขา "ความรู้สึกของฉันไม่มีผลต่อคดี" เธอตอบเสียงเรียบ พยายามรักษาเกราะกำบังอันแข็งแกร่ง "บาดแผลของคุณเกิดจากมีดเล่มนั้น... มีดที่สลักลวดลายเดียวกับจี้ห้อยคอของฆาตกรหน้ากากหินที่คุณเคยพูดถึง มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และนั่นหมายความว่าคนร้ายรู้ว่าเรากำลังสืบอะไรอยู่" กันต์ขยับตัวเข้าใกล้เธอมากขึ้นจนปารมีต้องกลั้นหายใจ มือข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บของเขาเอื้อมขึ้นมาจับข้อมือของเธอไว้เพียงแผ่วเบา ผิวสัมผัสที่ร้อนรุ่มทำให้เธอนิ่งงัน "มันไม่ใช่แค่มีดเล่มนั้นหรอกครับ ปารมี" กันต์กระซิบ เสียงของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังที่เยือกเย็น "ในตอนที่คุณก้มลงเก็บเศษผ้าที่ผมทำตกตอนต่อสู้... คุณอาจจะไม่ได้สังเกต แต่มันมีบางอย่างซ่อนอยู่ข้างในรอยพับนั้น มันไม่ใช่หลักฐานของตำรวจ แต่มันคือคำขู่... ถึงคุณ" ปารมีชะงัก เธอจำได้ว่าหยิบเศษผ้าสีดำผืนนั้นมาวางไว้บนโต๊ะข้างๆ เธอหันไปหยิบมันขึ้นมาคลี่ออก หัวใจของเธอหล่นวูบเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏอยู่ด้านใน มันไม่ใช่แค่เศษผ้า แต่มันคือภาพถ่ายเก่าๆ ที่ซีดจางจนแทบมองไม่เห็นเค้าโครง เป็นภาพถ่ายหน้าบ้านหลังหนึ่งในอดีตที่ปารมีจำได้ดีจนลมหายใจสะดุด... บ้านของเธอ ในวันที่โศกนาฏกรรมครั้งนั้นเกิดขึ้น "มันรู้..." ปารมีพึมพำ เสียงสั่นเครือ "มันรู้ว่าฉันเป็นใครและกำลังตามหาอะไร" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องพัก ตามด้วยเสียงเคาะที่ดุดันจนบานประตูสั่นสะเทือน กันต์และปารมีสบตากันด้วยความตระหนกที่แฝงไปด้วยสัญชาตญาณนักล่า "ปารมี! ผมรู้ว่าคุณอยู่ข้างใน!" เสียงตะโกนของสารวัตรธนาดังแทรกเข้ามาด้วยความร้อนรน "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! หลักฐานที่คุณหามามันไม่ได้ช่วยคดีนี้... แต่มันกำลังจะทำให้คุณกลายเป็นศพรายต่อไป!" กันต์ลุกขึ้นยืนช้าๆ แววตาของเขากลับมาเรียบเฉยแต่คมกริบราวกับใบมีด เขาคว้ามือของปารมีไว้แน่นแล้วลากเธอไปยังมุมมืดของห้องที่ซ่อนอยู่หลังตู้หนังสือขนาดใหญ่ ก่อนจะกระซิบข้างหูเธอด้วยเสียงที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน "ถ้าเขาเปิดประตูเข้ามา... อย่าเชื่อในสิ่งที่เขาพูด" กันต์กล่าวทิ้งท้ายพร้อมกับหันไปหยิบปืนที่ซ่อนอยู่ใต้หมอน "เพราะคนที่เพิ่งจะเคาะประตูห้องผมเมื่อครู่ ไม่ใช่คนที่ผมเพิ่งแอบส่งข้อความหาเมื่อสิบนาทีที่แล้วว่าผมปลอดภัยดี" เสียงกลอนประตูถูกทำลายดัง "ปัง!" พร้อมกับแสงไฟจากกระบอกปืนที่พุ่งเข้ามาในความมืดโดยไม่มีคำเตือน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญมาถึงบทนี้ด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำนะคะ "เงาจันทราลี้ลับ"