ความลับของตระกูล

"คุณกำลังเล่นกับไฟที่เผาผลาญคนมาแล้วทั้งตระกูล ปารมี... และถ้าคุณคิดจะเปิดกล่องใบนี้ออก ความร้อนแรงของมันอาจจะเผาคุณจนไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน" เสียงทุ้มต่ำของกันต์ดังก้องอยู่ในห้องทำงานที่ปิดสนิท แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบใบหน้าครึ่งซีกของเขา ทำให้เงาที่ทอดลงมาดูราวกับเขากำลังสวมหน้ากากที่มองไม่เห็น ปารมีไม่ได้หันไปมองเจ้าของเสียง เธอเพียงแค่กวาดสายตาอ่านตัวอักษรบนกระดาษหนังเก่านับสิบหน้าในมือ นิ้วเรียวยาวของเธอสั่นระริกเล็กน้อย แต่นัยน์ตาที่เคยเย็นชากลับลุกโชนด้วยประกายแห่งความโกรธแค้นที่ถูกเก็บกดมานาน "ความร้อนแรงน่ะเหรอคะ?" ปารมีแค่นหัวเราะ เสียงของเธอนิ่งสนิทจนน่ากลัว "มันเทียบไม่ได้เลยกับความหนาวเหน็บตอนที่ฉันยืนดูร่างพ่อกับแม่ถูกห่อด้วยผ้าขาวเมื่อยี่สิบปีก่อน หากไฟนี้จะเผาผลาญใครสักคน... ฉันก็พร้อมจะเป็นเชื้อเพลิงให้มันเผาไหม้พวกเขาทั้งหมด" เธอกางเอกสารแผ่นสุดท้ายลงบนโต๊ะไม้โอ๊กสีเข้ม มันไม่ใช่แค่บันทึกการเงิน แต่มันคือผังเครือข่ายความสัมพันธ์ระหว่าง 'ตระกูลธนากุล' ผู้ทรงอิทธิพลระดับประเทศ กับคดีฆาตกรรมหมู่ที่ถูกปิดตายในฐานะอุบัติเหตุเพลิงไหม้เมื่อสองทศวรรษก่อน ชื่อที่ปรากฏอยู่ใต้ลายเซ็นลับนั้นทำให้หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำราวกับจะทะลุออกมาจากอก กันต์ก้าวเข้ามาประชิดตัวเขา กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นไม้สนที่คุ้นเคยขยับเข้ามาใกล้จนเธอกลั้นหายใจ เขาใช้มือข้างหนึ่งวางทับลงบนเอกสารนั้น กดแน่นจนกระดาษยับย่น "คุณไม่เข้าใจหรอกว่าคนพวกนั้นทำอะไรได้บ้าง" เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างหู ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาทำให้เธอขนลุกชัน "พวกเขาไม่ใช่แค่ฆาตกร พวกเขาคือสถาปนิกของความตาย... คนที่สร้างกรงขังให้เหยื่อเดินเข้าไปหาความตายด้วยตัวเอง ปารมี ถ้าคุณก้าวผ่านเส้นนี้ไป คุณจะไม่ได้เป็นแค่ทนายความที่แสวงหาความยุติธรรมอีกต่อไป คุณจะกลายเป็น 'เป้าหมาย' ที่ไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบ" "คุณก็ด้วยไม่ใช่เหรอ กันต์?" ปารมีหันกลับไปสบตาเขา แววตาสีเทาของเธอแข็งกร้าวและท้าทาย "ทำไมคุณถึงพยายามหยุดฉัน? เพราะกลัวฉันจะตาย... หรือเพราะคุณกลัวว่าถ้าฉันขุดลึกลงไปอีกนิด ตัวตนจริงๆ ของคุณที่ซ่อนอยู่ในเงามืดของคดีนี้จะถูกเปิดโปง?" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเกือบจะขาดผึง กันต์ชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาไหววูบคล้ายกับความลับบางอย่างกำลังจะหลุดรอดจากรอยแยกของจิตใจ แต่เขาก็กลับมาเก็บซ่อนมันไว้อย่างมิดชิดในพริบตา เขายิ้ม... รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "ถามตัวเองสิคะ ว่าคุณเชื่อใจคนแบบผมได้มากแค่ไหน ในโลกที่คนดีไม่มีที่ยืน" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงาน เสียงเคาะประตูที่รัวเร็วและไร้ความปรานีทำให้ทั้งสองต้องผละออกจากกัน สารวัตรธนาพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เสื้อเชิ้ตของเขายับย่นและเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ "มี... ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!" ธนาตะโกนลั่นโดยไม่สนใจกันต์ที่ยืนปั้นหน้านิ่งอยู่ข้างหลัง "ฝ่ายสืบสวนเพิ่งได้รับคำสั่งสายตรงจากเบื้องบนให้รื้อฟื้นคดีเก่า และตอนนี้พวกเขากำลังมาที่นี่... ไม่ใช่เพื่อมาหาความจริง แต่มาเพื่อเก็บกวาด 'พยาน' ทุกคนที่รู้เรื่องเอกสารชุดนี้" ปารมีหน้าซีดเผือด เธอหันไปมองเอกสารบนโต๊ะอีกครั้ง ความจริงที่เธอเฝ้าตามหามาค่อนชีวิตกำลังจะถูกทำลายไปพร้อมกับชีวิตของเธอ "ใครเป็นคนสั่งคะธนา?" เธอถามเสียงสั่น ธนาไม่ได้ตอบในทันที เขาค่อยๆ หยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อ มันเป็นรูปถ่ายจากที่เกิดเหตุในอดีตที่ปารมีไม่เคยเห็นมาก่อน ในรูปนั้นมีชายคนหนึ่งยืนมองเปลวเพลิงที่กำลังแผดเผาบ้านของเธอด้วยแววตาที่เรียบเฉย... และที่ข้อมือของชายผู้นั้น มีรอยสักรูปงูพันค้อนที่เธอจำได้แม่นยำ รอยสักเดียวกันกับที่ปรากฏอยู่บนสร้อยข้อมือทองคำที่กันต์มักจะพกติดตัวไว้ในกระเป๋าเสื้อเสมอ ปารมีชะงักค้าง สายตาของเธอเลื่อนจากรูปถ่ายไปจ้องเขม็งที่กันต์ ซึ่งตอนนี้เขากำลังยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น แววตาของเขาเปลี่ยนไปเป็นความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว ในจังหวะที่หัวใจของเธอหยุดเต้นไปชั่วขณะ กันต์ก็หยิบปืนพกกระบอกเล็กออกมาจากสายคาดเอว... ไม่ใช่เพื่อปกป้องเธอ แต่เขาค่อยๆ วางมันลงบนโต๊ะต่อหน้าเธอ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยิน "ผมบอกคุณแล้ว... ว่าอย่าขุดคุ้ยมัน" เขาขยับปากพูดช้าๆ โดยที่สายตายังคงจับจ้องไปที่เอกสารชุดนั้น "เพราะในวินาทีที่คุณพบความลับนี้ คนที่ถือเอกสารชุดนี้ในมือ... จะไม่มีวันได้เห็นแสงจันทร์ในวันพรุ่งนี้อีกต่อไป" เสียงไซเรนรถตำรวจนับสิบคันดังระงมอยู่หน้าตึก สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาอาบไล้ใบหน้าของกันต์ให้ดูคล้ายปีศาจ ปารมีมองลงไปที่ปืนบนโต๊ะ ก่อนจะมองไปที่ประตูห้องที่กำลังถูกพังเข้ามาโดยหน่วยจู่โจมพิเศษ เธอรู้ทันทีว่าการเดินทางของเธอมาถึงจุดจบแล้ว... หรืออาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของความตายที่เธอไม่เคยคาดคิด ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามรอยร้าวของความจริงไปกับ "เงาจันทราลี้ลับ" นะคะ