การปะทะกับสารวัตรธนา

เสียงกระแทกของบานประตูไม้สักทองหนักอึ้ง ดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงทางเดินของสำนักงานกฎหมายปารมี ราวกับเสียงคำรามของสัตว์ป่าที่หลุดพ้นจากกรงขัง แรงปะทะนั้นมากพอจะทำให้กรอบรูปใบประกาศนียบัตรเนติบัณฑิตบนผนังถึงกับสั่นไหว ปารมีไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากกองสำนวนคดีฆาตกรรมหน้ากากหินตรงหน้า ปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงยังคงลากเส้นเน้นข้อความในสำนวนชันสูตรพลิกศพด้วยความนิ่งสงบ เยือกเย็นราวกับไม่รับรู้ถึงการมาของผู้บุกรุก ทว่ากลิ่นอายคุกรุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัว กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวลดอุณห็ูมิลงจนเยียบเย็น "เธอเสียสติไปแล้วหรือยัง ปารมี" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่อัดแน่นไปด้วยความเกรี้ยวกราดและห่วงใยในคราวเดียวกันดังขึ้น สารวัตรธนาก้าวเข้ามาในห้องด้วยก้าวย่างที่มั่นคง นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบคิ้วขมวดมุ่นจ้องมองร่างบางที่ยังคงนั่งไขว่ห้างนิ่งสนิท ปารมีค่อยๆ วางปากกาลงอย่างเชื่องช้า เธอเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตเพื่อนสนิทที่ผันตัวมาเป็นพนักงานสอบสวนเจ้าของคดี แววตาสีเทาเข้มของทนายความสาวไร้ซึ่งความหวาดหวั่น มีเพียงความว่างเปล่าที่บาดลึก "ถ้าคุณหมายถึงการที่ฉันรับทำคดีให้คุณกันตพัฒน์... ฉันมีสติครบถ้วนดีค่ะ สารวัตรธนา" เสียงหวานใสแต่เย็นเฉียบเอ่ยตอบ รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตา "หรือว่าการที่ฉันทำหน้าที่ตามกฎหมาย กำลังไปขัดขวางผลงานการสืบสวนอันล้มเหลวของคุณเข้าคะ" ธนาขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน เขาเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงาน กวาดสายตามองเอกสารแปลนแปลกๆ และภาพถ่ายสถาปัตยกรรมของกันต์ที่วางระเกะระะ "เธอไม่รู้หรือแกล้งโง่กันแน่ ปารมี! ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่แค่สถาปัตยกรรมที่มีดีไซน์ลึกลับอย่างที่เธอกำลังหลงใหล ประวัติของมัน การหายตัวไปอย่างไร้รอยต่อในช่วงเวลาเกิดเหตุทุกครั้ง... มันคือ 'ฆาตกรต่อเนื่อง' ที่พวกเรากำลังตามล่า!" "หลักฐานล่ะคะ?" ปารมีสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดั่งใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำตาล "ถ้าคุณมีหมายจับที่ชอบด้วยกฎหมาย นั่งลงแล้วยื่นให้ฉันดูในฐานะทนายความค่ะ แต่ถ้ามีแค่ 'สัญชาตญาณดิบ' ของตำรวจที่ทำงานพลาดมาตลอดสามเดือน... กรุณาออกไปจากห้องของฉัน แล้วใช้สมองทำคดีให้มันถูกวิธีเสียที" "ปารมี!" ธนาตบโต๊ะเสียงดังสนั่น เขายื่นมือหนาลงไปทาบกับกองกระดาษ โน้มตัวเข้ามาใกล้จนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ แววตาแดงก่ำด้วยความอัดอั้น "ฉันเตือนเธอด้วยความหวังดี! มันอันตราย... ไอ้กันต์มันไม่ได้สะอาดอย่างที่เธอคิด มันจงใจเข้าหาเธอ ใช้ความเป็นอัจฉริยะและความเจ็บปวดในอดีตของเธอมาเป็นเกราะกำบัง ถ้าเธอatตกลงไปในหลุมพรางของมัน วันหนึ่งคนที่จะต้องชันสูตรศพสุดท้าย... อาจจะเป็นตัวเธอเอง!" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทก็ถูกเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง กันต์ยืนพิงกรอบประตู ร่างสูงโปรดในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มดูโดดเด่นและเยือกเย็น ดวงตาคมกริบหลังเลนส์แว่นใสคู่นั้นกวาดมองผู้ชายทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นอยู่เลย มีเพียงความเย้ยหยันอันเงียบงัน "ขอบคุณสำหรับความห่วงใยที่มีต่อทนายความส่วนตัวของผมนะครับ... สารวัตรธนา" กันต์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล เขาก้าวเข้ามาในห้องทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ราวกับเสือดาวที่กำลังเดินตรวจอาณาเขตของตัวเอง "แต่ดูเหมือนคุณจะลืมไปอย่างหนึ่ง... ที่นี่คือสำนักงานกฎหมาย ไม่ใช่ห้องสอบสวน สน. และคุณกำลังคุกคามลูกความของผม" ธนาหันขวับไปมองหน้ากันต์ ดวงตาดั่งจะกินเลือดกินเนื้อ หมัดหนาข้างลำตัวกำแน่นจนสั่นเทา "แก... ไอ้สารเลว แกกล้าดียังไงมาเหยียบที่นี่" "ทำไมผมจะมาไม่ได้ล่ะครับ" กันต์หยุดยืนเคียงข้างเก้าอี้ของปารมี มือเรียวยาวเอื้อมลงไปแตะพนักพิงเบาะหนังเบาๆ เป็นการแสดงความเป็นเจ้า M ของพื้นที่ทางจิตวิทยาอย่างแนบเนียน "ในเมื่อคุณปารมีกำลังปกป้องสิทธิของผมตามรัฐธรรมนูญ และผม... ก็มีสิทธิ์ที่จะปกป้องความปลอดภัยของเธอ จากตำรวจที่ใช้อารมณ์เหนือเหตุผลเช่นคุณ" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ รังสีอำมหิตพุ่งปะทะกันระหว่างนายตำรวจผู้ร้อนรนกับสถาปนิกผู้เยือกเย็น ปารมีนั่งอยู่ตรงกลาง เธอเหลือบมองมือของกันต์ที่วางอยู่ใกล้ไหล่ตนเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูง เคมีอันตรายที่ดึงดูดกันอย่างลุ่มลึกแผ่ซ่านออกมาจนธนารับรู้ได้และยิ่งทวีความโกรธเกรี้ยว "แกมันปีศาจ... กันตพัฒน์" ธนากัดฟันกรอด ชี้หน้าคาดโทษ "จำคำฉันไว้ ปารมี วันที่เธอตาสว่าง... มันจะสายเกินไป" สิ้นคำขู่ สารวัตรหนุ่มก็สะบัดหน้าเดินกระแทกเท้าออกไปจากห้อง แรงกระแทกของประตูรอบสองส่งเสียงดังลั่นยิ่งกว่าเดิม ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด และกลิ่นอายความหวาดระแวงที่ยังคงลอยวนอยู่ในอากาศ ปารมีถอนหายใจเบาๆ เธอนวดขมับตัวเองเพื่อขับไล่ความปวดร้าวที่แล่นริ้วขึ้นมา ก่อนจะหันไปหากันต์ที่ยังคงยืนอยู่ใกล้ชิดเกินความจำเป็น "คุณไม่ควรยั่วโมโหเขา" ปารมีเอ่ยเสียงเรียบ หลบสายตาคมคู่นั้นที่กำลังจ้องมองเธอราวกับจะอ่านทะลุไปถึงขั้วหัวใจ "ผมแค่ปกป้องสิ่งที่ควรจะเป็น" กันต์โน้มตัวลงมา กระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำนั้นพร่าพร่าและชวนให้ขนลุกชัน "รวมถึง... ปกป้องคุณจากคนพวกนั้นด้วย" ปลายนิ้วเรียวเย็นเฉียบของกันต์เอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มของปารมีอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นแฝงไปด้วยความเร่าร้อนอันตรายที่ทำให้ทนายความสาวถึงกับกลั้นหายใจ หัวใจที่เคยปิดตายกลับเต้นผิดจังหวะขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดิ่งลึกลงสู่ความมืดมนอันเย้ายวน เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของปารมีก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ เธอก้มลงมองหน้าจอ ปรากฏภาพถ่ายไม่ระบุที่มาถูกส่งเข้ามาทางอีเมลนิรนาม มันคือภาพถ่ายภายในห้องเก็บศพ... และร่างที่ไร้ลมหายใจบนเตียงสแตนเลส พร้อมกับรอยกรีดรูปสัญลักษณ์โบราณบนหน้าอกของศพรายล่าสุด ที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับ 'ธนา' เสมือนลางบอกเหตุที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ เงาจันทราลี้ลับ