เกมจิตวิทยาข้ามโต๊ะทำงาน

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วเข้มผสมผสานกับกลิ่นกระดาษเอกสารเก่าคร่ำคร่า ลอยอวลอยู่ในห้องทำงานแคบๆ ของสำนักงานกฎหมายปารมี แสงไฟนีออนสีวลีจากภายนอกสาดส่องผ่านกระจกหน้าต่าง ขับให้บรรยากาศยามวิกาลนี้ดูราวกับฉากในภาพยนตร์ฟิล์มนัวร์ที่ถูกแช่แข็งไว้ด้วยความตึงเครียด "คุณคิดว่าหน้ากากหินชิ้นนั้น ยิ้ม เยาะเย้ย หรือกำลังร้องไห้อยู่กันแน่ครับ... ทนายปารมี" เสียงทุ้มต่ำเรียบเรื่อยที่เจือความเย้าแหย่จางๆ ดังขึ้นทำลายความเงียบ กันต์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำฝั่งตรงข้าม ใบหน้าคมคายภายใต้แสงเงาสลัวดูราวกับรูปสลักหินอ่อนที่ซ่อนความลับอันดำมืดไว้ครึ่งหนึ่ง ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่เธออย่างไม่หลบเลี่ยง ราวกับนักล่าที่กำลังสนุกสนานกับการต้อนเหยื่อให้จนมุมในเขาวงกต ปารมีไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากสำนวนคดีบนโต๊ะทันที ปลายนิ้วเรียวภายใต้ชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มยังคงเคาะเบาๆ บนแฟ้มคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่สารวัตรธนาแอบส่งให้เธอเมื่อคืน เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่ทรยศ ก่อนจะเงยขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มบางเฉียบที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นถูกยกขึ้นที่มุมปากอย่างมืออาชีพ "มันคงไม่ได้รู้สึกอะไรเลยค่ะ... เพราะหินก็คือหิน ไม่มีชีวิต และไม่มีความรู้สึก ผิดกับมนุษย์บางคนที่มักจะสวมหน้ากากเข้าหากกัน จนลืมไปว่าตัวตนที่แท้จริงเน่าเฟะขนาดไหน" คำพูดของเธอคมกริบราวกับใบมีดที่เคลือบด้วยน้ำแข็ง กันต์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นทุ้มนุ่มแต่น่าขนลุกในคราวเดียวกัน เขายื่นมือเรียวยาวหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบรสชาติขมปร่า ดวงตายังคงพินิจพิเคราะห์ทุกการเคลื่อนไหวของเธออย่างละเอียด "คมคายสมกับเป็นทนายมือหนึ่งนะคะ... แต่บางที การมองโลกผ่านตัวบทกฎหมายอย่างเดียว อาจทำให้คุณมองข้ามความงามที่ซ่อนอยู่หลังรอยสลักของความตายไปอย่างน่าเสียดาย" "ความตายไม่ใช่ศิลปะค่ะคุณกันต์ มันคืออาชญากรรม และฉันมีหน้าที่กระชากหน้ากากของฆาตกรออกมา ไม่ใช่มานั่งชื่นชมความสุนทรีย์บิดเบี้ยวที่คุณพยายามสร้างมันขึ้นมากลบเกลื่อนพิรุธ" ปารมีวางปากกาลงเสียงดังพอสมควรเพื่อสร้างแรงกดดัน เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อลดช่องว่างระหว่างโต๊ะทำงาน สายตาสองคู่ปะทะกันกลางอากาศราวกับมีประกายไฟแลบแปลบปث บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เคมีที่ดึงดูดกันอย่างประหลาดท่ามกลางอุดมการณ์ที่ขัดแย้งอย่างสุดขั้ว ทำให้ห้องทำงานนี้กลายเป็นสังเวียนจิตวิทยาขนาดย่อม ปารมีสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มผู้นี้ เขาไม่ใช่แค่นักธุรกิจหรือสถาปัตยกรรมธรรมดา แต่เขาคือปริศนาชิ้นใหญ่ที่เชื่อมโยงกับบาดแผลในอดีตที่เธอกัดฟันฝังมันไว้ก้นบึ้งของหัวใจ "คุณระแวงผมเกินไปแล้ว ทนายปารมี หรือจริงๆ แล้ว... คุณกำลังกลัว?" กันต์เอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบาขณะโน้มตัวตามเข้ามา ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองลดลงจนเกือบจะได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นไม้สนจางๆ ของเขาปะปนกับอากาศ ทำให้สติของปารมีสั่นคลอนไปชั่วขณะ "ฉันไม่เคยกลัวฆาตกร..." เธอกล่าวลอดไรฟัน ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย "งั้นเหรอครับ..." กันต์ยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีเทาคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก "ถ้าอย่างนั้น คุณช่วยอธิบายหน่อยสิครับว่า... ทำไมรอยนิ้วมือบนหน้ากากหินในที่เกิดเหตุล่าสุด ถึงมีส่วนโค้งเว้าและลายนิ้วมือที่ตรงกับสำนวนคดีเก่าเมื่อสิบปีก่อน... คดีที่ครอบครัวของคุณถูกฆ่ายกครัวโดยไม่มีใครหาตัวคนร้ายเจอ" โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน เสียงเข็มนาฬิกาบนผนังดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท ปารมีเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามเลียไปถึงหัวใจ ร่างกายของเธอแข็งค้างเป็นหิน เลือดในกายฉับพลันเย็นเฉียบลงจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง ข้อมูลนี้เป็นความลับสุดยอดในสำนวนคดีเก่าที่ถูกเก็บไว้ในห้องนิรภัยของกรมตำรวจ แล้วเขารู้ได้อย่างไร? หรือว่า... ก่อนที่เธอจะทันได้เปล่งเสียงถามคำถามใดๆ ออกมาจากลำคอที่แห้งผาก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงเปิดประตูพรวดเข้ามาของสารวัตรธนาที่มีใบหน้าซีดเผือดและหอบหายใจอย่างรุนแรง "ปารมี! อย่าอยู่ใกล้เขา!" สารวัตรธนาตะโกนลั่นพร้อมกับชักอาวุธปืนพกออกมาเล็งตรงไปที่กันต์ทันที "พวกเราพบหลักฐานใหม่ในห้องใต้ดินของตึกนี้... ศพของเหยื่อรายล่าสุดถูกซ่อนอยู่ใต้พื้นห้องทำงานของคุณเอง!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ