คดีแรกเริ่มที่สำนักงาน

เสียงเคาะกระจกบานใหญ่สองครั้งเป็นจังหวะหนักแน่น—ไม่ใช่เสียงขออนุญาต แต่เป็นการประกาศการมาถึงด้วยความมั่นใจที่มากเกินพอดี ปารมีไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากแฟ้มคดีฆาตกรรมบนโต๊ะทำงาน เธอยังคงใช้ปลายนิ้วเรียวไล่สายตาไปตามบันทึกการชันสูตรศพที่ถูกฉีกทึ้งด้วยของมีคม ลายมือหวัดๆ ของแพทย์นิติเวชบอกเล่าความตายที่ไร้ความปรานี และเธอกำลังคำนวณช่องโหว่ทางกฎหมายที่จะช่วยให้ลูกความของเธอรอดพ้นจากเงื้อมมือของกกฎหมาย... หรือบางที อาจจะช่วยปกปิดความจริงที่เธอก็ยังไม่อยากยอมรับเช่นกัน “เชิญค่ะ” ปารมีเอ่ยสั้นๆ น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความยินดียินร้าย บานประตูไม้สักสีเข้มถูกผลักเปิดออก กลิ่นอายของความเย็นยะเยือกที่เจือจางด้วยกลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพง—กลิ่นไม้ซีดาร์ผสมความชื้นของฝนยามค่ำคืน—ลอยเข้ามาปะทะจมูกก่อนที่เจ้าตัวจะก้าวพ้นธรณีประตูเสียอีก ปารมีเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตาบางเบาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อปะทะกับร่างสูงโปรดักชันเนี๊ยบในชุดสูทสีชาคูลสวมทับเสื้อเชิร์ตสีดำสนิท กันตพัฒน์... สถาปนิกหนุ่มที่ชื่อของเขากำลังกลายเป็นพาดหัวข่าวหน้าหนึ่งในฐานะผู้ต้องสงสัยคนสำคัญของคดีฆาตกรรมหน้ากากหิน เขายืนอยู่ตรงนั้น นิ่งสนิท ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับพินิจพิเคราะห์เธอราวกับเธอกำลังเป็นแบบจำลองอาคารชิ้นใหม่ที่เขากำลังจะรื้อถอนเพื่อสร้างความวิบัติครั้งใหม่ขึ้นมาแทนที่ “คุณดูไม่เหมือนทนายความที่กำลังจะรับคดีฆาตกรรมสะเทือนขวัญเลยสักนิดครับ... คุณปารมี” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตา คล้ายมันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเยาะเย้ยระบบยุติธรรมที่เธอกำลังพยายามปกป้อง ปารมีวางปากกาลงอย่างช้าๆ เสียงโลหะกระทบพื้นโต๊ะดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน เธอประสานมือไว้บนแฟ้มเอกสาร แววตาคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดจ้องมองผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว “และคุณก็ดูไม่ใช่ผู้ต้องสงสัยที่กำลังรอความช่วยเหลือจากความตายเลยสักนิดนะคะ... คุณกันตพัฒน์ เชิญนั่งก่อนสิคะ” เธอผายมือไปยังเก้าอี้หนังเบื้องหน้า ทว่าเขากลับเลือกที่จะยืนนิ่ง ขยับเข้าใกล้โต๊ะทำงานของเธออีกก้าวหนึ่ง จนเธอกลิ่นอายอันตรายจากตัวเขารุกรานพื้นที่ส่วนตัว กันตพัฒน์ไม่ได้สนใจคำเชิญ เขาวางนามบัตรสีดำสนิทใบหนึ่งลงบนกองเอกสารคดีฆาตกรรมของเธอ ตัวหนังสือปั๊มฟอยล์สีเงินสะท้อนแสงไฟนีออนสลัวๆ บนเพดาน “ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อให้คุณช่วยให้ผมพ้นผิดจากการเป็น ‘ฆาตกร’ หรอกนะครับ” กันตพัฒน์โน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เจือความเย็น “ผมมาที่นี่ เพื่อให้คุณพิสูจน์ว่า... ตำรวจกำลังตามล่าผิดคน หรือจริงๆ แล้ว ผมคือนักล่าที่พวกเขากำลังตามหาตัวจริงกันแน่” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ หัวใจของปารมีกระตุกวูบไปชั่วเสี้ยววินาที ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะน้ำเสียงและแววตานั้น—มันช่างซ้อนทับกับความทรงจำสีเลือดในอดีตที่เธอพยายามฝังกลบมันมาตลอดหลายปี “คุณกำลังเล่นเกมจิตวิทยากับทนายความผิดคนแล้วล่ะค่ะ” ปารมีแค่นยิ้มเย็นชา ซ่อนความสั่นไหวไว้ใต้เกราะกำบังอันแนบเนียน “ที่นี่คือสำนักงานทนายความ ไม่ใช่ห้องสอบสวนของกรมตำรวจ และฉันไม่รับทำคดีให้คนที่มีเจตนาจะปิดบังความจริงตั้งแต่แรกพบ” กันตพัฒน์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและน่าหลงใหลในคราวเดียวกัน เขายืดตัวตรง ยืนกอดอกมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “คุณกลัวอะไรอยู่หรือครับ คุณปารมี? กลัวว่ารอยแผลเป็นในอดีตของคุณจะถูกเปิดออกผ่านคดีของผม... หรือว่ากลัวว่าคุณจะห้ามใจไม่ให้ตกหลุมพรางของผมไม่ได้กันแน่” คำพูดนั้นแทงทะลุเกราะป้องกันของเธออย่างแม่นยำ ปารมีขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น6ริ้ว เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อลดช่องว่างความได้เปรียบทางกายภาพ แม้ส่วนสูงจะต่างกันอยู่บ้าง แต่แววตาของเธอกลับคมกลาและดุดันยิ่งกว่า “ค่าจ้างของฉันสูงมากนะคะ คุณกันตพัฒน์... และสิ่งที่ฉันต้องการแลกเปลี่ยนไม่ใช่เงินทอง แต่คือความลับทั้งหมดที่คุณซ่อนไว้ใต้รอยยิ้มปลอมๆ นั่น ถ้าคุณพร้อมจะเปิดปากพูดความจริงทุกอย่างแม้กระทั่งเรื่องที่สกปรกที่สุด... ฉันถึงจะพิจารณาเซ็นสัญญาจ้าง” กันตพัฒน์ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยประกายความสนใจที่ลุกโชนขึ้นในดวงตาสีเทา คู่นั้น เขาเอื้อมมือมาแตะขอบแฟ้มคดีของเธอ ปลายนิ้วเรียวยาวสัมผัสโดนมือของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะโดยบังเอิญ ความเย็นเฉียบจากปลายนิ้วของเขาส่งกระแสไฟฟ้าแปลกประหลาดวิ่งพล่านไปทั่วผิวหนังของเธอ “ดีครับ...” กันตพัฒน์กระซิบแผ่วเบາ ชิดริมฝีปากลงมาใกล้ใบหูของเธอจนเธอรู้สึกถึงความอุ่นร้อน “ถ้าอย่างนั้น... เริ่มต้นจากความลับข้อแรกไหมล่ะครับ ว่าทำไมคืนเกิดเหตุ... รอยนิ้วมือบนหน้ากากศพนั้น ถึงมีร่องรอยดีเอ็นเอที่ตรงกับพี่สาวของคุณที่ตายไปเมื่อสิบปีก่อนกันล่ะ?” โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน ปารมีเบิกตากว้าง ความเย็นวาบแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามเลียไปถึงหัวใจ สมองของเธอขาวโพลนในชั่วพริบตา เมื่อประโยคสุดท้ายของเขากระแทกเข้าใส่โสตประสาทอย่างจัง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งที่กำลังหยุดลงตรงหน้าประตูสำนักงาน ก่อนที่บานประตูจะถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้มารยาทโดยสารวัตรธนาเพื่อนสนิทของเธอเอง ในมือของนายตำรวจหนุ่มถือหมายจับฉบับใหม่ที่สั่นเทา และสายตาที่มองมาที่กันตพัฒน์เต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมเกินกว่าจะเรียกว่าการปฏิบัติหน้าที่ —--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงไปในความมืดมนนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ *เงาจันทราลี้ลับ*