คืนเดือนมืดที่ยาวนาน

*ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูที่ทิ้งช่วงจังหวะอย่างน่าสะพรึงกลัวยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของปารมี ราวกับมันถูกตอกย้ำลงบนผนังหัวใจที่เต้นรัวระส่ำจนแทบหลุดออกมานอกอก ทนายความสาวสูดลมหายเข้าปอดลึกเพื่อกดความตื่น Tense ไว้ภายใต้ใบหน้าที่ยังคงรักษาความเรียบเฉยเอาไว้ได้ราวกับหน้ากากน้ำแข็ง มือเรียวบางภายใต้สูทสีดำสนิทกำแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความมืดมิดของยามวิกาลในห้องทำงานร้างไร้ผู้คนแห่งนี้ถูกขับเน้นให้ดูน่าอึดอัดยิ่งขึ้นด้วยเงาตะคุ่มของเครื่องเรือนโบราณ เบื้องหน้าของเธอคือประตูบานไม้สักทึบที่กั้นระหว่างความจริงอันบิดเบี้ยวกับความลับที่เฝ้าค้นหามาแรมเดือน “ถ้าคุณคิดจะเปิดประตูบานนั้นเพื่อแลกกับคำตอบ... คุณกำลังเดินเข้าสู่กรงขังที่ไม่มีวันได้กลับออกมานะคะ, คุณปารมี” เสียงทุ้มนุ่มลึกที่เจือไปด้วยความเย้าแหย่และกระแสความอันตรายดังขึ้นมาจากมุมมืดของห้อง กันต์ก้าวเท้าพ้นจากเงาของเสาหินอัคนี เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่สะท้อนกับแสงจันทร์สลัวจากหน้าต่างบานสูง ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันเต็มไปด้วยความเร้าใจและความท้าทายที่พร้อมจะเผาผลาญทุกเหตุผลของเธอให้มอดไหม้ ปารมีหันขวับไปมองสถาปนิกหนุ่ม แววตาของเธอดุดันและคมกริบไม่แพ้ใบมีดโกน “ถอยไปค่ะ, คุณกันตพัฒน์... คดีนี้ไม่ใช่เกมจิตวิทยาที่คุณจะมาสนุกด้วยได้ และฉันก็ไม่ใช่หมากในกระดานที่คุณจะควบคุม” “เกมงั้นหรือคะ?” กันต์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนความรู้สึกของเธออย่างประหลาด เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นไอมัสก์และฝนจางๆ ลอยปะทะนาสิก “คุณต่างหากที่เป็นคนโยนลูกเต๋าตั้งแต่แรก... ตั้งแต่วินาทีที่คุณก้าวเข้ามาในโลกของหน้ากากหิน และเลือกที่จะไม่เชื่อใจใคร แม้กระทั่งสารวัตรธนาเพื่อนสนิทของคุณเอง” ชื่อของสารวัตรธนาทำให้ปารมีชะงักไปชั่วขณะ ภาพของนายตำรวจหนุ่มที่พยายามห้ามปรามเธอด้วยความหวังดีซ้อนทับขึ้นมาในหัว ธนาเตือนเธอแล้วว่ากันต์คืออันตราย... เป็นปีศาจที่สวมสูทสั่งตัดราคาแพงเพื่อซ่อนเขี้ยวเล็บ แต่ทำไม ยิ่งเธอเข้าใกล้เขามากเท่าไหร่ ความมืดที่เธอเกลียดชังกลับยิ่งดึงดูดเธอให้ดิ่งลึกราวกับมีแรงโน้มถ่วงประหลาด “สารวัตรธนาทำหน้าที่ของเขา... และฉันก็กำลังทำหน้าที่ของฉัน” ปารมีเชิดคางขึ้น พยายามสร้างระยะห่างทางความรู้สึกด้วยการอ้างอิงหลักการทางกฎหมายที่เธอถือมั่น “การมาพบกันในคืนเดือนมืดที่ไม่มีใครรู้เห็นแบบนี้ ผิดจรรยาบรรณ และมันก็น่าสงสัยเกินกว่าที่คุณจะปฏิเสธความเกี่ยวข้องกับฆาตกรได้” “ถ้าฉันเป็นฆาตกรจริง...” กันต์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากของเขาเกือบจะปัดผ่านเส้นผมที่หลุดลุ่ยข้างใบหูของเธอ ลลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บริเวณซอกคอขาวผ่อง ทำให้ขนอ่อนลุกชันขึ้นพร้อมกัน “คุณคิดว่าคุณจะได้ยืนหายใจอยู่ตรงนี้เพื่อต่อปากต่อคำกับฉันนานขนาดนี้เชียวหรือคะ, ทนายสาวคนเก่ง?” ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งสอง ชั่วขณะหนึ่งมีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามจนไม่รู้ว่าเป็นของใคร เคมีอันตรายที่ขัดแย้งแต่ดึงดูดกันอย่างรุนแรงแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นไอระอุ ปารมีรู้ดีว่าเธอกำลังเล่นกับไฟ ไฟที่พร้อมจะแผดเผาอุดมการณ์ทั้งหมดของเธอให้เป็นจุล แต่เธอกลับถอนตัวไม่ขึ้นแล้ว *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันหนักแน่นและทรงพลังยิ่งกว่าเดิม ราวกับผู้ที่อยู่เบื้องหลังกำลังหมดความอดทนที่จะรอคอย กันต์หันไปมองประตูบานนั้น รอยยิ้มมุมปากที่เคยประดับอยู่จางหายไปแทนที่ด้วยความระแวดระวัง “ดูเหมือนว่าแขกที่ไม่ได้รับเชิญของเรา จะไม่ได้มาเพื่อเจรจานะคะ” ปารมีขมวดคิ้วแน่น มือเรียวเอื้อมไปจับลูกบิดประตูด้วยสัญชาตญาณของการเป็นผู้พักษ์ความยุติธรรม แม้ว่าสัญชาตญาณดิบในกายจะกรีดร้องเตือนอันตรายเธอก็ตาม เธอบิดลูกบิดช้าๆ ดันบานประตูออกไปเผชิญหน้ากับความมืดมิดด้านนอก แสงไฟจากแฟลชโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งสาดเข้าใส่ใบหน้าของเธออย่างกะทันหันจนต้องหรี่ตาลง “ปารมี! ผมบอกคุณแล้วใช่ไหมว่าอย่ามายุ่ง!” เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและเกรี้ยวกราดของสารวัตรธนาดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างของตำรวจในเครื่องแบบหลายนายที่พรูเข้ามาปิดล้อมทางเดิน แต่ทว่า... สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของปารมีสะดุดกึก และทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุนในเสี้ยววินาทีนั้น ไม่ใช่การมาถึงของตำรวจ บนพื้นพรมหน้าห้องทำงาน... มีกล่องพัสดุกระดาษสีน้ำตาลเข้มผูกด้วยเชือกฟางโบราณวางอยู่โดดเดี่ยว และเมื่อเธอก้มลงมองผ่านแสงไฟฉาย เธอก็เห็นคราบของเหลวสีแดงเข้มข้นที่ยังคงสดใหม่ ซึมทะลุกระดาษออกมาหยดติ๋งๆ ลงบนพื้น พร้อมกับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ธนาก้มลงใช้ถุงมือยางเปิดฝากล่องพัสดุดังกล่าวออกอย่างระมัดระวัง ก่อนที่ใบหน้าของนายตำรวจหนุ่มจะถอดสีลงจนซีดเผือด นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง “นี่มัน... ศีรษะของพยานปากเอกที่เรากำลังตามหา...” ธนาหันมามองหน้าปารมีด้วยแววตาสั่นระริก “และข้างใน... มีนามบัตรของคุณเสียบอยู่ด้วย ปารมี” ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยหัวใจที่เต้นระทึกนะคะ "เงาจันทราลี้ลับ"