รอยยิ้มของฆาตกร

“คุณคิดว่ารอยยิ้มของคนตาย กับรอยยิ้มของฆาตกร... แตกต่างกันตรงไหนหรือคะ, ทนายปารมี?” เสียงทุ้มต่ำเจือกระแสเสียงแหบพร่าเล็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องสอบสวนปลอดเชื้อ กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมปนเปกันจนชวนเวียนหัว แสงไฟนีออนสีขาวนวลสาดส่องลงบนใบหน้าซูบผอมของผู้ต้องสงสัยรายใหม่—นายแพทย์ชนวีร์ อดีตศัลยแพทย์มือหนึ่งผู้ถูกปลดใบประกอบวิชาชีพจากคดีฉาวเมื่อหลายปีก่อน ดวงตาคู่นั้นลึกลโหล ไร้แววตาหวาดกลัว มีเพียงประกายระยิบระยับของความบ้าคลั่งที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของความเยือกเย็น ปารมี (มี) นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะโลหะเย็นเฉียบ แผ่นหลังตั้งตรงเป็นสง่า ชุดสูทสีเทาเข้มไร้รอยยับสะท้อนภาพลักษณ์ของทนายความสาวผู้ทรงอิทธิพลและเฉียบคม เธอยังคงรักษาความนิ่งสงบไว้ได้อย่างแนบเนียน แม้ว่าปลายนิ้วที่ประสานกันบนตักจะเย็นเฉียบจนแทบไร้ความรู้สึก สายตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองรอยแผลเป็นลึกที่มุมปากของชายตรงหน้า—รอยแผลที่เกิดจากการกรีดซ้ำด้วยมือของเขาเอง เพื่อซ่อนรอยยิ้มบางอย่างเอาไว้ “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคุณเล่นเกมจิตวิทยา, คุณชนวีร์” น้ำเสียงของปารมีเรียบสนือดุจผิวน้ำในคืนเดือนมืด ปราศจากความหวาดหวั่น “เอกสารสิทธิ์การเข้าถึงห้องใต้ดินของพิพิธภัณฑ์โบราณคดีเมื่อคืนวันเกิดเหตุ ระบุชื่อคุณเป็นผู้เบิกกุญแจหลัก และหลักฐานชิ้นนั้นก็เพียงพอที่จะทำให้คุณใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในเรือนจำความมั่นคงสูง โดยไม่ต้องเสียเวลามานั่งตั้งคำถามไร้สาระกับฉัน” ชนวีร์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแห้งผากและระคายหูราวกับกระดาษทรายถูกับกระจก เขาโน้มตัวไปข้างหน้า รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวเผยให้เห็นฟันสีเหลืองนวล “คุกหรือคะ? อ่า... คุณนี่ช่างพูดจาเหมือนสารวัตรธนาไม่มีผิด แต่ก็นั่นแหละค่ะ คนเรามักกลัวในสิ่งที่ตัวเองมองไม่เห็นเสมอ... โดยเฉพาะสิ่งที่ซ่อนอยู่หลังหน้ากากหินโบราณชิ้นนั้น” ปารมีขมวดคิ้วเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ปฏิกิริยาทางจิตวิทยาของชนวีร์ในตอนนี้ไม่ได้แสดงอาการของคนจนตรอก ตรงกันข้าม เขากำลังสนุกสนาน—สนุกสนานเหมือนกับใครอีกคนที่วนเวียนอยู่ในความคิดของเธอตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ภาพของ *กันต์* แวบเข้ามาในหัว สถาปนิกหนุ่มผู้มีรอยยิ้มราบเรียบและดวงตาสีเทาที่อ่านไม่ออก ผู้ชายที่ยืนอยู่บนเส้นแบ่งเขตระหว่างความยุติธรรมและความมืดมิด ผู้ชายที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่เข้าใกล้ แม้สัญชาตญาณดิบจะกรีดร้องเตือนภัยว่าเขาคืออันตรายที่สุดก็ตาม *“กันต์เกี่ยวข้องอะไรกับคุณ?”* ปารมีเอ่ยถาม ประโยคสั้นๆ ที่เต็มไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ เธอเลือกที่จะเดิมพันด้วยการเปิดไพ่ใบสำคัญ ชนวีร์ชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าขยายกว้างขึ้นจนน่ากลัว ดวงตาลึกลโหลคู่นั้นจ้องมองทะลุผ่านม่านตาของเธอราวกับกำลังอ่านบันทึกความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้ก้นบึ้งของจิตใจ “เกี่ยวข้องงั้นหรือคะ? โอ... คำว่าเกี่ยวข้องดูจะเป็นคำที่สุภาพเกินไปสำหรับ ‘สถาปนิก’ คนนั้นนะคะ, ทนายปารมี” ชนวีร์กระซิบ เสียงของเขาลดต่ำลงจนแทบกลืนหายไปกับเสียงเครื่องปรับอากาศ “คุณคิดว่าใครเป็นคนออกแบบห้องลับใต้ดินที่ใช้ทำพิธีกรรมชำระบาปเมื่อสิบปีก่อน? ใครเป็นคนวาดแปลนพิมพ์เขียวที่ซ่อนสัญลักษณ์โบราณไว้ตามโครงสร้างอาคารทั่วเมืองนี้... ตั้งแต่คดีฆาตกรรมครั้งแรก จนถึงศพล่าสุดที่คุณกำลังตามหาอยู่ล่ะคะ?” ลมหายใจของปารมีสะดุดไปเสี้ยววินาที ความเย็นเยียบวิ่งพล่านจากสันหลังลามเลียขึ้นสู่ต้นคอ แม้สมองส่วนหน้าจะสั่งการให้ปฏิเสธข้อมูลเหล่านั้นว่าเป็นเพียงคำกล่าวอ้างของผู้ต้องสงสัยที่พยายามดึงคนอื่นลงเหวไปด้วยกัน แต่หัวใจของเธอกลับสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ภาพของกันต์ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขน รอยยิ้มสุภาพแต่วางระยะห่าง และแววตาที่รู้ทันเธอล่วงหน้าเสมอ... ชายผู้ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือในคดีอย่างแนบเนียน ชายผู้รู้จุดอ่อนในอดีตของเธอดีเสียยิ่งกว่าใคร *“คุณโกหก”* ปารมีเค้นเสียงลอดไรฟัน ความเยือกชาเริ่มสั่นคลอน “ฉันจะโกหกทำไมล่ะคะ ในเมื่อคุณเองก็สงสัยเขามาโดยตลอด... เพียงแต่ความลุ่มหลงในตัวตนอันมืดมนของเขา มันบังตาคุณเสียจนมองไม่เห็นความจริงที่ว่า...” ชนวีร์โน้มตัวเข้าไปใกล้กระจกกันกระสุน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้นระทึกขวัญ “...กันต์ไม่ได้แค่เกี่ยวข้องกับคดีนี้ค่ะ... แต่เขากำลังเล่นเกมเป็น ‘ผู้ล่า’ ที่รอเวลาให้คุณเดินเข้าไปติดกับในกรงของเขาเองต่างหาก!” ทันใดนั้นเอง ไฟนีออนบนเพดานห้องสอบสวนก็กะพริบถี่ๆ สองครั้งก่อนจะดับลง ความมืดมิดเข้ากลืนกินพื้นที่รอบตัวในชั่วพริบตา มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงสลัวที่สาดส่องเข้ามาจากทางเดินด้านนอก อาบไล้ใบหน้าของชนวีร์ให้กลายเป็นปีศาจในความฝัน และก่อนที่ปารมีจะได้เอ่ยคำใดออกมา เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่ด้านหลัง... เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยจนทำให้หัวใจของเธอดิ่งวูบลงไปถึงตาตุ่ม “คุยอะไรกันอยู่หรือครับ, คุณมี... ดูท่าทางคุณจะสนใจเรื่องของผมมากเป็นพิเศษเลยนะครับ” เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างใบหู พร้อมกับสัมผัสเย็นเฉียบของปลายนิ้วมือที่แตะเบาๆ ลงบนเส้นผมบริเวณท้ายทอยของเธออย่างถือวิสาสะ ในขณะที่รอยยิ้มอันคุ้นเคยของชนวีร์จากอีกฟากของกระจกกำลังหัวเราะเยาะออกมาอย่างไร้เสียง ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ - เงาจันทราลี้ลับ