อดีตที่ถูกฝังกลบ

กลิ่นอายของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างในแสงสลัวของห้องเก็บสำนวนคดีเก่า คือสิ่งเดียวที่ปารมียอมให้โอบกอดเธอในยามวิกาลเช่นนี้ นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำบรรจงพลิกแฟ้มคดีหมายเลข 409/2545 กระดาษสีเหลืองกรอบตามกาลเวลาแผ่นนั้นเต็มไปด้วยคราบหมึกจางๆ และรอยหยดของหยาดน้ำตาที่แห้งกรังไปนานกว่าสองทศวรรษ "คุณยังจมอยู่กับซากศพที่กฎหมายทำได้แค่ปิดตายไปแล้วอย่างนั้นหรือคะ, ทนายปารมี" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากความมืดตรงมุมห้อง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของกันต์ที่ก้าวออกมาจากเงาลึก เขาสวมเสื้อโค้ทสีเข้ม กลิ่นกายของเขามีความเย็นยะเยือกของสายฝนเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่ราคาแพงที่เขาไม่ได้จุดสูบ มันเป็นบรรยากาศที่อันตรายและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน ปารมีไม่ได้สะดุ้ง เธอยังคงจ้องมองภาพถ่ายขาวดำในแฟ้ม—ภาพบ้านไม้หลังงามที่ถูกเพลิงโหมกระหน่ำจนเหลือแต่ตโครงสร้างสีดำสนิท และร่างไร้วิญญาณสองร่างที่ถูกคลุมด้วยผ้าขาว "มีคนจงใจสุมไฟเพิ่มในกองเพลิงนั้นค่ะ, คุณกันต์" ปารมีเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเข้มคู่นั้นสะท้อนแสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะ ทอประกายความแข็งกร้าวและเปราะบางในคราวเดียวกัน "แฟ้มนี้ถูกระบุว่าเป็นอุบัติเหตุจากไฟฟ้าลัดวงจร... แต่สำเนาบันทึกการชันสูตรพลิกศพรอบแรกที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรม กลับมีร่องรอยการถูกทุบด้วยของแข็งที่ท้ายทอยก่อนไฟจะไหม้" กันต์ก้าวเข้าไปใกล้ โน้มตัวลงจนใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่คืบ แววตาสีเทาของเขาพินิจพิเคราะห์ใบหน้าของเธอ ราวกับกำลังอ่านตัวอักษรทุกตัวที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังอันเย็นชา "ความอยากรู้อยากเห็นจะฆ่าคุณ, ปารมี" เสียงของเขากระซิบแผ่วเบา ชิดริมฝีปากจนเธอรู้สึกได้ถึงไออุ่น "คดีนั้น... ไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่ใครจะขุดขึ้นมาเล่นๆ และคนที่อยู่เบื้องหลัง ไม่ใช่แค่ตำรวจท้อง M ที่คุณเคยรู้จัก" "รวมถึงคุณด้วยไหมคะ?" ปารมีสวนกลับทันควัน นัยน์ตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาโดยไม่หลบเลี่ยง "คุณเข้ามาพัวพันกับชีวิตฉัน ทำตัวเป็นเงาที่คอยติดตาม และรู้เรื่องในอดีตของฉันดีกว่าที่คนแปลกหน้าคนหนึ่งควรรู้... คุณคือใครกันแน่, กันตพัฒน์" ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างพวกเขาราวกับอากาศถูกสูบออกไป เคมีอันตรายระหว่างทนายความสาวผู้ยึดมั่นในความยุติธรรมกับสถาปนิกหนุ่มผู้กุมความลับดำมืด ปะทะกันจนเกิดประกายไฟทางอารมณ์ที่ร้อนแรงแต่เย็นยะเยือกในอก กันต์ยقมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "ถ้าผมบอกว่า... ในคืนที่ไฟไหม้บ้านของคุณ มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งแอบมองเหตุการณ์นั้นอยู่จากพุ่มไม้ฝั่งตรงข้ามล่ะครับ?" คำพูดของเขาทำให้ลมหายใจของปารมีสะดุดกึก "เด็กผู้ชายคนนั้นที่สัญญากับตัวเองว่า วันหนึ่งเขาจะลากคอมurdererตัวจริงออกมารับโทษ ทุกลมหายใจของเขา... ถูกขับเคลื่อนด้วยความแค้น ไม่ต่างอะไรกับคุณ" ปารมีนิ่งงึม หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก สายตาของเธอกวาดมองใบหน้าของเขาอย่างพยายามเชื่อมโยงภาพเด็กชายในอดีตกับชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนที่ใครจะได้เอื้อnเอ่ยคำใด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าคอมباتบูทก็ดังขึ้นที่ทางเดินด้านนอก พร้อมกับเสียงทุบประตูดังปัง! "ปารมี! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนของสารวัตรธนาดังแทรกเข้ามาด้วยความร้อนรน "ฉันรู้ว่าเธอatอยู่ข้างใน! ออกมาห่างจากมันซะ กันต์มันไม่ใช่คนที่เธอควรเข้าใกล้!" ปารมีหันกลับไปมองประตู แล้วหันกลับมาหากันต์ ทว่า... พื้นที่ตรงมุมห้องที่เขายืนอยู่เมื่อครู่กลับว่างเปล่า มีเพียงหน้าต่างบานเกล็ดที่เปิดอ้าออกรับลมฝนยามค่ำคืน และกระดาษแผ่นหนึ่งที่ปลิวตกลงบนโต๊ะทำงานของเธอ เธอก้มลงหยิบมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย บนกระดาษแผ่นนั้นมีลายมือหวัดๆ เขียนด้วยหมึกสีดำสนิท เป็นที่อยู่ของโกดังร้างแห่งหนึ่ง พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ *“อยากรู้ความจริงว่าใครฆ่าพ่อแม่คุณ... มาหาผมที่นี่สิครับ ก่อนที่หลักฐานชิ้นสุดท้ายจะถูกเผาทำลายเหมือนเมื่อยี่สิบปีก่อน”* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ - เงาจันทราลี้ลับ