หลักฐานชิ้นที่สาม

กลิ่นอายความอับชื้นของกระดาษคดีเก่าคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นกาแฟดำเข้มข้นที่เย็นชืดจนหยดสุดท้ายบนโต๊ะทำงาน ปารมีเลื่อนแฟ้มเอกสารปกสีน้ำตาลเข้มออกไปให้พ้นทาง ดวงตาคู่คมกริบใต้กรอบแว่นสายตาบางเฉียบจ้องมองร่องรอยการขีดเขียนด้วยหมึกซึมสีน้ำเงินบนกระดาษโน้ตแผ่นเล็ก—ลายมือที่เธอจดจำมันได้แม่นยำยิ่งกว่าลายมือของตัวเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นเพียงสองครั้งสั้นๆ ก่อนที่บานประตูไม้สักจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรออนุญาต ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มของสารวัตรธนาก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าที่หนักแน่นและรีบร้อน สีหน้าของนายตำรวจหนุ่มเคร่งเครียดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปーンชัดเจน เขาวางซองพลาสติกใสบรรจุวัตถุชิ้นหนึ่งลงบนโต๊ะตรงหน้าเธออย่างแรง จนเอกสารกระจัดกระจาย "ฉันหวังว่าเธอจะยังไม่ได้เซ็นสัญญาเป็นทนายแก้ต่างให้หมอนั่น... ปารมี" เสียงทุ้มต่ำของธนาเจือความกังวลและกระแสอารมณ์ที่พยายามกด ปารมีเงยหน้าขึ้นสบตาเพื่อนสนิท รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของทนายความสาวไม่ได้ไปถึงดวงตาที่ว่างเปล่าและเยือกเย็น เธอหยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมาหมุนเล่นในเรียวนิ้วอย่างใจเย็น ราวกับบรรยากาศตึงเครียดรอบตัวเป็นเพียงเรื่องดินฟ้าอากาศ "หน้าที่ของทนายคือการปกป้องสิทธิทางกฎหมายของลูกความ ไม่ใช่การตัดสินว่าใครผิดหรือถูกตั้งแต่ยังไม่ได้ขึ้นศาลค่ะ สารวัตร... และอีกอย่าง กันตพัฒน์ยังไม่ใช่ฆาตกร จนกว่าศาลจะพิพากษาถึงที่สุด" ธนาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบมองหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่ผสม The between ความโกรธและความห่วงใยจนแยกไม่ออก เขากระชากเก้าอี้ตรงข้ามแล้วทรตัวลงนั่งโน้มตัวเข้าหาเธอระยะประชิด "งั้นเธอก็ลองแหกตาดูไอ้สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอนี่ซะสิ ปารมี!" ธนาใช้นิ้วเคาะลงบนซองพลาสติกใสบนโต๊ะ "หลักฐานชิ้นใหม่ที่เพิ่งงมขึ้นมาจากก้นแม่น้ำสายเก่า... จุดเดียวกับที่พบศพของเหยื่อรายแรกเมื่อสามปีก่อน" ปารมีชะงัก นิ้วที่กำลังหมุนปากกาหยุดนิ่งสนิท ดวงตาสีเข้มหันไปมองวัตถุในซองพลาสติกใสอย่างพินิจพิเคราะห์ ข้างในนั้นคือ "เข็มกลัดเงินแท้" รูปทรงเรขาคณิตที่ออกแบบอย่างประณีต ปลายด้านหนึ่งสลักลวดลายสถาปัตยกรรมยุควิกตอเรียที่คุ้นตาอย่างประหลาด มันไม่ใช่เครื่องประดับโหลตามท้องตลาด แต่เป็นงานสั่งทำพิเศษที่มีเพียงชิ้นเดียวในประเทศ—และเธอก็เคยเห็นมันกลัดอยู่บนปกเสื้อสูทของกันต์ในคืนที่เขานั่งจิบไวน์อยู่มุมมืดของหอศิลป์ หัวใจของทนายความสาวกระตุกวูบไปชั่วเสี้ยววินาที ความเย็นยะเยือกแล่นริ้วขึ้นมาจากสันหลัง แต่สีหน้าของเธอยังคงนิ่งสนิทไร้รอยร้าว ราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ถูกแกะสลักขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ "คุณได้มันมาจากไหนคะ..." ปารมีเอ่ยถาม เสียงของเธอราบเรียบจนน่ากลัว ไม่มีแม้แต่ความสั่น "ทีมนักประดาน้ำพบมันติดอยู่กับซากโครงกระดูกของเหยื่อรายแรก... ใต้ตอม่อสะพานเก่าที่กันต์เคยเป็นหัวหน้าสถาปนิกในการออกแบบโครงสร้างเมื่อห้าปีก่อน" ธนาเน้นย้ำทีละคำ สายตาจับจ้องทุก micro-expression บนใบหน้าของหญิงสาว "รอยขูดขีดด้านหลังเข็มกลัดตรงกับดีเอ็นเอของเหยื่อ และลายนิ้วมือจางๆ ที่ติดอยู่บนเนื้อโลหะ... ตรงกับประวัติอาชญากรรมที่ถูกปกปิดไว้ของกันตพัฒน์อย่างไร้ที่ติ" ห้องทำงานตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าอึดอัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ ปารมีเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หลุบตาลงมองเข็มกลัดชิ้นนั้นอีกครั้ง ภาพความทรงจำในอดีตซ้อนทับเข้ามาในหัว คดีความที่สูญเสียครอบครัว รอยยิ้มเย็นชาของกันต์ และแววตาสีเทาที่เต็มไปด้วยความลับที่เธอพยายามค้นหาคำตอบ "หลักฐานชิ้นนี้สมบูรณ์แบบเกินไป..." ปารมีพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เบาราวกับเสียงกระซิบ "สมบูรณ์แบบจนเหมือนกับ... มีใครจงใจวางมันไว้ เพื่อรอให้คุณไปเจอ" ธนาขมวดคิ้วมุ่น "เธอหมายความว่ายังไง? หรือเธอจะบอกว่าฉันก섬หลักฐานขึ้นมาเองงั้นเหรอ!" "ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นค่ะ สารวัตร" ปารมีเงยหน้าขึ้น สบตากับเพื่อนสนิทด้วยแววตาที่ลุ่มลึกและเต็มไปด้วยความคิดคำนึงที่ซับซ้อนเกินกว่าที่ใครจะคาดเดา "แต่ฉันกำลังคิดว่า... บางที เกมนี้อาจจะไม่ได้มีแค่เหยื่อกับผู้ล่า" ก่อนที่ธนาจะได้เอ่ยปากพูดอะไรต่อ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง—แต่คราวนี้มันเป็นจังหวะที่เชื่องช้า เยือกเย็น และทรงพลัง ราวกับผู้เคาะไม่ได้มีความเกรงกลัวต่อสถานการณ์ใดๆ ทั้งสิ้น ปารมีและธนาหันขวับไปมองที่ประตูพร้อมกัน บานประตูไม้สักค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้เสียง เผยให้เห็นเงาร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ รอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย ดวงตาสีเทาคู่นั้นกวาดมองเข็มกลัดในซองพลาสติกบนโต๊ะ ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาสบตากับปารมีด้วยประกายแสงที่วาววโรจน์และอันตราย "ดูเหมือนว่า... พวกคุณกำลังพูดถึงของสะสมชิ้นโปรดของผมอยู่สินะครับ ทนายปารมี" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ - เงาจันทราลี้ลับ