ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

กลิ่นอายความอับชื้นของกระดาษคดีเก่าผสมผสานกับกลิ่นชาอู่หลงราคาแพงลอยวนอยู่ในห้องทำงานมืดทึบ ปารมีนิ่งงัน ดวงตาคู่คมจ้องมองรอยหยดสีชาที่ซึมลงบนกระดาษเอกสารสำนวนคดีฆาตกรรมเมื่อสิบปีก่อน—คดีเดียวกับที่พรากครอบครัวของเธอไปอย่างไม่มีวันกลับ และมันเป็นลายมือเดียวกันกับเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้าเธอในเวลานี้ ตรงข้ามโต๊ะทำงานไม้สักทอง กันตพัฒน์นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางผ่อนคลายเกินกว่าจะอยู่ในสถานะผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรหน้ากากหิน แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับให้ใบหน้าด้านข้างของเขายิ่งดูคมคาย ลึกลับ และชวนให้รู้สึกอันตรายในคราเดียวกัน นัยน์ตาสีเทาเข้มคู่นั้นไม่ได้มองเอกสาร แต่มันกำลังจับจ้องอ่านทะลุเข้าไปถึงรอยร้าวในจิตใจของเธอ "คุณกำลังเล่นกับไฟนะคะ กันต์" ปารมีเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของทนายความสาวราบเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยในระดับที่ซ่อนไว้ภายใต้เกราะกำบังอันเยือกเย็น "การดึงคดีนี้ขึ้นมาขุดคุ้ย... คุณไม่ได้แค่อยากเล่นเกมจิตวิทยากับฉันใช่ไหมคะ" กันต์ยกมุมปากขึ้นนิดหนึ่ง เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้าราวกับกำลังนับถอยหลังเวลาในชีวิตของใครบางคน "เกมอะไรกันล่ะครับ—อุ๊ย ขออภัยค่ะ ฉันติดปากพูดตามผู้ชายพวกนั้นสินะคะ" เขาจงใจล้อเลียนน้ำเสียงของเธอด้วยความเย้าแหย่ที่แฝงความร้ายกาจ "ฉันหมายความว่า... ปารมี ผู้หญิงที่ฉลาดเป็นกรดอย่างคุณ ย่อมรู้ดีว่าหลักฐานชิ้นนี้ไม่ได้ตกลงมาจากฟ้า และฆาตกรตัวจริงก็ไม่ได้อยากให้คดีนี้หลับใหลไปตลอดกาล" ปารมีกัดริมฝีปากแน่นจนซีดขาว ความโกรธแค้นและสัญชาตญาณการเอาตัวรอดตีรวนกันอยู่ในอก สารวัตรธนาเคยเตือนเธอแล้วว่ากันต์คืออันตรายที่คาดเดาไม่ได้ เขามีสายสัมพันธ์กับกลุ่มอิทธิพลมืดที่แม้แต่ตำรวจยังต้องเกรงใจ แต่กระดาษแผ่นนี้... เอกสารที่ระบุชื่อผู้มีอิทธิพลที่อยู่เบื้องหลังการตายของพ่อแม่เธอ มีเพียงกันต์เท่านั้นที่มีมัน "แล้วฉันจะได้อะไรจากการร่วมมือกับคุณ" ปารมีเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาแข็งกร้าวท้าทาย "ความปลอดภัยที่คุณว่า มันหมายถึงการเอาชีวิตไปแขวนไว้บนเส้นDiyอย่างนั้นเหรอคะ" กันต์ลุกขึ้นยืน ชายหนุ่มก้าวเท้าช้าๆ อ้อมมาหยุดอยู่ข้างเก้าอี้ที่เธอนั่ง แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้ปารมีต้องเกร็งตัวโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นฝนจากภายนอกโชยแตะจมูก เมื่อเขาก้มตัวลงมา ใบหน้าของเขาก็อยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับข้างแก้มของเธออย่างจงใจ "ข้อเสนอของฉันง่ายมากค่ะ ปารมี" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหูของเธอ น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันเร่าร้อนและน่าสะพรึงกลัวในเวลาเดียวกัน "ย้ายมาอยู่ที่คฤหาสน์ริมน้ำของฉัน... อยู่ในสายตาของฉัน ทุกลมหายใจของคุณจะปลอดภัยภายใต้การคุ้มครองของฉัน แลกกับการที่เราจะสืบเรื่องนี้ไปด้วยกันแบบตัวต่อตัว" ปารมีสะท้านเฮือก หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่อันตรายและเคมีประหลาดที่ดึงดูดเธอดิ่งลงสู่ห้วงเหวแห่งความมืดมิดโดยไม่รู้ตัว เธอรู้ว่านี่คือ "ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้" เพราะถ้าเธอปฏิเสธ เธอจะต้องเดินเข้าสู่ปากเหวแห่งความตายโดยลำพัง แต่ถ้าเธอตอบรับ เธอกำลังเดินเข้าสู่อ้อมกอดของปีศาจที่อาจกลืนกินวิญญาณเธอไปตลอดกาล "คุณมันบ้า..." เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงแห้งผาก "บ้า... แต่จริงใจนะคะ" กันต์หัวเราะในลำคอเบาๆ ใช้นิ้วเรียวไล้ปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มของเธออย่างถือวิสาสะ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้ผิวเนื้อของปารมีร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก "ว่าอย่างไรล่ะคะ ทนายสาวคนเก่ง คืนนี้จะเก็บกระเป๋าไปกับฉันเลยดีไหม" ก่อนที่ปารมีจะทันได้เปล่งคำตอบใดๆ ออกไป เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวก็ทำลายบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องลง ตามมาด้วยพังพรวดของบานประตูไม้ที่ถูกถีบเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ "ปารมี! ถอยออกมาจากมันเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนก้องด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยวของสารวัตรธนาดังขึ้น พร้อมกับกระบอกปืนในมือที่เล็งตรงมายังกันต์อย่างแม่นยำ บรรยากาศในห้องพลิกผันเป็นอณูวินาทีแห่งความเป็นความตาย ปารมีเบิกตากว้างเมื่อเหลือบไปเห็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากของกันต์—รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความตกใจเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าเขาคาดการณ์เหตุการณ์นี้เอาไว้ล่วงหน้าแล้ว และในวินาทีที่ธนากำลังจะลั่นไกปืนนั้นเอง กันต์ก็คว้าข้อมือของปารมีแล้วกระชากเธอเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นหลังของเธอแนบชิดกับอกแกร่งของเขา พร้อมกับวัตถุเย็นเฉียบโลหะชิ้นหนึ่งที่ถูกกดแนบเข้ากับขมับของเธอโดยฝีมือของชายหนุ่ม! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ - เงาจันทราลี้ลับ