อ้อมกอดท่ามกลางควันไฟ

เปลวไฟสีส้มฉานที่กำลังลุกลามเลียโครงสร้างไม้สักทองโบราณ ส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะราวกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของความตาย กลิ่นฉุนของควันไฟและน้ำยาเร่งปฏิกิริยาเคมีคละคลุ้งจนแสบจมูก ปารมีพยายามสูดอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมีแต่ความร้อนลวกที่แผดเผาหลอดลม สติของเธอพร่าเลือนจนภาพตรงหน้าหมุนวนเป็นวงกลม คลังเอกสารลับใต้ดินของคฤหาสน์ตระกูลวรากุลบัดนี้กลายเป็นเตาอบขนาดยักษ์ที่ไร้ทางออก หลังคาคานไม้ขนาดใหญ่กำลังทลายลงมาปิดกั้นเส้นทางหนีเดียวของเธอ "ให้ตายสิ... ฉันเตือนคุณแล้วว่าอย่ารั้นนัก" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยแทรกผ่านเสียงคำรามของเปลวไฟเข้ามา กันต์พุ่งตัวฝ่าม่านควันหนาทึบเข้ามาประชิดร่างของเธอในวินาทีเป็นตาย มือหนาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แน่นแรงบีบนั้นสะท้อนความตื่นตระหนกที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็นเช่นเคย แววตาสีเทาของสถาปนิกหนุ่มฉายประกายดุดันระคนกังวลอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "ปล่อยฉัน... คุณควรจะหนีไปคนเดียว กันตพัฒน์" ปารมีเอ่ยเสียงแหบพร่า แรงเฮือกสุดท้ายถูกใช้ไปกับการดึงมือออก แม้ขาของเธอจะแทบพยุงร่างไม่ไหวแล้วก็ตาม "หลักฐานในเซฟนั่น... มันจะถูกเผาทำลาย..." "ช่างหัวหลักฐานบ้าบออะไรนั่นสิ!" กันต์คำรามลั่น ขยับเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับกำแพงอิฐที่ร้อนระอุ เขาดึงเนคไทของตัวเองออกอย่างรวดเร็วแล้วนำมาผูกปิดจมูกและปากให้กับเธออย่างเบามมือ แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด สัมผัสจากปลายนิ้วอุ่นที่เฉียดผ่านพวงแก้มของเธอกลับสร้างแรงสั่นสะเทือนแปลกประหลาดในอก "ถ้าคุณตายที่นี่ ความจริงทั้งหมดก็ไม่มีความหมาย ปารมี" โครงสร้างเบื้องบนส่งเสียงลั่นสนั่นหวั่นไหว คานไม้หนักหลายร้อยกิโลกรัมกำลังร่วงหล่นลงมาตรงหน้าอย่างจัง! ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น กันต์ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขากระชากร่างระหงของทนายสาวเข้าหาตัวแล้วพลิกตัวเอาแผ่นหลังของตัวเองเป็นโล่กำบัง โอบกอดเธอไว้แน่นแนบอกท่ามกลางหามควันและสะเก็ดไฟที่โปรยปราย แรงกระแทกจากการพังทลายของเศษปูนและเสียงระเบิดย่อยๆ ทำให้ร่างทั้งสองทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ปารมีซบหน้าลงกับแผงอกกว้างที่สะท้อนขึ้นลงรัวเร็ว เธอได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นระรัวแข่งกับเสียงเพลิงไหม้ มันไม่ใช่เสียงของความกลัว แต่เป็นจังหวะชีวิตที่เต้นเร่าเพื่อปกป้องเธอ ความมืดมน เย็นชา และกำแพงทิฐิที่ทั้งคู่ต่างสร้างขึ้นเพื่อปกป้องบาดแผลในอดีต พังทลายลงในอ้อมกอดนี้... ชั่วขณะที่ลมหายใจแทบขาดห่าง ปารมีเผลอขยุ้มเสื้อเชิ้ตของเขาแน่น ฝังใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างอย่างไร้การป้องกัน น้ำตาอุ่นไหลรินผสมกับเขม่าควันสีดำบนเรียวแก้ม "กันต์..." เธอเรียกชื่อเขาเป็นครั้งแรกด้วยน้ำเสียงที่ไร้ซึ่งเกราะกำบังใดๆ มีเพียงความเปราะบางและโหยหาที่ซ่อนเร้นมานาน กันต์ก้มลงกระซิบชิดริมใบหูของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอท่ามกลางความโกลาหล "ผมจะไม่ยอมให้ใครเอาตัวคุณไปจากผม... แม้แต่ความตายก็ไม่มีสิทธิ์" สัมผัสอุ่นจากริมฝีปากของเขาที่กดลงบนขมับชื้นเหงื่ออย่างแผ่วเบา ช่างตราตรึงและลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำใดมาอธิบาย มันเป็นความหวานปนขมที่หอมหวนท่ามกลางกลิ่นอายความตาย ทว่าก่อนที่พวกเขาจะจมดิ่งไปมากกว่านั้น แสงไฟฉายสว่างวาบก็สาดส่องเข้ามาพร้อมกับเสียงตะโกนก้องของสารวัตรธนาที่นำทีมกู้ภัยพังประตูเหล็กด้านข้างเข้ามาได้ทันเวลา "มี! กันต์! อยู่ไหน!" เสียงของธนาตะโกนลั่นแข่งกับเสียงฉีดน้ำดับเพลิง กันต์ค่อยๆ คลายอ้อมกอดออกช้าๆ สายตาคมกริบมองลึกลงไปในนัยน์ตาคู่สวยของปารมีเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่เขาจะช่วยพยุงเธอให้ลุกขึ้นยืน ทว่าในจังหวะที่มือของทั้งคู่หลุดออกจากกัน ปารมีกลับก้มลงมองที่พื้นตรงจุดที่คานไม้เพิ่งถล่มลงมา แรงกระแทกได้ทำให้พื้นอิฐบล็อกเคลื่อนตัว เผยให้เห็นกล่องเหล็กสีดำสนิทฝังอยู่ใต้ดิน มีสัญลักษณ์รูปกางเขนหัวกลับสลักไว้บนฝากล่อง—สัญลักษณ์เดียวกับคดีฆาตกรรมหน้ากากหินเมื่อสิบปีก่อน! ปารมีเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ยื่นมือไปหมายจะหยิบมันขึ้นมา แต่กันต์กลับเอื้อมมือมาควบจับข้อมือเธอไว้เสียก่อน แรงบีบนั้นแน่นหนาและส่งสัญญาณเตือนบางอย่าง ธนาวิ่งเข้ามาถึงตัวพวกเขาก่อนที่ใครจะได้พูดอะไร ปารมีรีบชักมือกลับอย่างแนบเนียนพลันซ่อนประกายตาร้ายกาจไว้ภายใต้สีหน้าเรียบเฉย ทว่าหัวใจกลับเต้นรัวแรงยิ่งกว่าตอนอยู่ในกองเพลิง ความลับที่ถูกฝังกลบกำลังจะถูกขุดคุ้ย และเกมล่าระทึกขวัญนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ - เงาจันทราลี้ลับ