ความแตกตื่นของรินรดา

"คุณ... คุณกำลังทำอะไรอยู่คะ ปล่อยลูกฉันนะ!" น้ำเสียงที่หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากของรินรดาไม่ได้เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดอย่างที่เธอตั้งใจ แต่มันสั่นเครือ แหบพร่า และเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจ ราวกับคนใกล้ขาดอากาศหายใจ ภาพตรงหน้าทำเอาโลกทั้งใบของเธอหมุนควิ่ง อคินทร์ ประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและไม่เคยแยแสใคร กำลังคุกเข่าลงเบื้องหน้าเด็กหญิงวัยสองขวบ ปลายปลายนิ้วแกร่งของเขาถูกมือเล็กป้อมของน้องลันตากำเอาไว้แน่น... ภาพนั้นบาดลึกเข้ามาในดวงตาและกระชากวิญญาณของคนเป็นแม่ออกไปจากร่าง อคินทร์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย็นชาและไร้เยื่อใยในอดีต บัดนี้กลับไหวระริก รAอนผ่าว และเต็มไปด้วยร่องรอยของความตื่นตะลึงระคนเจ็บปวด เขาราวกับคนสูญเสียความสามารถในการพูดไปชั่วขณะ เมื่อเงาในอดีตและเด็กหญิงตัวน้อยตรงหน้าซ้อนทับกันสนิท... ดวงตากลมโต จมูกรั้นเชิดรั้น และโครงหน้าที่ถอดแบบมาจากเขาอย่างไร้ที่ติ มันคือหลักฐานชิ้นเอกที่ไม่อาจปฏิเสธได้ด้วยคำโกหกใดๆ บนโลกใบนี้ "ลันตา... มานี่ค่ะลูก มาหาแม่เร็ว!" รินรดารวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่วิ่งเข้าไปกระชากลูกสาวเข้าสู่อ้อมอกอย่างลืมตัว สองแขนเรียวบางกอดรัดร่างเล็กไว้แน่นจนสั่นเทา ราวกับกลัวว่าจะมีใครมาพรากแก้วตาดวงใจดวงนี้ไปจากอก เธอกวาดสายตามองอคินทร์ด้วยความตื่นตระหนก เสมือนเขาคือสัตว์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ อคินทร์ค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นยืน ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงระยับยืนนิ่งงัน ลมหายใจของเขาติดขัด หัวใจเต้นกระหน่ำรัวราศจะทะลุออกมานอกอก ความเงียบงันระหว่างคนทั้งสองอัดแน่นไปด้วยมวลอารมณ์ที่ระเบิดออกไม่ได้ นัยน์ตาคมเข้มมองร่องรอยความหวาดระแวงบนใบหน้าของอดีตภรรยา "คุณริน..." เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดจากลำคอของอคินทร์ มันแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสั่นไหวที่เขาเองก็ไม่อาจควบคุม "เด็กคนนี้... ลูกของเราใช่ไหมครับ" คำถามนั้นเปรียบเสมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจของรินรดา แม้เธอจะเตรียมใจมาตลอดว่าสักวันความลับนี้อาจรั่วไหล แต่เมื่อมันมาถึงจริง กลับรุนแรงจนเธอตั้งรับไม่ทัน ร่างกายของหญิงสาวเซถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ ลมหายใจสะดุดติดขัด สมองขาวโพลนไปหมด "คุณพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เข้าใจ" รินรดาเค้นเสียงปฏิเสธออกไป แม้จะรู้ว่ามันช่างไร้น้ำหนักและน่าสมเพชเพียงใด เมื่อดวงตาของอคินทร์ฉายแววรู้ทันอย่างชัดเจน "ไม่ต้องโกหกผมอีกแล้วครับริน..." อคินทร์ก้าวเข้าไปหาเธอช้าๆ ราวกับเกรงว่าเธอจะเตลิดหนีไปเหมือนกวางน้อย "ดวงตาของแก รอยยิ้มของแก... และอายุของเด็กผู้หญิงคนนี้ มันตรงกันทุกอย่าง วันที่คุณเดินจากไป... คุณตั้งท้องลูกของผมอยู่ใช่ไหม ทำไมคุณถึงใจร้ายขนาดนี้ ถึงกล้าพรากลูกไปจากอกพ่อที่แท้จริงได้ลงคอ!" น้ำเสียงในช่วงท้ายเริ่มเปลี่ยนเป็นความตัดพ้อและเจ็บปวด อคินทร์ไม่เคยคิดเลยว่า ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าอ่อนแอและไม่มีทางสู้ จะมีความเด็ดเดี่ยวพอที่จะหันหลังให้ตระกูลใหญ่ แล้วอุ้มท้องหนีไปคลอดลำพังโดยไม่เรียกร้องอะไรเลยสักบาทเดียว ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่หัวใจของเขาจนแทบหายใจไม่ออก "พ่อเหรอคะ?" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา หยาดน้ำใสไหลอาบแก้มเนียนอย่างไม่อาจกลั้นไว้ได้ ความอัดอั้นตันใจที่เก็บกดมานานนับปีระเบิดออกในวินาทีนี้ "คุณเพิ่งจะมาจำได้เหรอคะว่าตัวเองเป็นพ่อ คนที่เคยบอกว่าเด็กคนนี้เป็นแค่ภาระ เป็นความผิดพลาด เป็นตัวถ่วงในชีวิตของคุณไงคะ! วันที่ฉันอุ้มท้องไปขอความเห็นใจจากคุณ คุณทำอะไร คุณไล่ฉันเหมือนหมูเหมือนหมา บอกให้ฉันไปไกลๆ ตาไม่ใช่เหรอ แล้ววันนี้คุณมีสิทธิ์อะไรมาทวงถามความเป็นพ่อจากเด็กคนนี้!" ทุกถ้อยคำพรั่งพรูออกมาด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว บาดแผลในอดีตที่เคยตกสะเก็ดถูกกรีดซ้ำจนเลือดซิบ รินรดากอดน้องลันตาแน่นขึ้นไปอีกเมื่อเด็กน้อยเริ่มเบะปากงอแงด้วยความตกใจกลัวเสียงตวาดของแม่ มือเล็กๆ ยกขึ้นลูบแก้มรินรดาเบาๆ อย่างปลอบประโลม ภาพนั้นทำให้อคินทร์รู้สึกเหมือนถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าที่กลางใจ เขาพยายามจะเอื้อมมือไปแตะไหล่ของเธอเพื่อขอร้องและอธิบาย "ริน... ผมขอโทษ ผมมันโง่เง่าเอง ผมในตอนนั้นมันตาบอดและเย่อหยิ่งเกินกว่าจะมองเห็นความจริง ให้โอกาสผมได้แก้ตัวเถอะนะ ให้ผมได้ทำหน้าที่พ่อ..." "อย่าแม้แต่จะคิด!" รินรดาถอยหนีสุดชีวิต สายตาดุดันและแข็งกร้าวขึ้นมาทันที ราวกับแม่เสือที่ปกป้องลูกน้อย "อย่ามาแตะต้องลูกฉัน! คุณไม่มีสิทธิ์ในตัวลันตาแม้แต่น้อย วันที่เราหย่ากัน เอกสารระบุชัดเจนว่าสิทธิ์การเลี้ยงดูเป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว คุณเป็นแค่คนแปลกหน้า... ได้ยินไหมคะว่าคุณเป็นแค่คนแปลกหน้าสำหรับพวกเรา!" คำว่า 'คนแปลกหน้า' กระแทกเข้าที่หน้าอกของอคินทร์อย่างจัง จนเขาต้องเซถอยหลังไปครึ่งก้าว ความเจ็บปวดจากการถูกปฏิเสธมันรุนแรงเสียยิ่งกว่าตอนที่บริษัทเกือบล้มละลายเสียอีก เขาตระหนักได้ในวินาทีนี้เองว่า กรรมที่ตนเองก่อไว้ในอดีต มันกำลังตามมาลงทัณฑ์เขาอย่างสาสม และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ เขากำลังจะสูญเสียสายเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองไปจริงๆ โดยไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเหนี่ยวรั้ง "คุณจะเกลียดผม จะโกรธผมแค่ไหนก็ได้ริน..." อคินทร์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยในดวงตาคม แววตาของท่านประธานผู้ทรงอิทธิพลยอมจำนนต่อหน้าสองแม่ลูกอย่างสิ้นเชิง "แต่คุณไม่มีสิทธิ์พรากลูกไปจากผมตลอดชีวิต ลันตาคือลูกของผม... และผมไม่มีวันยอมปล่อยให้พวกคุณหายไปจากชีวิตผมอีกเป็นครั้งที่สองแน่" รินรดาหน้าซีดเผือด เธอมองแววตาที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและเด็ดเดี่ยวของอคินทร์แล้วก็รู้ทันทีว่า ผู้ชายคนนี้ไม่มีวันยอมรามือเป็นแน่ ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินจิตใจ เธอต้องพา Lanta หนี ไปให้พ้นจากที่นี่ หนีให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ หญิงสาวตัดสินใจหันหลังกลับทันอุ้มลูกน้อยวิ่งตรงไปยังลิฟต์ ทว่า... ก่อนที่นิ้วเรียวจะได้กดปุ่มเรียกชั้น ประตูลิฟต์เบื้องหน้ากลับเปิดออกเสียก่อน พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นตาที่ก้าวออกมาขวางทางไว้ รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างชัดเจน... "พี่อคิน... เอ N ขอโทษนะคะ พอดีรินโทรบอกว่าลืมเอกสารสำคัญไว้บนห้องทำงาน นุ่นเลยเอาลงมาให้..." เสียงหวานหยดย้อยของ 'รวิการ์' น้องสาวต่างแม่ที่เธอเกลียดชังเข้ากระดูกดำ ดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่แข็งค้างบนใบหน้า เมื่อสายตาของอีกฝ่ายกวาดมองเห็นอคินทร์ที่ยืนหน้าเครียดอยู่ด้านหลัง และเด็กหญิงตัวน้อยในอ้อมแขนของรินรดา รวิการ์ชะงักงัน รอยยิ้มพินาศลงในพริบตาเมื่อสมองประมวลผลภาพตรงหน้าได้ทั้งหมด บรรยากาศในโถงทางเดินเงียบกริบลงทันทีราวกับป่าช้า รินรดากำหมัดแน่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนก เมื่อความลับที่อุตส่าห์ปิดตายมาสองปี บัดนี้ไม่ได้อยู่แค่ระหว่างเธอกับอคินทร์อีกต่อไปแล้ว! -------------------- ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้อภัยในความเจ็บปวดของตัวละครมา ณ ที่นี้นะครับ