วันเกิดที่เรียบง่ายแต่เจ็บปวด

กลิ่นหอมกรุ่นของเทียนไขเล่มเล็กที่ปักอยู่บนเค้กชิ้นจิ๋ว หาใช่กลิ่นอายของความฟุ่มเฟือยในภัตตาคารหรูหราไม่ หากแต่มันคือกลิ่นอายของความอบอุ่นที่ถูกถักทอขึ้นมาจากหยาดเหงื่อและสองมือของแม่ผู้ยอมแลกทุกอย่างเพื่อลูกสาวตัวน้อย "อธิษฐานก่อนนะคับ... คนดีของแม่" เสียงนุ่มนวลที่เจือความสั่นเครือเล็กน้อยดังขึ้นในห้องเช่าขนาดกะทัดรัด ทว่าสะอาดสะอ้าน รินรดาในชุดเรียบง่าย นั่งคุกเข่าลงเบื้องหน้าน้องลันตา แก้วตาดวงใจวัยสองขวบที่กำลังส่งยิ้มกว้างจนตาหยี ดวงตากลมโตใสแจ๋วสะท้อนประกายไฟสีส้มจากเทียนวันเกิด วันนี้คือวันครบปีที่สองของลันตา... ปีแรกที่ไม่มีเงาของชายผู้เป็นพ่อร่วมอยู่ในช่วงเวลาสำคัญ ปีแรกที่รินรดาไม่ต้องทนกลั้นน้ำตาหรือรองรับอารมณ์ความเย็นชาจากใครอีกต่อไป เธอยืนหยัดได้ด้วยลำแข้งของตัวเอง เปลี่ยนบาดแผลในอดีตให้กลายเป็นพลัง และเนรมิตงานวันเกิดที่เรียบง่ายที่สุด แต่เปี่ยมล้นด้วยความรักที่บริสุทธิ์ที่สุดในโลก "แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูว์ยู... แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูว์ยู..." รินรดาปรบมือร้องเพลงเบาๆ เสียงของเธอสั่นพร่าด้วยความตื้นตัน หยดน้ำใสเอ่อคลอหน่วยตาแต่ถูกสะกดกลั้นไว้ด้วยรอยยิ้มที่สว่างไสวที่สุดเพื่อลูก "เป่าคระแม่! ลันตาเป่าเลยนะ!" เด็กน้อยตบมือแปะๆ อย่างตื่นเต้น ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดแล้วเป่าพรวดเดียวจนเปลวเทียนดับลง ท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุขของสองแม่ลูก รินรดาโอบกอดร่างเล็กเข้ามาแนบอก สูดกลิ่นแป้งเด็กที่หอมกรุ่นชื่นใจ หัวใจที่เคยแตกสลายค่อยๆ ถูกเติมเต็มทีละน้อย เธอกระซิบเสียงแผ่วเบาข้างใบหูของลูกสาว "ขอบคุณนะคับลูก ที่เกิดมาเป็นรอยยิ้มให้แม่... แม่รักลันตานะคับ" ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ความสุขสงบกำลังโอบกอดห้องสี่เหลี่ยมแห่งนี้ไว้ รินรดากลับไม่รู้เลยว่า ที่เบื้องหลังบานหน้าต่างกระจกใสซึ่งเปิดม่านรับลมระเบียงออกเล็กน้อย มีสายตาคู่หนึ่งกำลังจดจ้องภาพความอบอุ่นนั้นด้วยหัวใจที่แหลกสละแหลกเหลวและสำนึกผิดจนแทบไม่เหลือชิ้นดี อคินทร์ยืนนิ่งค้างอยู่ ณ มุมมืดของระเบียง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทราคาแพงที่ยับยู่ยี่จากการเดินทางตามหาพวกเธอมาแรมเดือน กลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ มือหนาที่เคยใช้เซ็นใบหยัดลอยๆ อย่างไม่แยแส บัดนี้กำลังกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ภาพที่เขาเห็นผ่านกระจกใส... มันช่างบาดลึกยิ่งกว่าคมมีด รินรดาในยามนี้ช่างงดงาม สง่างาม และเข้มแข็งอย่างที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน เธอยิ้มด้วยรอยยิ้มที่ไม่ได้เสแสร้ง เธอกอดลูกด้วยความรักที่บริสุทธิ์ และที่สำคัญที่สุด... รอยยิ้มเหล่านั้น ไม่มีพื้นที่เหลือให้ผู้ชายเห็นแก่ตัวอย่างเขาอีกต่อไปแล้ว ความเงียบงันในค่ำคืนนี้ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับเสียงก้องกังวานในใจของอคินทร์ เขาเป็นคนผลักไสพวกเธอออกไปเอง เป็นคนพูดคำว่าหย่าอย่างไร้เยื่อใย และเป็นคนเหยียบย่ำหัวใจผู้หญิงที่รักเขามากที่สุดด้วยความเย่อหยิ่งของตัวเอง วันนี้... ในวันที่เขาเพิ่งตระหนักรู้ว่า "ความว่างเปล่า" ที่แท้จริงหน้าตาเป็นอย่างไร เขากลับเป็นได้แค่คนนอกที่ยืนมองความสุขของครอบครัวจากนอกหน้าต่าง อคินทร์กวาดสายตามองเค้กชิ้นเล็กๆ ที่มีเทียนปักอยู่เพียงเล่มเดียว หัวใจของท่านประธานหนุ่มผู้เคยคุมทุกอย่างไว้ในกำมือ บัดนี้ร้าวรานจนแทบแตกสลาย เขาอยากก้าวเข้าไปคุกเข่าขอขมา อยากเอ่ยคำว่าขอโทษนับพันครั้ง อยากโอบกอดทั้งภรรยาและลูกไว้ในอ้อมแขน แต่วินาทีที่เขาก้าวเท้าออกไปหมายจะเคาะกระจกเรียก รินรดาที่หันมาสบตาผ่านเงาสะท้อนลางๆ ก็ทำให้เขาต้องชะงักค้าง แววตาของรินรดาในยามที่หันมามองทางหน้าต่าง แม้จะมองไม่เห็นเขาชัดเจน แต่มันฉายแววเด็ดเดี่ยว แข็งแกร่ง และเปี่ยมด้วยเกียรติยศของความเป็นแม่ ที่ประกาศชัดเจนว่าเธอไม่ต้องการความสงสาร และไม่ต้องการการกลับมาของผู้ชายใจร้ายคนนี้อีกต่อไป อคินทร์ผถอยหลังกรูดด้วยความสะท้อนใจ ลมหายใจสะดุดติดขัด น้ำตาของผู้ชายที่หยิ่งผยองมาตลอดชีวิตร่วงหล่นลงอาบแก้มอย่างเงียบเชียบ... แต่ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะหันหลังเดินจากไปด้วยความสิ้นหวังนั้นเอง เสียงเคาะประตูห้องพักจากด้านนอกก็ดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต และคำพูดที่ดังลอดเข้ามาในโสตประสาท ก็ทำให้เลือดในกายของอคินทร์เย็นเฉียบลงทันที! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้อย่างเสมอมานะครับ