ความทรงจำที่ย้อนกลับมา

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดชั้นดีไม่ได้ช่วยให้รสชาติในโพรงปากของอคินทร์ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย มันยังคงขมปร่าและฝาดเฝื่อน ราวกับก้อนความรู้สึกผิดที่ติดค้างอยู่กลางลำคอ กลืนก็ไม่ได้ คายก็ไม่ออก ท่านประธานหนุ่มแห่งอาณาจักรธุรกิจหมื่นล้านทอดสายตามองออกไปนอกกระจกใสบานใหญ่ของห้องทำงานเพนต์เฮาส์หรู ยามค่ำคืนนี้มหานครเบื้องล่างระยิบระยับไปด้วยแสงไฟจากตึกสูงตระหง่าน ทว่าความเวิ้งว้างภายในอกของเขากลับมืดมนเสียยิ่งกว่ารัตติกาลไร้ดาว นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนขอบโต๊ะทำงานหินอ่อนเป็นจังหวะเชื่องช้า ทว่าหนักหน่วง ทุกครั้งที่เสียงนั้นดังขึ้น ภาพเหตุการณ์ในอดีตก็ย้อนกลับมาฉายซ้ำในหัวราวกับแผ่นฟิล์มที่ถูกกรอถอยหลังโดยไม่ยอมรับคำสั่ง *“ถ้าคุณไม่ต้องการเด็กคนนี้... ตั้งแต่แรกทำไมถึงไม่ป้องกันล่ะคะ อคินทร์”* น้ำเสียงสั่นเครือที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาในวันนั้น... วันที่รินรดายืนถือใบตรวจครรภ์ด้วยมือที่สั่นเทา วันที่เธอยังเป็นภรรยาตามกฎหมาย—ภรรยาที่เขาไม่เคยชายตาแล ไม่เคยให้เกียรติ และไม่เคยแม้แต่จะมอบรอยยิ้มอบอุ่นให้เลยสักครั้ง ในความทรงจำสีเทหม่นของเขา อคินทร์เห็นภาพตัวเองในอดีต ชายหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและถือดีในศักดิ์ศรีอย่างไร้เหตุผล คนที่มองว่าภรรยาคือภาระผูกพันที่ผู้ใหญ่ยัดเยียดให้ คนที่เอ่ยวาจาเชือดเฉือนหัวใจเธออย่างไร้ความปรานี เพียงเพราะความระแวงและอคติที่ว่าเธออาจจะใช้มารยาเพื่อเกาะเขาไต่เต้า *“เธออยากได้เงินเท่าไหร่ล่ะ ถึงได้ใช้วิธีท้องไม่มีพ่อแบบนี้มารัดตัวฉัน? รินรดา... เธอation มันน่าสมเพชจริงๆ”* คำพูดร้ายกาจเหล่านั้นพ่นออกจากปากของเขาเอง ในวันที่เธอนั่งคุดคู้ร้องไห้เงียบๆ อยู่ที่ปลายเตียง โดยมีเพียงกระดาษแผ่นเดียวที่ยืนยันชีวิตน้อยๆ ในครรภ์ เธอไม่ได้แก้ตัว เธอไม่ได้กรีดร้องโวยวาย มีเพียงดวงตาสงบนิ่งคู่นั้น ที่ในเวลาต่อมาเขาเพิ่งมารู้ซึ้งว่า... มันคือแววตาของคนที่ "ตายด้าน" จากความรู้สึกเสียแล้ว อคินทร์หลับตาลงแน่น ฝ่ามือหนากำเข้าหากันจนเส้นเลือดปูดโปน ความเจ็บปวดที่อัดแน่นในอกตอนนี้ มันเทียบไม่ได้เลยกับหนึ่งส่วนร้อยที่รินรดาราต้องเผชิญในวันที่เธอถูกผลักไสออกจากชีวิตของเขาอย่างไร้เยื่อใย เขายังจำวันเซ็นใบหย่าได้ดี วันนั้นรินรดาไม่ได้เรียกร้องอะไรเลยแม้แต่บาทเดียว เธอก้าวออกจากคฤหาสน์ตระกูลอคินทร์ด้วยตัวเปล่า พร้อมกับท้องที่เริ่มนูนเด่นขึ้นมาเล็กน้อย ในขณะที่เขายืนมองเธอเดินลับหายไปจากชีวิตด้วยความรู้สึกสะใจและโล่งอก... โล่งอกที่สลัดผู้หญิงน่ารำคาญคนนั้นออกไปได้สำเร็จ ช่างโง่เขลา... โง่เขลาเสียจนไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าทอตัวเอง "คุณท่านครับ เอกสารสรุปยอดการลงทุนไตรมาสนี้เรียบร้อยแล้วครับ" เลขานุการหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ พร้อมกับวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเบาๆ ก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นสีหน้าของเจ้านาย "มีอะไรให้ผมช่วยเพิ่มเติมไหมครับ คุณอคินทร์" อคินทร์ลืมตาขึ้น แววตาคมกริบไหววูบชั่วขณะก่อนจะกลับมาเรียบเฉยตามวิสัยของนักบริหาร "ไม่มี... นายออกไปก่อนเถอะ" เขาเอ่ยเสียงเรียบ "ครับ" เมื่อประตูห้องทำงานปิดลง ความเงียบก็เข้าปกคลุมอีกครั้ง อคินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเดินไปยังตู้เซฟซ่อนผนังที่มุมห้อง เขาใส่รหัสปลดล็อกก่อนจะหยิบกล่องไม้เก่าๆ ออกมา กล่องที่เขาไม่เคยเปิดดูเลยตลอดสองปีที่ผ่านมา ภายในกล่องมีเพียงสิ่งของไม่กี่ชิ้น... ปากกาหมึกซึมด้ามเก่าที่รินรดามักจะวางไว้บนโต๊ะหนังสือ, แหวนแต่งงานเรียบๆ ที่เธอถอดทิ้งไว้บนหัวนอนในคืนวันหย่า, และภาพถ่ายใบเล็กที่แอบถ่ายโดยบังเอิญ—ภาพรินรดากำลังยิ้มให้อาหารนกที่สวนสาธารณะ รอยยิ้มนั้น... เป็นรอยยิ้มที่บริสุทธิ์และงดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็น ทว่าในอดีต เขากลับคิดว่ามันคืองานสร้างภาพของผู้หญิงตอแหล นิ้วแกร่งลูบไล้กรอบรูปใบนั้นแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะสลายหายไปหากใช้แรงมากเกินไป "ผมกำลังชดใช้... รินรดา" อคินทร์พึมพำกับความว่างเปล่า น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความร้าวรานที่ไม่มีใครมีโอกาสได้เห็น "ทุกวันที่ไม่มีคุณ มันเหมือนมีคนเอามีดมาควักหัวใจผมออกไปช้าๆ... ผมเพิ่งรู้ว่าบ้านหลังนี้มันหนาวเหน็บแค่ไหนในวันที่คุณไม่อยู่แล้ว" แต่การสำนึกผิดในวันที่สายไป มันก็เป็นได้แค่เพียงการลงทัณฑ์จากเวรกรรมที่ตนเองก่อขึ้น เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานแผדเสียงกังวานขึ้น ทำลายความเงียบงัน อคินทร์ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเดินกลับไปหยิบมันขึ้นมาดูหน้าจอ ปรากฏชื่อของ "ทนายธน ิต" ผู้ดูแลคดีความและการสืบหาตัวรินรดาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา "ว่าไง ได้เรื่องไหม" อคินทร์กรอกเสียงลงไปทันทีโดยไม่เสียเวลาทักทาย *(ท่านประธานครับ... ผมส่งพิกัดล่าสุดที่คาดว่าคุณรินรดาพักอาศัยอยู่ไปให้ทางอีเมลแล้วนะครับ)* ปลายสายรายงานด้วยน้ำเสียงตึงเครียดเล็กน้อย *(แต่... มีเรื่องหนึ่งที่ผมคิดว่าท่านต้องรีบเห็นด้วยตาตัวเองครับ)* "เรื่องอะไร?" อคินทร์ถาม หัวใจเริ่มเต้นระรัวอย่างไม่มีสาเหตุ ราวกับสังหรณ์ใจบางอย่างกำลังคืบคลานเข้ามา *(ลูกน้องของเราที่ส่งไปเฝ้าสังเกตการณ์ ส่งภาพถ่ายเด็กผู้หญิงคนหนึ่งมาให้ครับ... แกน่าจะอายุประมาณสองขวบกว่าๆ และ...)* ทนายธนิตเว้นจังหวะไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ลมหายใจของอคินทร์สะดุดกัก *(เด็กคนนั้น... หน้าตาถอดแบบมาจากท่านตอนเด็กไม่มีผิดเพี้ยนเลยครับท่านประธาน)* ทุกลมหายใจของอคินทร์หยุดชะงัก ภาพในหัวหมุนเคว้งคว้าง แฟ้มภาพในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นพรมเสียงดังสนั่น ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนความหวาดหวั่นที่พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางมา ณ ที่นี้นะครับ