คำถามที่ไม่มีคำตอบ

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในร้านกาแฟหรูใจกลางเมือง ไม่ได้ทำให้รินรดารู้สึกหนาวสั่นเท่ากับสายตาคมกริบดุจมีดโกนของบุรุษตรงหน้าที่กำลังจ้องมองเธอราวกับจะทะลวงเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ ความเงียบงันระหว่างเราถูกคั่นกลางด้วยเสียงช้อนกระทบถ้วยเซรามิกเพียงแผ่วเบา ทว่าในความรู้สึกของรินรดา มันกลับดังกึกก้องประหนึ่งเสียงระฆังแห่งการพิพากษา "คุณไม่จำเป็นต้องหาคำตอบให้ผมหรอกริน... แค่บอกมาว่าไอ้สารเลวคนนั้นมันเป็นใคร" น้ำเสียงของอคินทร์เรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดทับไว้อย่างมหาศาล เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมเข้มดั่งพยัคฆ์ร้ายไม่ละไปจากใบหน้าของหญิงสาวที่เขาเคยตีค่าว่าไร้ความหมาย ในวันนี้ รินรดาที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่ผู้หญิงขี้ขลาดคนเดิมที่เขาเคยผลักไส แต่นางคือสตรีผู้เปี่ยมด้วยความสง่างามที่น่าค้นหา และนั่นยิ่งทำให้ความถือดีในตัวเขาเดือดพล่าน รินรดาแค่นยิ้มบางๆ มือเรียวบางที่วางอยู่บนโต๊ะกำแน่นจนเส้นเลือดขึ้นเป็นแนว เธอพยายามควบคุมจังหวะการหายใจให้เป็นปกติ แม้หัวใจจะเต้นรัวดั่งกลองรบ "คุณอคินทร์ครับ... คำถามของคุณมันไม่มีความจำเป็นตั้งแต่วันที่คุณจรดปากกาเซ็นใบหย่าใบนั้นแล้ว" เธอเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าทุกคำพูดนั้นคมกริบ "ชีวิตของฉันหลังจากก้าวออกจากบ้านหลังนั้น มันเป็นสิทธิ์ขาดของฉันเพียงผู้เดียว และไม่ว่าพ่อของเด็กจะเป็นใคร เขาก็มีความสำคัญมากกว่าคนที่เคยทิ้งขว้างเราไปอย่างไม่ใยดี... อย่างคุณ" อคินทร์ขยับตัวเข้าหาโต๊ะทันที แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดขึ้นถนัดตา เขาไม่ได้โกรธเคืองกับคำประชดประชันเหล่านั้น แต่ความสงสัยที่สุมอยู่ในอกมันกำลังแผดเผาเขาจนแทบบ้า "คุณกำลังพยายามปกปิดอะไรอยู่?" เขากดเสียงต่ำ "เด็กคนนั้น... ผมเห็นรูปในโซเชียลของคุณ ลันตาดูเหมือน..." "เหมือนใคร?" รินรดาขัดขึ้นทันควัน ดวงตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย "จะบอกว่าเหมือนคุณหรือไงครับ? คุณอคินทร์... อย่าได้ใช้จินตนาการที่เพ้อเจ้อของคุณมาตัดสินชีวิตของลูกสาวฉันเลย โลกใบนี้มันกว้างใหญ่เกินกว่าที่คุณจะจินตนาการได้ว่าคนเราจะหน้าตาคล้ายกันได้มากแค่ไหน" คำพูดของรินรดาเป็นการตบหน้าอคินทร์อย่างจัง ทว่าเขากลับทำเพียงหัวเราะในลำคอ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันและเย็นชาขึ้นกว่าเดิม นี่ไม่ใช่การร้องขอความรัก แต่มันคือการประกาศสงครามประสาทที่เขามั่นใจว่าเขาจะไม่มีวันแพ้ "คนหน้าตาเหมือนกันน่ะมีจริงครับ แต่รอยปานรูปจันทร์เสี้ยวที่ข้อมือซ้ายของเด็กคนนั้น... มันไม่ใช่สิ่งที่ใครจะบังเอิญมีเหมือนกันได้โดยง่าย" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอเผลอสะดุ้งเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ พยายามดึงมือตัวเองที่วางบนโต๊ะลงมาซ่อนไว้ใต้ตักอย่างรวดเร็ว ความลับที่เธอเก็บงำไว้เหมือนก้อนหินหนักอึ้งในอกกำลังถูกมือของเขาค่อยๆ บีบเค้นจนแทบจะปริแตก "คุณกำลังติดตามฉัน?" เธอถามเสียงสั่น แต่ยังคงพยายามรักษาท่าทีแข็งกร้าวไว้ให้ถึงที่สุด อคินทร์เหยียดยิ้ม รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เขาหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมาวางบนโต๊ะ หน้าจอที่เพิ่งดับไปสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นภาพถ่ายระยะไกลของรินรดาที่กำลังอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยในสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง แม้ภาพจะเบลอจากการซูม แต่รอยยิ้มของเด็กน้อยในอ้อมกอดนั้นกลับสะท้อนภาพเงาของเขาในวัยเด็กอย่างประหลาดจนน่าตกใจ "ผมไม่ได้ติดตาม... แต่โชคชะตาต่างหากที่พาผมมาหาคุณ" อคินทร์โน้มตัวเข้าไปใกล้ จนกลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ของเขาปะทะเข้ากับจมูกของเธอ "ริน... ถ้าคุณอยากให้ลูกของคุณอยู่อย่างสุขสบาย โดยที่ไม่ต้องมีคนอย่างผมเข้าไปก้าวก่าย ก็จงพูดความจริงออกมา เพราะถ้าผมต้องหาคำตอบเอง... คุณก็น่าจะรู้ว่าผลลัพธ์มันจะเป็นอย่างไร" รินรดารู้สึกเหมือนอากาศในร้านกาแฟกำลังจะหมดไป เธอจ้องมองชายผู้เป็นอดีตสามีด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ความเจ็บปวดในอดีตกำลังเรียกร้องให้เธอตอบโต้อย่างสาสม แต่สัญชาตญาณความเป็นแม่กลับสั่งให้เธอต้องปกป้องลูกสาวคนเดียวของเธอให้ถึงที่สุด ขณะที่เธอกำลังจะเปิดปากสวนกลับเพื่อจบการสนทนาที่บีบคั้นนี้ เสียงโทรศัพท์ของรินรดาก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ เป็นสายเรียกเข้าจาก "โรงเรียนอนุบาลลันตา" เธอรีบกดรับด้วยความกังวล "ค่ะ? ครูคะ... เกิดอะไรขึ้นคะ?" ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงกระวนกระวาย "คุณแม่คะ... คือว่าตอนนี้มีผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งอ้างว่าเป็นคุณพ่อของน้องลันตา เขาพยายามจะพาน้องออกไปจากโรงเรียนค่ะ ตอนนี้ครูพาน้องมาอยู่ในห้องพักครูแล้ว แต่ท่าทางเขาดูน่ากลัวมากเลยค่ะ!" รินรดาหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด เธอผุดลุกขึ้นทันทีจนเก้าอี้ล้มลงกับพื้นเสียงดังสนั่น อคินทร์มองท่าทีของเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความสงสัยระคนกัน "เกิดอะไรขึ้น?" อคินทร์ถามพลางลุกขึ้นตาม รินรดามองหน้าเขาด้วยความโกรธแค้นและตระหนก "ถ้าเป็นฝีมือของคุณ... ฉันจะไม่มีวันให้อภัยคุณไปตลอดชีวิต!" เธอไม่รอฟังคำปฏิเสธ คว้ากระเป๋าสะพายแล้ววิ่งออกจากร้านไปทันที ทิ้งให้อคินทร์ยืนงุนงงอยู่เพียงลำพัง ทว่าในจังหวะที่เขาจะเดินตามออกไป สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่รินรดาทำตกไว้จากการเร่งรีบ เขาก้มลงหยิบมันขึ้นมา... มันคือใบผลตรวจสุขภาพของเด็กหญิงลันตา ที่มีผลการวิเคราะห์ระดับพันธุกรรมระบุไว้อย่างชัดเจน และชื่อผู้ปกครองในเอกสารนั้น... ทำให้อคินทร์ถึงกับนิ่งค้างไปในทันที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรักษาสัญญาใจกับ "บันทึกคนจร" เสมอมาครับ