แผลในใจที่ยังไม่หายดี

กลิ่นอายของกาแฟดำที่เย็นชืดบนโต๊ะทำงานไม้สักทองราคาแพง ไม่ได้ช่วยให้สมองของอคินทร์ปลอดโปร่งขึ้นเลยแม้แต่น้อย ภาพของรินรดาในชุดทำงานเรียบง่ายแต่สง่างาม ยืนเผชิญหน้ากับเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและไร้ซึ่งเยื่อใย ยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงความคิดราวกับแผ่นเสียงตกร่อง เขาลืมตาขึ้นช้าๆ ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงัด ค่ำคืนนี้ยาวนานเสียจนเขาเกลียดความมืดมิดรอบกาย "คุณจำไม่ได้หรอก... ว่าตอนที่ฉันต้องนั่งร้องไห้กอดท้องตัวเองในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ นั้น มันหนาวเหน็บแค่ไหน" ประโยคที่รินรดากล่าวไว้เมื่อยามบ่าย ยังคงก้องกังวานบาดลึกอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือเสียงกระซิบที่เต็มไปด้วยเศษซากของความเจ็บปวดที่ถูกสะสมมาเนิ่นนาน จนด้านชาและกลายเป็นอาวุธที่คมกริบย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจของคนที่เคยเหยียบย่ำเธอ อคินทร์ยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองอย่างแรง ความรู้สึกผิดเริ่มกัดกินหัวใจทีละน้อยราวกับกลุ่มควันพิษที่ลอยอวลอยู่ในห้องปิดตาย เขายอมรับว่าในอดีตเขาเคยตาบอดและโง่เขลาเพียงใด เขาปล่อยให้ความเย็นชาและอีโก้บังตา จนมองไม่เห็นหัวใจของผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยา เธอปรารถนาเพียงแค่อ้อมกอดอุ่นๆ และความใส่ใจในฐานะสามีภรรยา แตสิ่งที่เธอได้รับกลับมีเพียงความว่างเปล่าและการดูแคลน ทางด้านรินรดาเอง ในยามที่เธอกลับมาถึงห้องพักอันเงียบสงบหลังจากผ่านพ้นวันอันแสนเหน็ดเหนื่อย เธอกลับไม่สามารถข่มตาให้หลับลงได้เช่นกัน แผลเป็นในใจที่เธอคิดว่ามันตกสะเก็ดและหายดีแล้ว กลับถูกรื้อฟื้นขึ้นมาอีกครั้งด้วยการกระทำและความพยายามที่จะไถ่บาปของอคินทร์ เธอนั่งลงขอบเตียง มองดูลูกสาวตัวน้อย "น้องลันตา" ที่กำลังนอนหลับพริ้ม ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ มือป้อมๆ วางแนบแก้มอย่างน่าเอ็นดู รินรดาก้มลงจูบหน้าผากมนด้วยความรักทั้งหมดที่มีในชีวิต ดวงตาคู่สวยคลหน่วยไปด้วยหยาดน้ำใสๆ ที่พยายามกลั้นไว้ไม่ให้ไหลริน "แม่จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนพรากลูกไปจากอกอีกเด็ดขาด..." เสียงกระซิบแผ่วเบาหลุดจากริมฝีปากสั่นระริก ภาพเหตุการณ์ในอดีตย้อนกลับมาฉายซ้ำในหัว วันที่เธอถือใบนัดแพทย์ตรวจพบว่าตั้งครรภ์ด้วยความดีใจและตื่นเต้น เธอรีบกลับมาบ้านด้วยความหวังว่าข่าวนี้จะช่วยประสานรอยร้าวในใจของสามีผู้เย็นชาได้ แต่วันนั้น สิ่งที่เธอกลับได้รับคือคำพูดดูแคลนจากปากของอคินทร์ที่บอกว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงที่ใช้เล่ห์เหลี่ยมจับเขา และเด็กในท้องก็เป็นเพียงเครื่องมือ ความอัดอั้นตันใจที่ถูกกดทับไว้ภายใต้รอยยิ้มแห่งความเข้มแข็งตลอดหลายปี พรั่งพรูออกมาเป็นหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นอาบแก้ม รินรดายกมือขึ้นปิดปากสะอื้นเงียบๆ ไม่ให้เสียงเล็ดลอดไปปลุกแก้วตาดวงใจที่กำลังนอนหลับฝันดี ความเจ็บปวดในวันนั้นมันฝังรากลึกเกินกว่าที่คำขอโทษเพียงไม่กี่คำ หรือความพยายามชดเชยในวันนี้ จะลบเลือนมันออกไปได้ง่ายๆ ในขณะเดียวกัน อคินทร์ซึ่งทนรثความอึดอัดไม่ไหว ตัดสินใจก้าวเท้าออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เวลานี้ช่างเวิ้งว้างและอ้างว้างเหลือเกิน เขารู้ดีว่าการเดินทางไปที่พักของรินรดาในยามวิกาลเช่นนี้อาจไม่ใช่ความคิดที่ฉลาดนัก แต่แรงขับเคลื่อนบางอย่างจากภายในจิตใจผลักดันให้เขาต้องไปเห็นกับตา ต้องไปยืนอยู่ตรงหน้าเธอ เพื่อกล่าวคำที่เขาไม่เคยเอ่ยออกไปในวันที่ยังมีสิทธิ์ รถยนต์หรูคันดำเคลื่อนตัวมาจอดสนิทหน้าอพาร์ตเมนต์กึ่งคอนโดมิเนียมย่านชานเมืองที่รินรดาใช้เป็นที่พักพิง อคินทร์ก้าวลงจากรถด้วยความเงียบเชียบ สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัว อาคารแห่งนี้ไม่ได้หรูหราสมฐานะของเขาเลยแม้แต่น้อย มันเรียบง่ายและสะท้อนถึงความยากลำบากที่เธอต้องเผชิญในช่วงเวลาที่ไร้เงาของเขาคอยปกป้อง เขาเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นที่เธอพักอยู่ หัวใจเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความกังวล ความสำนึกผิด และความหวาดกลัวว่าเธอจะผลักไสไล่ส่งเขาลงมาอีกครั้ง หน้าประตูห้องหมายเลข 408 อคินทร์ยืนนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ มือหนายกขึ้นทำท่าจะเคาะประตูอยู่หลายครั้งแต่ก็ต้องชะงักค้างไว้กลางอากาศ ความลังเลถ่วงรั้งเขาไว้ เพราะเขารู้ดีว่าแผลในใจของเธอนั้นลึกเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการถึง แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะตัดสินใจถอยหลังและกลับออกไป เสียงฝีเท้าเบาๆ พร้อมกับเสียงพูดคุยแว่วมาจากด้านหลัง ทำให้เขาต้องหันกลับไปมอง เงาร่างของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเดินถือถุงขยะออกมาจากห้องพักฝั่งตรงข้าม เธอชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นชายหนุ่มร่างสูงสง่าในชุดสูทภูมิฐานยืนทำลับๆ ล่อๆ อยู่หน้าห้องของรินรดา ร่างนั้นหันมาสบตากับอคินทร์พอดี และด้วยความตกใจ ใบหน้าของเพื่อนบ้านสาวคนนั้นก็ซีดเผือดลงทันทีเมื่อจำได้ว่าผู้ชายคนนี้คือใคร "คุณ... คุณมาทำอะไรที่นี่?" เสียงกระซิบสั่นๆ เอ่ยถามขึ้นทำลายความเงียบ อคินทร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย กำลังจะอ้าปากตอบเพื่อรักษามารยาท แต่สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ลอดผ่านช่องประตูห้อง 408 ซึ่งถูกแง้มไว้เล็กน้อยเพราะแรงลมจากการเปิดปิดของห้องข้างๆ แสงไฟสลัวภายในห้องเผยให้เห็นภาพของเด็กหญิงตัวน้อยกำลังวิ่งเล่นอยู่บนเตียงนอน โดยมีรินรดากำลังโอบกอดและหัวเราะหยอกล้อกับลูกสาวด้วยรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็น... ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง สายตาของเด็กน้อยก็หันมามองตรงมาที่ประตูดريบพอดี ดวงตากลมโตคู่นั้น... โครงหน้าที่ถอดแบบมาจากใครบางคน... ทำให้ลมหายใจของอคินทร์สะดุดกึก ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนลงตรงหน้า ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับตัวละครด้วยกันเสมอนะครับ