การรุกฆาตที่นุ่มนวล

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความเงียบงันในห้องทำงานเพนต์เฮาส์หรู ยิ่งขับเน้นให้ความกดดันระหว่างคนทั้งสองเด่นชัดขึ้น อคินทร์ในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับนั่งประสานมือบนโต๊ะทำงานกระจกใส สายตาคมกริบทอดมองร่างบางของอดีตภรรยาที่ยืนหันหลังให้อยู่ริมกระจกบานยักษ์ เบื้องล่างคือมหานครที่ไม่เคยหลับใหล แต่สำหรับเขาในยามนี้ โลกทั้งใบกลับหยุดนิ่งอยู่แค่แผ่นหลังที่เคยบอบบาง แต่วันนี้กลับตั้งตรงและมั่นคงอย่างน่าใจหาย "คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งให้ฉันเปลี่ยนเวลาพบลูกแค่อารมณ์ชั่ววูบของคุณ อคินทร์" เสียงหวานที่ราบเรียบแต่เฉียบคมราายใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งดังขึ้น รินรดาไม่ได้หันกลับมามองเขาด้วยซ้ำ เธอกำลังกอดอกมองทิวทัศน์ยามค่ำคืน สะท้อนเงาของหญิงสาวผู้ผ่านพ้นพายุฝนมาได้ด้วยลำแข้งของตัวเอง ความเจ็บปวดในอดีตถูกหล่อหลอมให้กลายเป็นเกราะป้องกันอันแข็งแกร่ง และเกราะนั้นเองที่กำลังทิ่มแทงหัวใจของมหาเศรษฐีหนุ่มผู้ไม่เคยต้องก้มหัวให้ใครให้แหลกสลาย อคินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความขมขื่นและความเยาะหยันตัวเอง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้ทีละน้อยอย่างเงียบเชียบ ราวกับเสือดาวที่กำลังย่างสามขุมเข้าหาเหยื่อ แต่แปลกเหลือเกิน... เหยื่อในวันนี้ไม่ได้หวาดกลัวเขาอีกต่อไปแล้ว "ผมไม่ได้สั่งด้วยอารมณ์ ริน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความนุ่มนวลอย่างที่คนฟังแทบไม่เคยได้ยินมาก่อน มันคือความพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะลดทอนความแข็งกร้าวของตนเองลง "ผมแค่... อยากมีเวลาให้ลูกมากขึ้น และในฐานะพ่อ ผมคิดว่าผมมีสิทธิ์นั้น" "พ่อ?" รินรดากระตุกยิ้มมุมปาก เธอกลั้วหัวเราะในลำคอเบาๆ ช่างเป็นคำที่ฟังดูน่าขันเสียเหลือเกินในความรู้สึกของเธอ "วันที่คุณเซ็นใบหย่าอย่างไร้เยื่อใย วันที่คุณบอกว่าเด็กคนนี้คือภาระ... คุณลืมคำว่าพ่อไปแล้วไม่ใช่หรือไงคะ" คำพูดนั้นบาดลึกราวกับคมมีดกรีดลงบนแผลเดิมที่ยังไม่ตกสะเก็ด อคินทร์ชะงักฝีเท้าลง ดวงตาคมกริบไหววูบด้วยความเจ็บปวด เขายอมรับมันทุกคำ เขาไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้นสำหรับความโง่เขลาในอดีต ความเย่อหยิ่งจองหองทำให้เขาเกือบทำลายสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตด้วยมือของตัวเอง ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ไหว in the chest เขาเลือกที่จะไมโต้เถียงด้วยทิฐิเช่นเคย เพราะตระหนักดีว่าเวลานี้ ทิฐิมีค่าเท่ากับศูนย์ หากแลกมากับการได้เข้าหารินรดาและลูกสาวตัวน้อย "ผมยอมรับผิด..." อคินทร์เอ่ยเสียงแผ่ว ทอดสายตามองแผ่นหลังบางด้วยความเวทนาต่อตัวเอง "ผมมันเลวทรามและโง่เง่าในวันนั้น แต่วันนี้... ขอโอกาสให้ผมได้พิสูจน์ตัวเองหน่อยไม่ได้หรือริน เพื่อลูก... หรือแม้แต่เพื่อความรู้สึกผิดบาปที่ผมต้องแบกรับอยู่ทุกค่ำคืนนี้" รินรดาค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววเยືือกIเย็นและห่างเหิน เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตสามี ค้นหาความจริงจังภายใต้หน้ากากของท่านประธานผู้ทรงอิทธิพล และเธอก็พบมัน—ความอ่อนล้า ความสำนึกผิด และความเว้าวอนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความนิ่งขรึม แต่นั่นยังไม่เพียงพอที่จะลบล้างแผลเป็นในใจ "ความรู้สึกผิดของคุณไม่มีราคาค่างวดอะไรในชีวิตฉันหรอกนะ อคินทร์" รินรดาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนคนฟังสะท้าน "แต่ถ้าคุณอยากเจอ 'น้องลันตา' อยากทำหน้าที่พ่อจริงๆ คุณต้องเรียนรู้ที่จะเคารพกติกาของฉัน ไม่ใช่ใช้อำนาจเงินหรืออิทธิพลมาบงการชีวิตเราอีก" อคินทร์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับช้าๆ อย่างจำนนต่อโชคชะตา นี่คือการรุกฆาตที่นุ่มนวลที่สุดที่เขาเคยเจอ รินรดาไม่ต้องใช้อารมณ์ ไม่ต้องกรีดร้องตบตี เธอเพียงแค่ใช้ความเด็ดเดี่ยวและกฎเกณฑ์ของเธอเอง มาสยบความพยศของชายผู้ยิ่งใหญ่ให้ยอมจำนนราบคาบ "ผมตกลง..." อคินทร์เอ่ยรับคำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น สายตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "คุณจะให้ผมทำอะไร เพื่อแลกกับการได้กอดลูกสาวของเราอย่างเต็มภาคภูมิ บอกมาได้เลย ริน" รินรดามองหน้าเขาอีกครั้งด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา เธอกำลังจะเอաբข้อเสนอออกไปเพื่อให้เขาได้เรียนรู้บทเรียนที่สาสม ทว่าเสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของอคินทร์กลับแผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบงัน อคินทร์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขาก้มมองหน้าจอเพื่อจะกดตัดสาย แต่แล้ว... ดวงตากลมโตของเขากลับเบิกกว้างขึ้น ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อเห็นชื่อและภาพโปรไฟล์ของสายที่โทรเข้ามา นั่นคือสายตรงจาก 'แม่บ้านเก่าแก่' ที่คฤหาสน์ตระกูลอคินทร์ พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ... *[คุณอคินทร์รีบกลับมาด่วนเลยค่ะ! มีผู้หญิงคนหนึ่งพาเด็กผู้ชายหน้าตาละม้ายคล้ายคุณมาอ้างสิทธิ์ว่าเป็นสายเลือดตระกูลอคินทร์ตัวจริง เสียงดังโวยวายอยู่ที่ห้องโถงใหญ่ ไม่ยอมไปไหนเลยค่ะ!]* อคินทร์หน้าซีดเผือดลงในพริบตา เขารีบเงยหน้าขึ้นสบตากับรินรดาที่ยืนมองอยู่ด้วยความฉงน ขณะที่ความลับบางอย่างที่เขาไม่เคยล่วงรู้ กำลังจะพังทลายทุกอย่างที่เขากำลังพยายามสร้างขึ้นมาใหม่ในวินาทีนี้ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับความเจ็บปวดและการเอาคืนอันสาสมนี้ด้วยกันนะครับ