ประกาศกร้าวจากอดีตสามี

"ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำปฏิเสธของคุณ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำของอคินทร์ดังก้องอยู่ภายในห้องโถงกว้างของออฟฟิศขนาดกะทัดรัดที่รินรดาเพิ่งเริ่มสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาได้เพียงไม่นาน เขายืนตระหง่านอยู่ตรงกลางห้อง สูทราคาแพงไร้รอยยับย่นตัดกับบรรยากาศเรียบง่ายของออฟฟิศมือสองอย่างสิ้นเชิง สายตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าเนียนใสของหญิงสาวตรงหน้า ที่บัดนี้มีความเด็ดเดี่ยวฉายชัดขึ้นกว่าเมื่อสองปีก่อนอย่างมหาศาล รินรดาวางปากกาในมือลงช้าๆ เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองอดีตสามีในทันที แต่ใช้วินาทีนั้นรวบรวมสติที่สั่นคลอนจากการปรากฏตัวอันกะทันหันของเขา ก่อนจะช้อนสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเย็นชาขึ้นสบตาคนตัวสูง "คุณอคินทร์คะ... ที่นี่เป็นพื้นที่ส่วนตัวของฉัน ถ้าจะมาคุยเรื่องธุรกิจ กรุณาไปติดต่อที่ฝ่ายประสานงาน ถ้าจะมาเรื่องไร้สาระ ฉันคิดว่าเราคุยกันจบไปตั้งแต่วันที่ฉันเดินออกมาจากบ้านหลังนั้นแล้ว" อคินทร์ขยับยิ้มที่มุมปาก ทว่ามันไม่ใช่รอยยิ้มที่เป็นมิตร มันคือรอยยิ้มของผู้ล่าที่พบเหยื่อตัวน้อยกำลังหัดเขี้ยวเล็บ "ถ้าผมบอกว่าธุระของผมไม่ใช่เรื่องธุรกิจ แต่เป็นเรื่อง 'สายเลือด' ที่คุณกำลังพยายามจะซ่อนอยู่ล่ะ?" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอรู้ดีว่าคำว่า 'สายเลือด' ของอคินทร์ไม่ได้หมายถึงใครอื่นนอกจากลันตา ลูกสาววัยสองขวบที่เป็นแก้วตาดวงใจของเธอ รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าเขาอยู่หลายช่วงตัว แต่เธอก็ไม่ยอมก้มหัวให้ "ฉันไม่ทราบว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไร แต่นี่คือพื้นที่ของฉัน เชิญออกไปก่อนที่ฉันจะเรียกฝ่ายรักษาความปลอดภัยครับ" รินรดาเลือกใช้คำลงท้ายแบบบุรุษเพื่อรักษาความเป็นมืออาชีพและระยะห่างที่เธอต้องการสร้างไว้ อคินทร์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว กลิ่นน้ำหอมยาสูบจางๆ ที่คุ้นเคยของเขาทำให้รินรดาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ริน... เลิกแสดงละครเสียที ผมสืบจนรู้หมดแล้วว่าตลอดสองปีที่ผ่านมา คุณพาเด็กนั่นไปซ่อนไว้ที่ไหน และที่สำคัญที่สุด... เด็กคนนั้นเกิดมาตรงกับช่วงเวลาที่เรายังแต่งงานกันอยู่" เขาทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงกลางห้อง ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจของกันและกัน รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง แต่เธอก็ยึดมือไว้แน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือเพื่อเรียกสติ "คุณอยากได้อะไรกันแน่? เงินเหรอ? หรือแค่ต้องการเอาชนะเพราะอดีตภรรยาที่เคยถูกคุณมองว่าไร้ค่าอย่างฉัน สามารถยืนหยัดได้ด้วยตัวเองโดยไม่ขอส่วนแบ่งจากคุณแม้แต่บาทเดียว?" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยแต่แฝงไปด้วยความกังวล "ผมไม่ได้ต้องการเงิน" อคินทร์ก้าวประชิดตัวจนเธอสัมผัสได้ถึงความกดดันที่แผ่ออกมา เขาโน้มใบหน้าลงมาจนเกือบชิดใบหูของเธอ "ผมต้องการลูก และต้องการเมียคืน... การประกาศกร้าวของผมในวันนี้ไม่ใช่คำขอร้อง แต่เป็นการแจ้งให้ทราบว่า ต่อจากนี้ชีวิตของคุณจะไม่มีคำว่าอิสระอีกต่อไป" เขาสั่งงานให้ลูกน้องจัดการเรื่องเช่าตึกข้างๆ ออฟฟิศของเธอภายในไม่กี่นาทีผ่านทางโทรศัพท์ ก่อนจะหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ผมจะมาอยู่ที่นี่ทุกวัน จนกว่าคุณจะยอมเข้าใจว่าสายเลือดของผม... ไม่ควรไปเติบโตในที่ที่ไม่คู่ควร" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด เธอเดินเลี่ยงออกไปทางประตูโดยไม่ตอบโต้ เธอต้องกลับไปหาลันตา เธอต้องปกป้องลูกสาวให้พ้นจากเงื้อมมือของปีศาจในคราบอดีตสามีคนนี้ แต่เมื่อเธอกลับมาถึงคอนโดมิเนียมในช่วงค่ำ ภาพที่เห็นกลับทำให้ลมหายใจแทบหยุดชะงัก ประตูห้องถูกแง้มไว้เพียงเล็กน้อย เสียงหัวเราะสดใสของเด็กน้อยที่เธอกลัวที่สุดดังขึ้นจากข้างใน แต่ที่น่าตกใจกว่าคือเสียงทุ้มต่ำของชายที่เธอเพิ่งเผชิญหน้ามาเมื่อตอนบ่าย กำลังโต้ตอบกับเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู รินรดาผลักประตูเข้าไปอย่างลืมตัว ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคืออคินทร์กำลังนั่งอยู่บนพรม สองมือถือตุ๊กตากระต่ายที่ลันตาชอบที่สุด และกำลังพยายามเล่นซ่อนแอบกับเด็กน้อยอย่างสนุกสนาน โดยที่เขายังไม่ได้สังเกตเห็นการกลับมาของเธอ เขากำลังก้มมองใบหน้าเล็กๆ นั้นด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก... รักที่เธอไม่เคยได้รับเมื่อครั้งยังเป็นภรรยา ทันใดนั้น ลันตาก็หันมาเห็นรินรดาแล้วตะโกนเรียก "แม่จ๋า! น้าคนนี้บอกว่าเขามีของขวัญจะให้หนูเยอะเลย!" อคินทร์ค่อยๆ หันกลับมามองรินรดา รอยยิ้มบนใบหน้าของเขามลายหายไป เปลี่ยนเป็นสายตาเรียบเฉยที่ทำให้น่าขนลุก เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะรับแขกตรงหน้าเธอ "ผมไปตรวจมาแล้ว... รินรดา" เขาพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "ผลตรวจ DNA ระหว่างผมกับลันตา ยืนยันชัดเจนว่าเธอคือเลือดเนื้อเชื้อไขของผมเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่บนโลกใบนี้" เขาก้าวผ่านรินรดาไปช้าๆ ก่อนจะหยุดที่ประตูแล้วหันกลับมาทิ้งคำพูดสุดท้าย "เตรียมตัวให้พร้อมนะครับ เพราะนับจากวินาทีนี้ไป... ผมจะไม่ปล่อยให้คุณพาลูกหนีไปไหนได้อีกตลอดกาล" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับความเจ็บปวดและการเอาคืนอันสาสมนี้ด้วยกันนะครับ