สายใยที่ดึงดูด

"ปล่อยมือลูกสาวผมเดี๋ยวนี้ คุณไม่มีสิทธิ์แตะต้องเขา!" เสียงทุ้มต่ำของอคินทร์ตวาดก้องไปทั่วโถงทางเดินของห้างสรรพสินค้าหรู รินรดาชะงักฝีเท้า หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำราวกับกลองรบ เธอไม่ได้ตกใจเพราะคำขู่ของเขา แต่ตกใจกับแรงดึงรั้งที่เกิดขึ้นจากมือเล็กๆ ของเด็กหญิงวัยสองขวบที่กำลังเกาะแน่นอยู่กับชายเสื้อสูทราคาแพงของอคินทร์ ใช่... ลันตาไม่ได้วิ่งหนีอคินทร์เหมือนที่เธอคาดการณ์ไว้ ในทางกลับกัน เด็กน้อยกลับจ้องมองใบหน้าคมเข้มของอดีตสามีเธอด้วยแววตาซื่อใส ก่อนจะขยับตัวเข้าไปซุกหน้าลงกับขาแกร่งของเขาอย่างลืมตัว "ลันตา... มาหาแม่ลูก" รินรดาพยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่น เธอรู้สึกเหมือนมีของมีคมกรีดลงบนใจ ความเจ็บปวดจากการถูกพรากสิทธิ์ในการเป็นเจ้าของชีวิตลูกสาวแล่นริ้วขึ้นมาจนขอบตาเริ่มร้อนผ่าว อคินทร์ชะงักไปเช่นกัน เขาไม่ได้ตั้งใจจะรุนแรง แต่มันเป็นปฏิกิริยาตอบโต้ของสัญชาตญาณเมื่อเห็นเด็กน้อยเดินหลงเข้ามาในรัศมีที่เขาคุ้มครอง แรงสัมผัสจากมือเล็กๆ ที่เกาะเกี่ยวขานั้นส่งผ่านความรู้สึกประหลาดบางอย่าง—ความอบอุ่นที่เขาไม่เคยสัมผัสมานานนับปี ความรู้สึกเหมือนสายใยบางเบาที่มองไม่เห็นกำลังดึงรั้งตัวตนอันเย็นชาของเขาไว้กับเด็กหญิงตรงหน้าอย่างไม่มีเหตุผล "แก... แกชื่ออะไร" อคินทร์เอ่ยถามเสียงแผ่วลง ความดุดันในแววตาถูกแทนที่ด้วยความสับสน เขาก้มลงมองเด็กหญิงที่เงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยนัยน์ตากลมโตเปี่ยมไปด้วยความไร้เดียงสา "ลัน... ตา" เด็กน้อยตอบเสียงใสพลางคลี่ยิ้มกว้าง จนคนเป็นแม่ที่ยืนมองอยู่ถึงกับทรุดฮวบลงนั่งกับพื้นด้วยความจุกอก รินรดารีบปรี่เข้าไปดึงร่างลูกสาวออกมาจากอ้อมแขนของอคินทร์ เธอกอดลันตาไว้แนบอกราวกับจะปกป้องจากปีศาจร้าย "อย่ามายุ่งกับลูกฉันอีก อคินทร์! คุณทำลายชีวิตฉันไปคนเดียวมันยังไม่พอหรือยังไง!" อคินทร์ยืนนิ่ง มือของเขายังคงค้างอยู่ในอากาศ ความรู้สึกอุ่นวาบที่ได้รับจากสัมผัสของเด็กน้อยยังคงตกค้างอยู่บนเนื้อผ้า เขาจ้องมองภาพหญิงสาวที่เขาสั่งหย่าด้วยความเย็นชาในอดีต บัดนี้เธอกลับกลายเป็นแม่เสือที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกคนที่คิดจะแตะต้องแก้วตาดวงใจของเธอ "รินรดา... ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเด็ก" เขาพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ แต่แววตากลับจับจ้องไปที่ใบหน้าของเด็กน้อยไม่วางตา ยิ่งมองเขาก็ยิ่งรู้สึกเหมือนถูกบางอย่างตบเข้าที่ใบหน้าอย่างแรง โครงหน้า จมูก รอยยิ้ม... มันคือเงาสะท้อนของตัวเขาเองในวัยเด็กอย่างชัดเจนราวกับภาพวาด "แต่คุณก็ไม่มีสิทธิ์! นับจากวินาทีนี้ อย่าได้พยายามเข้ามาใกล้ลูกสาวฉันอีก ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน" รินรดาคว้าข้อมือลันตาเตรียมจะเดินจากไป แต่ชายหนุ่มกลับคว้าต้นแขนเธอไว้แน่น แรงดึงนั้นไม่ได้แสดงถึงความโกรธ แต่มันคือความสั่นไหวที่พยายามจะยึดเหนี่ยวบางอย่างไว้ "เด็กคนนี้... เกิดเมื่อไหร่" อคินทร์ถาม เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความระแวงที่เขากำลังกลัวคำตอบนั้น รินรดาสะบัดแขนออกอย่างไม่ใยดี เธอหันกลับมาประจันหน้ากับเขา ดวงตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้แข็งกร้าวและเย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็งที่เขาเคยใช้ทำร้ายเธอในอดีต "เธอเป็นลูกของฉัน... แค่คนเดียว ส่วนพ่อของเขาตายไปจากชีวิตเราตั้งแต่วันที่คุณเซ็นใบหย่านั่นแล้ว คุณจำไม่ได้หรือไง?" คำตอบนั้นเหมือนดาบเล่มโตที่แทงทะลุกลางอก อคินทร์ตัวชาวาบ เขามองแผ่นหลังของรินรดาที่จูงมือลูกสาวเดินจากไปไกลขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางผู้คนในห้างที่เริ่มหันมาสนใจฉากดราม่าตรงหน้า เขารู้สึกเหมือนกำลังสูญเสียบางอย่างที่สำคัญที่สุดในชีวิตไปอย่างไม่มีวันหวนคืน ทว่า... ในวินาทีที่รินรดาเดินพ้นมุมเสา ลันตาก็หันกลับมามองเขาอีกครั้ง เด็กน้อยทำท่าเหมือนจะโบกมือลา แต่จังหวะนั้นเอง สิ่งของชิ้นหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมาจากกระเป๋าเป้ใบจิ๋วของเด็กหญิง อคินทร์รีบก้าวเข้าไปคว้าสิ่งนั้นขึ้นมา มันคือตุ๊กตาหมีตัวเล็กที่สภาพดูเก่าจนเกือบขาด แต่เมื่อเขาพลิกดูด้านหลัง เขาก็ถึงกับหยุดหายใจ มือหนาเริ่มสั่นเทาเมื่อเห็นตัวอักษรปักด้วยด้ายสีทองที่มุมตุ๊กตา—ชื่อย่อที่เขาเป็นคนสั่งทำเป็นของขวัญวันเกิดให้ตัวเองเมื่อหลายปีก่อน ซึ่งเขามอบให้รินรดาในวันครบรอบแต่งงานคืนที่เขาไล่เธอออกจากบ้าน และขณะที่เขากำลังจะเปิดสมุดบันทึกเล่มเล็กที่ร่วงหล่นตามออกมา สายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับกระดาษใบหนึ่งที่เสียบไว้ด้านใน... ผลตรวจทางการแพทย์ระบุชื่อชัดเจน 'ด.ญ. ลันดา วรโชติสกุล' พร้อมกับผลการเทียบเคียงสารพันธุกรรมที่ระบุค่าความสัมพันธ์บิดาและบุตรเป็นร้อยละ 99.99! อคินทร์ทรุดลงกับพื้นทันทีโดยไม่สนใจสายตาใคร กระดาษในมือสั่นสะท้าน เขามองไปทางที่รินรดาเพิ่งเดินหายไป ราวกับโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้งและพังทลายลงตรงหน้า... ความจริงที่เขาทำลายด้วยมือตัวเอง กำลังจะย้อนกลับมาทวงคืนทุกอย่างที่เขาเคยทอดทิ้งไปอย่างสาสม ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "บันทึกคนจร" เสมอมาครับ