เหตุบังเอิญที่โรงเรียนอนุบาล

“คุณรินรดาครับ... ผมว่าเราคงต้องคุยเรื่องค่าเทอมกันใหม่ เพราะการที่คุณยืนกรานจะจ่ายเพียงครึ่งเดียว ทั้งที่ทางโรงเรียนมีนโยบายระบุไว้ชัดเจนแบบนี้ มันทำให้ผมลำบากใจนะครับ” เสียงทุ้มต่ำของครูใหญ่โรงเรียนอนุบาลเอกชนชื่อดังเอ่ยขึ้นด้วยความเกรงใจ แต่แฝงไปด้วยความกดดัน รินรดายืนนิ่ง ใบหน้าสวยคมนั้นเรียบเฉย ทว่าแววตากลับสั่นไหวด้วยความมุ่งมั่น เธอไม่ใช่หญิงสาวขี้แยคนเดิมที่อคินทร์เคยรู้จักอีกต่อไป “ดิฉันทราบระเบียบดีค่ะ—ขอโทษครับ ผมหมายถึง ‘ทราบระเบียบดีครับ’ แต่ดิฉันมีเหตุผลส่วนตัวที่ขอความกรุณาในส่วนนี้ หากทางโรงเรียนไม่สะดวก ดิฉันพร้อมจะพาลันตาย้ายออกทันทีครับ” รินรดาจงใจเน้นเสียงเข้มเพื่อแสดงจุดยืน ในขณะที่มือเล็กๆ ของเด็กหญิงตัวน้อยวัยสองขวบที่เกาะชายเสื้อเธออยู่เริ่มขยับยุกยิก น้องลันตาเงยหน้ามองมารดาด้วยดวงตากลมโตใสซื่อ ก่อนจะส่งยิ้มกว้างจนเห็นฟันน้ำนมเพียงไม่กี่ซี่ ความไร้เดียงสานั้นทำให้รินรดาใจอ่อนยวบ เธอซ่อนความเหนื่อยล้าไว้ภายใต้กรอบแว่นกันแดดราคาถูก “แม่ครับ... ลันตาหิวขนม” เสียงเล็กๆ ของเด็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ “รอแป๊บหนึ่งนะครับคนเก่ง เดี๋ยวแม่พาไปหาอะไรทานนะ” รินรดาย่อตัวลงลูบศีรษะลูกสาวด้วยความรักท่วมท้น เธอตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากแก้วตาดวงใจคนนี้ไปได้อีก ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนหลายคนก็ดังมาจากทางเดินหน้าห้องพักครู บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนไปทันที ราวกับมีกระแสลมเย็นยะเยือกพัดผ่าน ครูใหญ่รีบลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของโรงเรียนและผู้บริจาครายใหญ่ก้าวเข้ามา อคินทร์ก้าวผ่านประตูเข้ามาด้วยมาดของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล เสื้อสูทสีเข้มเข้ารูปขับเน้นไหล่กว้างให้ดูน่าเกรงขาม ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขากวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดชะงักลงที่ร่างบางที่ยืนหันหลังให้เขาอยู่เพียงชั่วครู่ “เกิดอะไรขึ้นครับครูใหญ่?” อคินทร์ถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ สายตาของเขาไม่ได้จดจ้องที่ตัวครูใหญ่ แต่กลับเคลื่อนไปมองเด็กน้อยที่ยืนเกาะชายกระโปรงผู้หญิงคนนั้น รินรดาตัวแข็งทื่อ เธอจำเสียงนี้ได้ดี... เสียงที่เคยประกาศกร้าวว่า ‘ไม่ต้องการ’ เธอและลูก เสียงที่เคยเป็นฝันร้ายที่สุดในชีวิตแต่งงานที่ล้มเหลว “อ๋อ ท่านประธานครับ พอดีมีเรื่องเข้าใจผิดเรื่องค่าธรรมเนียมนิดหน่อยครับ เดี๋ยวผมจะรีบจัดการให้เรียบร้อยครับ” ครูใหญ่รีบตอบพลางเหงื่อตก “ไม่เป็นไรครับ ผมจัดการเอง” อคินทร์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นน้ำหอมบุรุษจางๆ ที่คุ้นเคยเริ่มฟุ้งกระจายในอากาศ รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติทั้งหมดที่มี เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขาด้วยความสง่างามที่เหลืออยู่ “ขอโทษด้วยนะครับท่านประธาน พอดีดิฉันกำลังจะกลับแล้ว” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ สายตาจดจ้องเพียงแค่ปลายคางของเขา ไม่ยอมสบดวงตาคู่นั้นเด็ดขาด ทว่าอคินทร์กลับไม่ได้สนใจคำพูดของเธอ สายตาของเขาถูกดึงดูดไปที่เด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังซุกหน้ากับขาของรินรดาด้วยความประหม่า เมื่อน้องลันตาเงยหน้าขึ้นมองคนแปลกหน้า ดวงตากลมโตคู่นั้น... คิ้วเข้มได้รูปที่รับกับใบหน้าจิ้มลิ้ม... มันเหมือนกับเขาราวกับพิมพ์เดียวกัน อคินทร์นิ่งค้างไปราวกับถูกสาป ความเย็นชาในดวงตาเลือนหายไป กลายเป็นความตื่นตะลึงและตั้งคำถาม เขาขยับกายเข้าไปใกล้จนแทบจะประชิดตัวรินรดา ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนคนในห้องต่างหายใจไม่ทั่วท้อง “เด็กคนนี้...” อคินทร์พึมพำ น้ำเสียงสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ “อายุเท่าไหร่ครับ?” รินรดาขยับตัวบังลูกสาวไว้มิด สายตาที่มองอคินทร์ตอนนี้ไม่มีความรักเหลืออยู่ มีเพียงความชิงชังที่ปนเปไปกับความหวาดกลัวว่าเขาสิ่งที่เขาจะทำต่อไป “ขอตัวนะครับ” รินรดาคว้าข้อมือลูกสาวแล้วรีบเดินเลี่ยงออกมาทันที แต่ทว่า... อคินทร์กลับคว้าต้นแขนของเธอไว้ได้ทัน “รินรดา! หยุดเดี๋ยวนี้! เด็กคนนี้... คือใคร!” เสียงของเขาเกรี้ยวกราดทว่าสั่นไหว อคินทร์ก้มลงมองใบหน้าของเด็กน้อยที่เริ่มร้องไห้เพราะความตกใจ ทันใดนั้นเอง กระเป๋าใบเล็กของน้องลันตาก็หลุดจากมือ ร่วงลงกับพื้นจนสิ่งของข้างในกระจัดกระจายออกมา ซองเอกสารสีน้ำตาลที่รินรดาเพิ่งไปรับมาจากโรงพยาบาลเรื่องประวัติสุขภาพของเด็กน้อยปลิวออกมาตกอยู่แทบเท้าของอคินทร์ ชายหนุ่มก้มลงหยิบเอกสารนั้นขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนที่สายตาของเขาจะเบิกกว้างเมื่อเห็นตัวอักษรบนหน้ากระดาษแผ่นแรก ผลการตรวจ DNA ที่ระบุชื่อ ‘เด็กหญิงลันตา’ กับ ‘อคินทร์...’ รินรดาหน้าซีดเผือด เธอรู้ดีว่าเกมนี้ไม่มีทางจบลงง่ายๆ แน่นอน เพราะนรกที่เธอหนีมาได้ถึงสองปี กำลังจะเปิดประตูต้อนรับเธออีกครั้งด้วยน้ำมือของชายตรงหน้า แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามผลงานของ "บันทึกคนจร" เสมอมานะครับ