กินข้าวต้มรอบดึกที่ร้านผีบอก

"พี่ธันวาคะ! ถ้านี่ยังไม่ใช่ผี... หนูขออนุญาตสาปแช่งให้พี่กินข้าวต้มร้านนี้ไปจนตายแล้วยังไม่ได้จ่ายเงินเลยนะ!" เสียงแหลมสูงของกะทิดังลั่นร้านข้าวต้มโต้รุ่งที่ดูเงียบเชียบผิดปกติ กลิ่นธูปจางๆ ที่ลอยมาเตะจมูกไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกหิว แต่กลับทำให้ขนอ่อนทั่วร่างลุกเกรียว ร่างเล็กในชุดนอนลายการ์ตูนที่พยายามใส่เสื้อคลุมทับให้ดูมิดชิดที่สุดขยับเข้าไปใกล้ร่างสูงใหญ่ของคนข้างกายจนแทบจะสิงร่างอยู่แล้ว ธันวาปรายตามองหญิงสาวด้วยแววตานิ่งสนิท มือหนาหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบเนื้อหมูชิ้นนุ่มใส่ชามข้าวต้มของกะทิอย่างใจเย็น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะทำได้ "กินซะ กะทิ... ถ้าผีจะหิวขนาดเปิดร้านขายข้าวต้มให้คนกินตอนตีสองแบบนี้ แปลว่าเขาน่าจะต้องการรายได้ไปทำบุญมากกว่าจะมาเอาชีวิตเธอหรอก" "ปากนะคะปาก! พี่พูดอะไรให้มันเป็นมงคลหน่อยไม่ได้เหรอ? ดูร้านสิ... ไม่มีลูกค้าสักคน แถมป้าเจ้าของร้านก็เอาแต่หันหลังหั่นหมูตั้งแต่นั่งลงมาครึ่งชั่วโมงแล้ว ไม่คิดว่ามันแปลกบ้างเหรอคะ!" กะทิกระซิบเสียงสั่น เธอกวาดสายตาไปรอบๆ ร้านที่ไฟนีออนกะพริบถี่ๆ เหมือนจะขาดใจตายตามบรรยากาศ "แปลกตรงไหน? ก็แค่ร้านโต้รุ่งที่เน้นความเป็นส่วนตัว" ธันวายักไหล่ ก่อนจะเลื่อนชามข้าวต้มที่เขาล้างด้วยน้ำร้อนให้ตัวเองเสร็จเรียบร้อยมาวางตรงหน้าเธอ "แล้วถ้ากลัวขนาดนั้น ทำไมไม่นั่งที่อื่น? ทำไมต้องมานั่งเบียดฉันขนาดนี้ด้วย" "ก็เพราะพี่เป็นคนพามาไง! แล้วอีกอย่าง... พี่ก็รู้ว่าหนูแพ้ทางเรื่องพวกนี้ที่สุด ทำไมต้องชอบแกล้งกันด้วยนะ!" กะทิพองแก้มใส่ คนตรงหน้าทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว แต่เธอกลับสังเกตเห็นว่ามือหนานั่นวางอยู่ใกล้ขอบโต๊ะในตำแหน่งที่พร้อมจะคว้าตัวเธอไว้ทันทีหากมีเหตุการณ์ไม่คาดฝัน บรรยากาศเริ่มกดดันขึ้นเรื่อยๆ เสียงมีดกระทบเขียงดัง *ฉับ... ฉับ... ฉับ...* เป็นจังหวะสม่ำเสมอจนน่าขนลุก กะทิตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดกล้องหน้า เตรียมไลฟ์สดแก้ขัดความกลัวตามสัญชาตญาณยูทูบเบอร์ แต่นิ้วเจ้ากรรมดันกดเข้าแอปพลิเคชันแชตแทน และเผลอกดส่งข้อความเข้ากลุ่มลับที่เธอมีแค่ธันวาคนเดียวที่อ่าน *‘พี่คะ... ถ้าคืนนี้หนูไม่รอด พี่ช่วยเอาไอดีช่องไปลบให้หน่อยนะ หนูไม่อยากให้คนเห็นสภาพตอนหนูโดนผีหลอก มันไม่จอยค่ะ’* พอเห็นข้อความที่ตัวเองส่งไป กะทิก็หน้าแดงก่ำรีบกดลบแทบไม่ทัน แต่ความเร็วแสงของเธอคงสู้ความไวของธันวาไม่ได้ เพราะในจังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ในมือเธอก็ถูกมือหนาดึงไปถือไว้เสียเอง "จะลบทำไม? เขียนไว้ดีออก" ธันวาอ่านข้อความนั้นด้วยรอยยิ้มมุมปากที่กะทิเกลียดที่สุด "แต่เสียใจด้วยนะ ฉันไม่รับหน้าที่ลบช่องหรอก เพราะถ้าเธอตาย... ฉันก็คงไม่มีเหตุผลจะอยู่ต่อเหมือนกัน" คำพูดกึ่งเล่นกึ่งจริงทำให้กะทิชะงักไป ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้าจนลามไปถึงใบหู เธอเงยหน้ามองคนตัวสูงที่ตอนนี้เลิกทำหน้ากวนประสาทและจ้องลึกเข้ามาในดวงตาเธอด้วยแววตาที่จริงจังเกินไป ทันใดนั้น เสียงมีดบนเขียงก็หยุดกึก! ป้าเจ้าของร้านที่ก้มหน้าก้มตาหั่นหมูมาตลอดหันขวับมาทางโต๊ะของทั้งคู่ ใบหน้าของป้าซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาทั้งสองข้างกลวงโบ๋เหมือนถูกคว้านออกไป ก่อนที่หญิงชราจะแสยะยิ้มจนมุมปากฉีกถึงใบหู พร้อมกับเสียงแหลมสูงที่ดังขึ้นราวกับไม่ได้มาจากลำคอคน "ข้าวต้มหมูสับ... ใส่ใจพิเศษตามที่สั่งแล้วนะจ๊ะ..." กะทิกรีดร้องสุดเสียง แต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมาไม่ใช่การวิ่งหนี ธันวากระชากตัวกะทิให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยมือข้างเดียว ก่อนจะใช้แขนอีกข้างรวบเอวเธอไว้แน่นแล้วถอยหลังไปจนติดกำแพง ท่ามกลางบรรยากาศร้านข้าวต้มที่ไฟดับวูบลงเหลือเพียงแสงจากหน้าจอโทรศัพท์ของธันวาที่เปิดค้างไว้ แต่ทว่า... ในวินาทีที่ไฟดับนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์กะทิที่อยู่ในมือธันวาก็ดังขึ้นพร้อมกับตัวเลขที่โชว์เด่นหราบนหน้าจอ 'แม่' ส่งข้อความถึงคุณ: *อย่าไปกินข้าวต้มร้านนั้นนะลูก แม่เพิ่งรู้ว่าที่นั่นไม่มีร้านค้าเปิดมาสิบปีแล้ว และคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ลูก... เขาไม่ได้มากับลูกตั้งแต่แรกแล้วนะ* กะทิเบิกตากว้าง หันไปมองมือของธันวาที่โอบเอวเธออยู่ ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านเสื้อผ้าเข้ามาจนถึงกระดูกสันหลัง เธอค่อยๆ เงยหน้ามองใบหน้าของคนที่บอกว่า 'จะไม่มีเหตุผลอยู่ต่อ' ที่ตอนนี้กลับมีรอยยิ้มแปลกๆ ประดับอยู่บนใบหน้า ธันวาค่อยๆ เอียงคอจนกระดูกลั่นดัง *กรอบ* ก่อนจะกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "กินข้าวต้มเสร็จแล้ว... ต่อไปจะเป็นเมนูอะไรดีล่ะ กะทิ?" ขอบพระคุณคุณรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างกันมาจนถึงตอนนี้ค่ะ! - เสียงกระซิบยามดึก