มุกโบ๊ะบ๊ะในความมืด

“พี่ธันวา! เลิกทำหน้าขรึมแล้วรีบพาหนูออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้เลยนะ! เหรียญนั่นมันจะละลายมือพี่แล้วไม่ใช่หรือไง!” ฉันตะโกนแทรกความเงียบงันที่กดทับจนหูอื้อ เสียงของฉันสั่นเครือจนแทบจะกลายเป็นเสียงสะอื้น ยิ่งแสงสีแดงจากเหรียญโบราณในมือของเขาเริ่มเต้นตุบๆ เหมือนจังหวะหัวใจที่กำลังคลุ้มคลั่ง กลิ่นอับชื้นของตึกร้างที่เดิมทีก็ชวนขยะแขยงอยู่แล้ว กลับอบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานจางๆ ที่ไม่ควรจะมีอยู่จริงในสถานที่แบบนี้ “เงียบก่อนกะทิ... ถ้าเธอสติแตกตอนนี้ เราจะไม่ได้ออกไปไหนทั้งนั้น” ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ามืออีกข้างที่ว่างอยู่กลับกระชับต้นแขนของฉันแน่นขึ้นโดยสัญชาตญาณ เขาไม่ได้หันมามอง แต่แผ่นหลังกว้างที่บังร่างของฉันไว้กลับดูมั่นคงจนน่าหมั่นไส้ในสถานการณ์วิกฤตแบบนี้ คนอะไรจะหน้านิ่งได้ขนาดนั้น ทั้งที่ตรงหน้าเราคือโถงบันไดที่จู่ๆ ก็บิดเบี้ยวเหมือนภาพวาดสีน้ำมันที่ถูกน้ำสาด “สติแตกอะไรล่ะ! ก็พี่เล่นบอกว่าไม่เชื่อเรื่องผี แต่ทำไมตอนนี้พี่ถึงยืนถือเหรียญเรียกผีเหมือนหมอผีฝึกหัดแบบนี้!” ฉันโวยวายพร้อมกับเขย่าแขนเขาแรงๆ “คนบ้า! ถ้าพี่จะเป็นร่างทรง พี่ก็ช่วยบอกล่วงหน้าสิคะ จะได้ไม่เตรียมชุดมาใส่ลุยแบบนี้!” “ฉันไม่ได้เป็นร่างทรง... แค่กำลังพยายามสื่อสารด้วย 'ตรรกะ' ของอีกฝั่ง” เขาเว้นจังหวะ สายตาจดจ้องไปยังเงาดำที่เริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างบริเวณราวบันได “แล้วก็หยุดเขย่าแขนฉันสักที ถ้าเธอตกลงไปในรอยแยกของมิตินั่น ฉันคงไม่มีปัญญาไปตามหาเธอในนรกหรอกนะ” “พี่ธันวา!” ฉันกรีดร้องในใจเมื่อเงาสีดำนั้นขยับเข้ามาใกล้ มือที่สั่นเทาของฉันตัดสินใจทำสิ่งที่น่าอายที่สุดในชีวิต คือการคว้าหมับเข้าที่อุ้งมือหนาของเขาแล้วบีบไว้แน่นราวกับเป็นที่ยึดเหนี่ยวเดียวในโลกใบนี้ ธันวาชะงักไปเล็กน้อย สัมผัสจากมือของเขาอุ่นจัดจนน่าประหลาดใจท่ามกลางบรรยากาศที่หนาวเหน็บจนกระดูกสั่น “นั่นไง... กลัวจนทำตัวเป็นปลิงเลยนะเรา” เขาแค่นหัวเราะในลำคอ แต่ไม่ได้สะบัดมือออก แถมยังหมุนตัวกลับมามองหน้าฉันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย “หลับตาไปเลยกะทิ เดี๋ยวทางนี้พี่จัดการเอง ถ้ากลัวมากนักก็ท่องสูตรคูณแม่เก้าไปสิ จะได้ไม่ต้องฟังเสียงพวกนั้น” “ใครจะไปท่องสูตรคูณได้ในเวลาแบบนี้เล่า! พี่มันบ้า! พี่มันคนประหลาด!” ฉันก่นด่าทั้งน้ำตา แต่ก็ยอมหลับตาปี๋ตามคำสั่ง มือที่กุมกันไว้ชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นๆ ท่ามกลางความมืดมิดที่กดทับ เสียงแชตในโทรศัพท์ที่วางอยู่ในกระเป๋ากางเกงของฉันดังขึ้นรัวๆ มันเป็นจังหวะที่น่าตื่นเต้นที่สุดในชีวิต เพราะในกลุ่ม 'ล่าผีพลีชีพ' ของฉันกับธันวา ข้อความจากรุ่นพี่ในคณะที่หายตัวไปเมื่อสามปีก่อนกำลังเด้งขึ้นมาบนหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นในความมืด *‘อย่ามองข้างหลัง... พวกมันไม่ได้อยู่ตรงบันได... พวกมันอยู่ข้างใต้ฝ่าเท้าของพวกเธอ’* ใจของฉันกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายเท้าขึ้นมาถึงสันหลัง ฉันลืมตาโพลงขึ้นทันที พลันเห็นเงาดำนับสิบคู่ที่เกาะอยู่ตามพื้นซีเมนต์ใต้เท้าของเราเหมือนฝูงมด พวกมันกำลังตะเกียกตะกายขึ้นมาตามขากางเกงของธันวา “พี่ธันวา! ข้างล่าง! ข้างล่างคะ!” ธันวาที่ดูเหมือนจะรับรู้ถึงความผิดปกติได้ก่อนแล้ว เขากระชากตัวฉันให้ขึ้นมาขี่หลังเขาอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องรอให้ฉันอนุญาต กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกลิ่นเหงื่ออ่อนๆ ของเขาทำให้ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง นี่เราอยู่ในสถานการณ์เฉียดตาย แต่ทำไมใจของฉันถึงได้เต้นแรงเพราะเรื่องอื่นด้วยเนี่ย! “เกาะให้แน่นๆ นะกะทิ ถ้าตกลงไป พี่ไม่กลับมาเก็บนะบอกก่อน” “ปากดีจังนะ! ถ้าหนูรอดไปได้ หนูจะเอาคลิปตอนพี่อุ้มหนูไปลงติ๊กต็อกให้โลกรู้เลยว่าวิศวะฯ สายมูเขาอุ้มสาวเป็นยังไง!” “หึ ถ้าเธอรอดไปได้ก่อนนะ” เราวิ่งฝ่าความมืดออกไปทางหน้าต่างชั้นสองที่ใกล้ที่สุด แต่ทว่าเมื่อก้าวเท้าเหยียบลงบนระเบียงด้านนอก เสียงหัวเราะแหลมสูงก็ดังสะท้อนก้องไปทั่วตึก ธันวาสะดุดกึกกะทันหัน ร่างกายของเขาสั่นเทาเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าช็อต ก่อนที่เขาจะหันมามองฉันด้วยแววตาที่ต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง “กะทิ... ฟังพี่นะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ต่ำและเย็นเยียบจนฉันขนลุกเกรียว “เมื่อกี้... ใครเป็นคนกดรับสายโทรศัพท์ในมือเธอ?” ฉันก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังสว่างวาบ มือของฉันไม่ได้จับโทรศัพท์เลยสักนิด แต่ในหน้าจอโชว์เบอร์โทรเข้าที่เขียนว่า 'แม่' ...ทั้งที่แม่ของฉันเสียชีวิตไปตั้งแต่ห้าปีก่อน เสียงปลายสายดังแทรกผ่านความเงียบของค่ำคืนด้วยจังหวะที่ขาดห้วงและเต็มไปด้วยเสียงหวีดหวิว “ลูกรัก... ทำไมถึงพาคนนอกมาหาแม่ล่ะ... ให้เขาทิ้งเหรียญนั่นไว้ แล้วหนูเดินมาหาแม่คนเดียวนะ...” กะทิ... กะทิรู้แล้วว่าวันนี้อาจจะเป็นวันสุดท้ายของช่อง 'ไลฟ์สดล่าผี' หรืออาจจะเป็นวันสุดท้ายของชีวิตเธอจริงๆ เสียงกระซิบยามดึกหวังว่าคุณรี้ดจะยังไม่ปิดหนีไปไหน แล้วมาลุ้นกันต่อนะคะ!