คำด่าคือคำบอกรัก?

“ธันวา! ไอ้พี่บ้า! ดึงกูมาข้างหลังทำไมเนี่ย! ผีมันจะกินหัวแล้ว เห็นไหม!” กะทิแผดเสียงลั่นพร้อมกับสะบัดแขนตัวเองออกจากมือหนาที่เกาะกุมข้อมือเธอไว้แน่นจนขึ้นรอยแดง เธอไม่ได้โกรธหรอกนะ แต่สัญชาตญาณความกลัวที่พุ่งทะลุปรอททำให้เธอเลือกจะใช้การโวยวายกลบเกลื่อนอาการขาสั่นพั่บๆ ของตัวเอง “ถ้าไม่ดึงมา มึงก็คงกลายเป็นศพเฝ้าห้องเก็บศพไปแล้วไอ้เด็กบ้าเอ๊ย! ยืนโง่ให้เขาจ้องอยู่ได้ สมองมีไว้ประดับกะโหลกหรือไงกะทิ!” ธันวาตวาดกลับ เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นพร่านิดๆ เขาไม่ยอมปล่อยมือจากกะทิ สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองเงาดำที่กำลังก้าวพ้นออกมาจากรอยแยกของผนังปูน เสียงสวดอ้อนวอนภาษาประหลาดเริ่มดังขึ้นจนปวดแก้วหู มันไม่ใช่เสียงของคน แต่เป็นเสียงเหมือนโลหะครูดกับกระดูก เงาดำนั้นสูงตระหง่าน รูปร่างบิดเบี้ยวคล้ายมนุษย์แต่มีรยางค์งอกเงยออกมาจากแผ่นหลังเหมือนแมงมุม กะทิหน้าซีดเผือด เธอคว้าเครื่องรางในคอออกมาถือไว้แน่นจนมือสั่น “พี่... พี่ธันวา ไอ้สิ่งที่ออกมานั่น... มันไม่ใช่วิศวะกรรมศาสตร์แล้วนะ! ปิดไลฟ์! เราต้องปิดไลฟ์เดี๋ยวนี้!” “อย่าเพิ่งปิด!” ธันวาขวางมือเธอไว้ทันที “กล้องมันกำลังจับภาพความร้อนอยู่ ถ้าปิดตอนนี้หลักฐานจะหายไปหมด แล้วถ้าเราตายอยู่ตรงนี้ ใครจะยืนยันได้ว่าเราไม่ได้บ้าไปเอง!” “ตาย! พี่พูดคำว่าตายง่ายขนาดนี้เลยเหรอ!” กะทิหันมาแว้ดใส่ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความโมโหปนกลัว “กูมาทำช่องนี้เพื่อใช้หนี้กยศ. ไม่ได้มาเพื่อเป็นปุ๋ยให้ผี! ปล่อยกู!” “เออ! ก็เพราะรู้ว่ามึงงี่เง่าแบบนี้นี่แหละถึงต้องตามมาด้วย!” ธันวาโพล่งออกมาพลางดึงรั้งร่างเล็กให้หลบหลังตู้เหล็กเก่าๆ ที่พังระเนระนาด เขาหยิบไม้บรรทัดเหล็กยาวที่พกมาด้วยขึ้นมาทำท่าเหมือนเตรียมต่อสู้ ทว่ามืออีกข้างกลับยังกุมมือเธอแน่นไม่ยอมปล่อย “ถ้ามึงตาย ฉันก็ไม่มีน้องรหัสให้คอยด่า แล้วใครจะมานั่งเถียงกับฉันเวลาฉันหิวข้าวตอนเที่ยงคืนกันเล่า!” คำด่านั้นฟังดูเหมือนการผลักไส แต่มันกลับแฝงความห่วงใยจนกะทิชะงักไปชั่วครู่ หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะท่ามกลางบรรยากาศที่ควรจะขนหัวลุก นี่เขาเพิ่งบอกว่า ‘ห่วง’ หรือ ‘หิว’ กันแน่เนี่ย! “ปากเสียจริงๆ เลยนะพี่!” กะทิแค่นยิ้มทั้งน้ำตา เธอเห็นจอมือถือในมือที่ยังถ่ายทอดสดอยู่ ยอดคนดูพุ่งขึ้นหลักหมื่น แชตวิ่งเร็วราวกับสายน้ำที่มองแทบไม่ทัน *‘เห้ย! หลังพี่ธันวา! ระวัง!!’* *‘พี่กะทิอย่าร้องนะคะ ฮืออออ’* *‘นั่นผีหรือสัตว์ประหลาดอะ กราฟิกเนียนเกินไปแล้ว!’* ทันใดนั้น เงาดำก้อนนั้นก็พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง! ธันวาตัดสินใจทิ้งไม้บรรทัดเหล็กแล้วกระโจนเข้ากอดรัดกะทิแน่น หมุนตัวเอาแผ่นหลังรับแรงกระแทกจากพลังงานบางอย่างที่ซัดเข้ามาจนทั้งคู่กระเด็นไปกระแทกกับผนังห้องอีกฝั่ง “อั่ก!” เสียงธันวาพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง กะทิเบิกตากว้าง เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านผ่านตัวเขาเข้ามา “พี่ธันวา! พี่เป็นอะไรไหม!” กะทิรีบยันตัวขึ้น ลูบไปตามแขนและหลังของคนตัวโตกว่าด้วยความลนลาน “พี่เจ็บตรงไหน! ไอ้บ้าเอ๊ย ทำไมต้องมารับแทนกูด้วย!” ธันวากัดฟันแน่น ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด แต่เขายังแค่นหัวเราะ “ก็บอกแล้วว่าอย่าซ่า... แค่นี้... จิ๊บจ๊อย” “จิ๊บจ๊อยบ้าอะไร! เลือดไหลแล้ว!” กะทิเห็นรอยเลือดซึมออกมาจากหัวไหล่ของเขาทันทีที่เขาขยับตัว เธอหน้าเสียจนทำอะไรไม่ถูก มือไม้สั่นไปหมด ทว่า ในวินาทีที่ความโกลาหลถึงขีดสุด เสียงสวดอ้อนวอนประหลาดนั้นกลับหยุดกะทันหัน ความเงียบงันที่น่ากลัวเข้าปกคลุมห้องเก็บศพอีกครั้ง เงาดำยักษ์นั้นค่อยๆ สลายตัวไปราวกับหมอกควัน ก่อนจะปรากฏร่างของใครบางคนที่เดินก้าวออกมาจากเงามืดด้านหลังของมัน เป็นชายวัยกลางคนในชุดกาวน์ขาวเก่าคร่ำคร่า บนใบหน้ามีรอยแผลเป็นขนาดใหญ่พาดผ่านดวงตาซ้าย เขามองมาที่ธันวาและกะทิด้วยสายตาที่เรียบเฉยจนน่าขนลุก “พวกเธอมาผิดที่แล้ว... ห้องนี้ ไม่ใช่ที่สำหรับคนเป็น” ชายคนนั้นขยับปากพูดโดยแทบไม่ขยับใบหน้า กะทิรู้สึกได้ว่าโทรศัพท์ในมือสั่นสะเทือนอย่างหนัก แชตในไลฟ์หยุดวิ่งไปชั่วขณะ ก่อนที่ข้อความจากบัญชีผู้ใช้ปริศนาจะเด้งขึ้นมาเพียงบรรทัดเดียวในหน้าจอที่มืดมิด [บัญชี: ผู้เฝ้ามอง]: “ถอยไปกะทิ... คนข้างหลังพี่เธอ... ไม่ใช่คนตั้งแต่ปี 2542 แล้ว” กะทิหันไปมองธันวาที่นั่งหอบหายใจอยู่ข้างๆ สายตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ราวกับเขากำลังมองผ่านเธอไปยังสิ่งที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของห้อง... และในจังหวะนั้นเอง ธันวาก็หันมามองเธอด้วยรอยยิ้มที่เธอมองปราดเดียวก็รู้ว่านั่นไม่ใช่รอยยิ้มของพี่รหัสคนกวนประสาทของเธออีกต่อไป “กะทิครับ...” เขาเรียกชื่อเธอด้วยเสียงที่นุ่มนวลอย่างประหลาดจนน่ากลัว “เมื่อกี้ที่พี่ด่าไป... พี่ไม่ได้หมายความตามนั้นหรอกนะ” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางที่แสนวุ่นวายของยัยกะทิกับพี่ธันวานะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อค่ะว่าคนข้างๆ ของกะทิคือใครกันแน่!