วิทยาศาสตร์สู้ผีไม่ได้

"วิทยาศาสตร์บ้าบออะไรล่ะพี่ธัน! ผีมันยืนกางเล็บอยู่ตรงหน้าเนี่ย จะให้ใช้กฎนิวตันข้อไหนไปดีดหน้าผากมันหรือไง!" กะทิแผดเสียงลั่นพร้อมกับกระชากคอเสื้อช็อปของคนข้างตัวจนยับยู่ยี่ มืออีกข้างของเธอกำสายสิญจน์จนแน่นเสียจนปลายนิ้วขาวซีด บรรยากาศภายในห้องเก็บศพเก่าของโรงพยาบาลร้างแห่งนี้เย็นเยียบผิดปกติ ราวกับมีใครเอาถังน้ำแข็งมาสาดใส่กลางหลัง ร่างโปร่งแสงของหญิงสาวในชุดพยาบาลสภาพขาดวิ่นยืนนิ่งสนิทอยู่ที่ปลายทางเดิน ดวงตาของเธอโบ๋ลึกและเต็มไปด้วยคราบเลือดที่ไหลเยิ้มออกมาไม่หยุด ธันวาที่ยืนขวางหน้าเธออยู่ไม่ได้ตอบโต้ด้วยการด่าทอเหมือนทุกครั้ง ชายหนุ่มนิ่งอึ้ง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นจดจ้องสิ่งที่อยู่ตรงหน้าด้วยความสับสนขีดสุด นี่ไม่ใช่ภาพลวงตา ไม่ใช่การจัดฉากของรายการ และแน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องของแสงและเงาอย่างที่เขาเคยพยายามหาคำอธิบายมาตลอดสิบสี่ตอนที่ผ่านมา "กะทิ... ถอยไป" เสียงของเขาแหบพร่าแต่มั่นคง แม้จะเห็นได้ชัดว่ามือที่ถือไฟฉายของเขากำลังสั่นระริก "ไม่! จะให้ฉันไปไหน พี่นั่นแหละถอยออกมา!" กะทิโวยวายทั้งน้ำตา แต่เท้ากลับขยับเข้าไปใกล้แผ่นหลังกว้างของคนพี่มากขึ้น "ปากบอกว่าไม่เชื่อๆ แต่ทำไมต้องเอาตัวมาบังไว้ตลอดเลยวะ! บ้าที่สุด!" "ก็ถ้าฉันไม่บัง... แล้วใครจะคอยกวนประสาทเธอตอนไม่มีผีล่ะ" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ พยายามเค้นมุกตลกออกมาเพื่อลดทอนความกลัวที่กำลังกัดกินใจ แต่เสียงหัวเราะของเขามันกลับดูแห้งผากพิกล ทันใดนั้น ร่างของพยาบาลผีก็หายวับไปจากสายตา ก่อนจะปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งที่ด้านข้างของธันวาด้วยความเร็วที่เหนือธรรมชาติ เสียงหวีดร้องแหลมสูงบาดแก้วหูดังสะท้อนไปทั่วห้องจนกะทิเผลอกรีดร้องออกมาแล้วซุกหน้าเข้ากับแผ่นหลังของธันวาแน่น "พี่ธัน! มันมาแล้ว! เครื่องราง! ขอดูเครื่องรางที่บอกว่าไม่ได้พกหน่อยสิ!" กะทิโพล่งออกมาอย่างลนลาน ธันวาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วหยิบวัตถุชิ้นหนึ่งออกมา เขาไม่ได้หยิบพระหรือเครื่องรางอย่างที่กะทิหวัง แต่เขากลับควัก 'ตลับเมตร' กับ 'รีโมทแอร์เก่าๆ' ออกมาด้วยสีหน้าว่างเปล่า "นั่นอะไร! จะเอาตลับเมตรไปวัดขนาดผีหรือไง!" "ฉันแค่... กะว่าจะเอามาวัดระยะห่างความปลอดภัยเผื่อมันเข้าใกล้เกินไป แต่ลืมไปว่าผีไม่มีมวลสาร" ธันวาบ่นพึมพำกับตัวเองอย่างคนเสียสติ "โอเค... ทฤษฎีฟิสิกส์ใช้ไม่ได้กับมิติที่สี่สินะ งั้นเราลองใช้กฎของความกลัวดูแล้วกัน" ธันวาสูดหายใจเข้าลึก คว้ามือของกะทิที่สั่นเทามากุมไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือเขาทำเอากะทิใจกระตุกวูบ ท่ามกลางวิญญาณร้ายที่กำลังขยับเข้ามาใกล้ ทั้งคู่กลับรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบเหลือแค่สองคน "กะทิ ฟังนะ" เขาหันมาสบตาเธอ ดวงตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความเย่อหยิ่งเหลืออยู่ มีเพียงความห่วงใยที่ซ่อนมานาน "ถ้าวันนี้เราไม่รอดออกไป... ฉันอยากให้เธอรู้ไว้ว่า ที่ฉันชอบพูดว่าเธอไร้สาระ ที่ชอบแกล้งให้เธอโวยวาย เพราะมันเป็นวิธีเดียวที่ฉันจะได้รับความสนใจจากเธอ... ฉันชอบเธอนะ... ชอบมานานแล้ว" ประโยคสารภาพรักท่ามกลางดงผีทำเอากะทิเบิกตากว้าง สมองเธอขาวโพลนไปหมด ความกลัวที่เคยมีมลายหายไปชั่วขณะ แทนที่ด้วยความเขินจนหน้าแดงก่ำ แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด "หัดพูดอะไรไม่ดูเวล่ำเวลาเลยนะพี่ธัน!" กะทิแหวใส่แม้แก้มจะร้อนฉ่า แต่ก่อนที่ธันวาจะได้ตอบโต้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลังของพวกเขา ไม่ใช่ฝีเท้าของผีพยาบาล แต่เป็นฝีเท้าของคนที่มีตัวตนจริง เสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาหยุดลงห่างจากพวกเขาไม่ถึงสองเมตร พร้อมกับเสียงหัวเราะเย็นเยียบที่คุ้นหู "หวานกันจังเลยนะ... แต่เสียดายที่ความรักของพวกเธอ คงจบลงแค่ที่ห้องเก็บศพแห่งนี้แหละ" ทั้งคู่หันกลับไปมองพร้อมกัน ร่างของ 'อาจารย์วิชัย' อดีตอาจารย์ที่ปรึกษาที่หายตัวไปเมื่อสามปีก่อน ยืนถือกล้องวิดีโอตัวเดียวกับที่กะทิใช้ล่าผีอยู่ ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่เหมือนมนุษย์ แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือในมืออีกข้างของอาจารย์วิชัย... เขากำลังถือรีโมทคอนโทรลบางอย่างที่ควบคุมการเคลื่อนไหวของ 'โฮโลแกรม' วิญญาณพยาบาลตรงหน้า ธันวาขมวดคิ้วแน่น ความสงสัยทางวิทยาศาสตร์กลับมาปะทะกับความจริงเบื้องหน้าอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ผี... มันคือแผนการบางอย่างที่ใหญ่กว่านั้น "ไม่ได้ใช้ผี... แต่ใช้เทคโนโลยีบังหน้าเพื่อฆ่าคนงั้นเหรอ" ธันวาแค่นเสียงถามพลางดึงกะทิไปไว้ข้างหลังอีกครั้ง อาจารย์วิชัยขยับยิ้มกว้างก่อนจะกดรีโมทในมือ "ไม่ใช่แค่ฆ่า... แต่เป็นการเซ่นสังเวยให้แก่ 'สิ่งที่อยู่ข้างหลังฉัน' ต่างหากล่ะ" ทันใดนั้น ผนังห้องเก็บศพที่ควรจะเป็นปูน กลับค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นความมืดมิดที่ลึกสุดหยั่ง และเสียงสวดอ้อนวอนภาษาประหลาดที่ดังขึ้นจากเงาดำที่ค่อยๆ ก้าวออกมาจากความว่างเปล่า... ซึ่งดูเหมือนจะไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นด้วยรีโมทอย่างแน่นอน ขอให้รี้ดเดอร์ทุกท่านสนุกกับการเอาใจช่วยกะทิและพี่ธันในสถานการณ์ที่เกินความคาดหมายนี้นะคะ!