กอดแก้กลัว

"ปล่อยนะพี่ธันวา! คนไม่ใช่... คนไม่ใช่แน่ๆ ธันวาไม่ทำตัวเย็นชาแบบนี้!" กะทิตะโกนก้องในโถงทางเดินไม้เก่าของเรือนไทยร้างที่พื้นไม้ส่งเสียง 'เอี๊ยดอ๊าด' ราวกับเสียงกรีดร้องของคนเจ็บปวด เธอสะบัดข้อมือออกจากมือหนาที่คว้าหมับลงมา แต่มือคู่นั้นกลับกระชับแน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยไปแม้แต่นิดเดียว เธอจะหายวับไปกับไอเย็นเยียบที่แผ่ซ่านอยู่รอบกาย คนตรงหน้าหยุดกึก... เขาหันกลับมา แสงจากไฟฉายในมือของกะทิส่องกระทบใบหน้าคมสันที่ดูเรียบเฉยจนน่ากลัว ดวงตาของเขามืดสนิท ผิดกับ 'ธันวา' พี่รหัสสายวิศวะฯ จอมกวนประสาทที่เธอรู้จักดี คนที่เธอเพิ่งโต้เถียงด้วยเมื่อห้านาทีก่อนหน้าผ่านแชต "กะทิ... ถ้าเธอไม่เงียบ ตอนนี้เราจะเป็นศพกันทั้งคู่" เสียงของเขาแหบต่ำ ไม่มีความกวนประสาท ไม่มีคำเหน็บแนม มีเพียงความเย็นเยียบที่ปะทะเข้ากลางใจ "แต่นายไม่ใช่ธันวา..." กะทิเค้นเสียงสั่น มืออีกข้างรีบควานหาตะกรุดไม้พยุงในกระเป๋ากางเกงจนนิ้วสั่นระริก "ธันวาปากเสียกว่านี้ ธันวาจะด่าฉันว่า 'ยัยบ้า' ถ้าฉันทำท่าจะร้องไห้ นายเป็นใคร!" ทันใดนั้น เสียงลมหวีดหวิวก็ดังขึ้นจนผนังไม้สั่นสะเทือน ความมืดรอบด้านเริ่มบีบอัดเข้ามาจนกะทิแทบหายใจไม่ออก ในจังหวะที่เงาดำสายหนึ่งพุ่งวูบผ่านหน้าต่างบานเฟี้ยมที่แง้มอยู่ มือหนาของคนที่กะทิสงสัยว่า 'ไม่ใช่คน' ก็กระชากร่างเล็กเข้าไปในอ้อมกอดทันที! แรงปะทะทำให้หน้าของกะทิซบลงบนแผงอกแข็งแรงที่เต้นตุบๆ... มันอุ่น อุ่นจนน่าประหลาดใจ "เงียบ" เขาออกคำสั่งสั้นๆ พร้อมกับยกมือขึ้นมากดหัวของเธอให้แนบลงกับอกแน่นกว่าเดิม "ถ้าฉันเป็นผี ฉันคงกินเธอไปตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ไม่มายืนกอดเป็นหมอนข้างให้เธอหลอนเล่นหรอก ยัยสมองฝ่อ" กะทิชะงักไป ใจที่เต้นรัวด้วยความกลัวพลันสับสนกับจังหวะหัวใจของคนตรงหน้า 'ยัยสมองฝ่อ' คำด่าที่ไม่รื่นหูนักในสถานการณ์ปกติ กลับกลายเป็นดนตรีที่ไพเราะที่สุดในตอนนี้ "พี่... พี่จริงๆ เหรอ?" "ถ้ายังไม่หยุดถาม ฉันจะจูบให้หายกลัวเลยเอาไหม?" เขาพึมพำชิดข้างหู กลิ่นจางๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มกับกลิ่นอายแดดที่เธอนึกถึงยามที่เขาเดินผ่านในคณะตีวนเข้ามาในโสตประสาท กะทิเงยหน้าขึ้นมอง ความมืดมิดในดวงตาของเขายังคงอยู่ แต่มันเริ่มมีความวูบไหวบางอย่างที่ปิดไม่มิด มือของเขาที่โอบแผ่นหลังเธอไว้สั่นน้อยๆ... เขากำลังกลัว กลัวในสิ่งที่เธอไม่เห็น หรือกลัวว่าเธอจะเป็นอะไรไป? *ตื๊ด! ตื๊ด!* เสียงแจ้งเตือนจากมือถือในกระเป๋ากะทิดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสนิท ทั้งคู่ชะงัก กะทิหยิบมันออกมาด้วยมือที่สั่นเทา หน้าจอสว่างวาบเผยให้เห็นข้อความจากกลุ่มแชต 'แก๊งล่าผีหนีหนี้' **[ข้อความแจ้งเตือน]:** *กลุ่มแชต: ธันวา (ตัวจริง) - "กะทิ! อย่าไปทางนั้น! ฉันเพิ่งตามหาเธอเจอในเรือนไม้ข้างหลัง! คนที่อยู่กับเธอตอนนี้... มันไม่ใช่ฉัน!"* กะทิตัวเย็นเฉียบ เลือดในกายแทบหยุดไหล เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองคนในอ้อมกอด ดวงตาที่เคยมืดสนิทคู่นั้นบัดนี้กำลังฉีกยิ้มกว้าง... กว้างจนมุมปากเกือบถึงใบหู "โถ่... กะทิครับ" เสียงของมันเปลี่ยนไปเป็นเสียงแหบพร่าคล้ายเสียงใบไม้เสียดสีกัน "ฉันอุตส่าห์กอดเธอไว้แน่นขนาดนี้... จะรีบอ่านแชตไปทำไมกันล่ะ?" มือนั้นไม่ได้คลายออก แต่กลับค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาบีบคอของเธอเบาๆ... อย่างหยอกเย้า "กะทิ... เธอคงไม่ได้คิดจริงๆ หรอกใช่ไหม ว่าพี่รหัสสายมูของเธอ จะมาช่วยเธอได้ทันเวลา?" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความสยองขวัญในค่ำคืนนี้ไปกับกะทิและพี่ธันวานะคะ - เสียงกระซิบยามดึก -