แชตระเบิดในไลฟ์

"พี่ธันวา! หนูบอกแล้วไงว่าอย่าให้ใครทักไลน์มาตอนไลฟ์! แล้วดูนี่... คนดูหลักหมื่นเขาเห็นข้อความพี่หมดแล้วเนี่ย!" กะทิแผดเสียงลั่นพลางยกมือถือขึ้นโบกไปมาเหมือนจะค้อนใส่กล้องที่กำลังไลฟ์สดอยู่ เธอหน้าแดงซ่านลามไปถึงใบหู หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะผีที่เฝ้ารอจะโผล่ในตึกร้างนี่หรอกนะ แต่เพราะข้อความจาก 'พี่รหัสปากหมา' ที่เด้งขึ้นมากลางจอเมื่อครู่นี้ต่างหาก บนหน้าจอแชตสีเขียวที่ค้างอยู่บนหน้าจอไลฟ์สด ข้อความล่าสุดอ่านชัดเจนยิ่งกว่าป้ายไฟงานวัด: *‘ถ้ากลัวจนตัวสั่นขนาดนั้น ก็รีบมุดมาหลังพี่สิครับ จะมายืนสั่นเป็นลูกนกให้ผีมันเอ็นดูทำไม’* คอมเมนต์ในไลฟ์ไหลเลื่อนราวกับพายุทอร์นาโด [FCกะทิสายมู: กรี๊ดดดด! ใครคือพี่รหัสคนนั้นคะ! รายงานตัวด่วน!] [จีบกันในไลฟ์ล่าผี โหมดไหนเนี่ยยยย!] [กะทิ หน้าแดงถึงหูแล้วนะจ๊ะแม่คุณ!] [พี่ธันวาหล่อมากกกกก ขอวาร์ปด่วนค่ะ!] "โอ๊ย! พวกคุณไม่ต้องไปสนใจคอมเมนต์เลยนะ! มันไม่มีอะไรทั้งนั้น! พี่ธันวาเขาก็แค่... แค่... ปากเสียตามสไตล์วิศวะฯ กวนประสาทน่ะค่ะ ไม่มีอะไรซับซ้อน!" กะทิโวยวายแก้เกี้ยว ปากคอสั่นมือไม้พันกันไปหมด ในขณะที่ 'เป้าหมาย' ของการโวยวายยืนกอดอกพิงเสาปูนเก่าๆ ห่างออกไปไม่กี่เมตร ใบหน้าหล่อคมคายนั้นนิ่งสนิทราวกับรูปปั้น แต่แววตาที่มองมากลับมีความขบขันจางๆ ฉายชัด ธันวาเดินตรงเข้ามาหา เธอขยับถอยหลังโดยสัญชาตญาณจนแผ่นหลังชนเข้ากับกำแพงเย็นเยียบ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอับของตึกร้างปะทะจมูกจนกะทิทำตัวไม่ถูก "จะถอยไปไหน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่ไมค์ที่ติดอยู่บนปกเสื้อของกะทิดันดูดเสียงนั้นเข้าไปจนชัดแจ๋ว ยอดคนดูพุ่งทะลุปรอทไปที่ห้าหมื่นคนทันที! "พี่ธันวา! ถอยไปเลยนะ! พี่จะทำให้คนดูเข้าใจผิดไปถึงไหน!" กะทิกระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามดันไหล่เขาออก แต่คนตัวสูงกว่ากลับนิ่งเฉย แถมยังถือวิสาสะคว้าสมาร์ทโฟนของเธอมาถือไว้เองด้วยมือข้างเดียว "เข้าใจผิดเรื่องอะไร" ธันวาเลิกคิ้ว แกล้งยื่นหน้าเข้าไปใกล้กล้อง จนคนในไลฟ์พากันพิมพ์ข้อความระเบิดตูมตาม "ที่บอกว่ามุดมาหลังพี่น่ะเหรอ ก็พูดจริงๆ นี่นา อยู่ข้างหลังพี่น่ะ... ปลอดภัยสุดแล้ว ไม่ใช่เหรอ?" กะทิอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทัน นี่มันมุกหรือเขาจีบ? หรือแค่แกล้งให้เธอเป็นลมตายในตึกร้างนี่กันแน่! "นี่! อย่าเอาความปลอดภัยของหนูมาล้อเล่นนะ!" "ใครล้อเล่น" ธันวาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ แววตานั้นจริงจังจนกะทิเผลอกลั้นหายใจ "กะทิ... ฟังนะ เสียงที่ได้ยินข้างหลังนั่นน่ะ ไม่ใช่เสียงลมพัดจากหน้าต่างที่แตกหรอกนะ" คำพูดนั้นทำให้กะทิชะงัก แววตาของธันวาเปลี่ยนไปทันที จากที่ดูขี้เล่นกลับกลายเป็นความระแวดระวังที่สัมผัสได้ มือที่ถือกล้องอยู่ของเขากระชับแน่นขึ้น พร้อมกับดึงตัวกะทิเข้ามาใกล้จนแทบจะซ้อนทับกัน "พี่ธันวา... อย่ามาหลอกให้กลัวนะ" กะทิเสียงสั่น ถึงปากจะบอกไม่เชื่อ แต่ขนแขนของเธอกลับลุกชันไปหมดเมื่อได้ยินเสียง 'ลากของหนัก' ดังครืดคราดมาจากโถงทางเดินมืดมิดด้านหลัง [FCกะทิ: เห้ย... ได้ยินเสียงป่ะ?] [เสียงอะไรวะ? โคตรหลอน!] [กะทิ อย่าเพิ่งคุยกับพี่รหัส หันไปดูข้างหลัง!] คอมเมนต์เริ่มเปลี่ยนจากความจิ้นเป็นความสยองขวัญในชั่วพริบตา กะทิแทบหยุดหายใจเมื่อเห็นเงามืดวูบไหวผ่านหน้าจอโทรศัพท์ที่ธันวาถืออยู่ เงาร่างนั้น... ไม่ใช่คนแน่ๆ! "กะทิ ห้ามหันไป" ธันวาสั่งเสียงเข้ม มือข้างหนึ่งเอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหลุดลอยไปไหน "หลับตา แล้วเดินตามพี่มา" "แต่ว่า... ในไลฟ์..." "ช่างไลฟ์สิ! ชีวิตเธอสำคัญกว่ายอดวิว!" ธันวาออกแรงดึงให้กะทิเดินตามเขาไปในความมืดโดยไม่สนสายตาคนนับหมื่นที่กำลังจ้องหน้าจอด้วยความตื่นตะลึง ทว่าในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังจะก้าวผ่านประตูไม้ผุพัง แสงไฟจากหน้าจอไลฟ์สดก็วูบดับลงกะทันหัน พร้อมกับข้อความแปลกๆ ที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอเครื่องที่ธันวาถืออยู่... เป็นข้อความที่ไม่ได้มาจากแฟนคลับ และไม่ใช่ข้อความจากคนทั่วไป *‘อย่า-หนี-ไป-ไหน-อีก-เลย-กะทิ’* กะทิชะงักกึกทันที ความเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วกระดูกสันหลัง เธอหันไปมองธันวาที่ตอนนี้สีหน้าเคร่งเครียดถึงขีดสุด เขาไม่ได้ดูตกใจกับข้อความนั้น แต่มองมันด้วยแววตาที่เหมือนเขารู้อยู่แล้วว่าวันนี้มันต้องเกิดขึ้น "พี่ธันวา... ข้อความนี้... ใครส่งมา" ธันวาไม่ตอบ เขาเพียงแค่กระชับมือที่กุมมือเธอแน่นขึ้น ก่อนจะกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ใจเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม "คนที่เขาเฝ้ามองเธอมาตลอด... ตั้งแต่วันแรกที่เริ่มไลฟ์นั่นแหละกะทิ" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นระทึกไปกับกะทิและพี่ธันวานะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้รี้ดเดอร์ใจฟูและลุ้นไปพร้อมๆ กันค่ะ!