กลายเป็นหมาโบ้เฝ้าบ้าน

"ถ้าคุณยังไม่เลิกยืนขวางประตูล่ะก็ ผมจะโทรแจ้งตำรวจข้อหาบุกรุกนะครับ คุณคีริน" เสียงหวานที่เจือความหงุดหงิดระคนรำคาญดังขึ้น ทำลายความเงียบสงบยามค่ำคืนของย่านที่พักอาศัยราคาประหยัด เหนือฟ้าในชุดนอนเสื้อยืดคอกลมตัวโคร่งกับกางเกงผ้าฝ้ายขายาว ยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องเช่าขนาดกะทัดรัด ดวงตากลมโตฉายแววแข็งกร้าวไม่ยอมแพ้ แม้ภายในอกจะเต้นรัวด้วยความประหลาดใจที่เห็นประธานบริษัทผู้ทรงอิทธิพลและเย่อหยิ่ง ยืนตากน้ำค้างอยู่หน้าห้องเขาในสภาพที่ไร้ซึ่งการป้องกันตัวใดๆ คีรินในยามนี้ไม่มีมาดของนักบริหารหนุ่มผู้ทรงอำนาจที่เคยประทับรอยจูบอันดุเดือดบนริมฝีปากเขาเมื่อวาน เสื้อเชิ้ตสีดำตัวแพงถูกปลดกระดุมออกสองเม็ด แขนเสื้อพับขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนตามท่อนแขนแกร่ง ผมเผ้าที่เคยเซ็ตไว้อย่างเนียบกริบกลับยุ่งเหยิงเล็กน้อยเพราะแรงลม แต่สิ่งที่ทำให้เหนือฟ้าต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก คือแววตาคู่คมที่ทอดมองมา... มันไม่ใช่สายตาเหยียดหยามหรือกักขฬะอย่างที่เคยเป็น แต่มันคือสายตาของคนที่กำลัง "จนตรอก" และพร้อมจะยอมจำนนต่อทุกสิ่ง ขอแค่ได้สิ่งที่ต้องการกลับคืนมา "ผมไม่ได้บุกรุก... ผมยืนอยู่บนพื้นที่ส่วนกลางของตึกนี้" คีรินตอบเสียงแหบพร่า น้ำเสียงนั้นติดจะสั่นเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยล้าจากการขับรถข้ามจังหวัดมาเพื่อตามหาคนดื้อรั้น "แล้วอีกอย่าง... คุณบล็อกเบอร์ผม ทำไมต้องใจร้ายขนาดนั้นด้วยล่ะครับ เหนือฟ้า" "ผมมีสิทธิ์ที่จะปกป้องความสงบสุขในชีวิตของตัวเองครับ" เหนฟ้าเชิดคางขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย "แล้วก็กรุณากลับไปหาคู่ควงคนเก่งของคุณ รินรดาอะไรนั่นด้วยเถอะครับ อย่ามาทำตัวน่ารำคาญแถวนี้เลย ประธานคีรินผู้สูงส่ง" คำพูดประชดประชันนั้นเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กที่ทิ่มแทงหัวใจของคนฟัง คีรินขบกรามแน่นจนสันนูนเด่นชัด เขาก้าวเท้าประชิดกรอบประตูอย่างรวดเร็ว จนเหนือฟ้าเผลอผถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณ แต่ทว่า... ชายหนุ่มร่างสูงกลับไม่ได้ตามเข้ามาทำร้าย หรือใช้อำนาจกดขี่อย่างที่เคยทำ สิ่งที่คีรินทำ กลับทำให้หัวใจของคนปากเก่งหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างสูงใหญ่ของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ค่อยๆ ย่อตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นปูนเย็นเฉียบหน้าห้องเช่าของเขา สายตาที่เคยคมปราบทอดมองเงยขึ้นสบตาด้วยความเวทนาและเว้าวอน มือหนายื่นออกไปควชายเสื้อยืดของเหนือฟ้าไว้เบาๆ ราวกับเด็กน้อยที่กำลังกลัวว่าจะถูกทิ้ง "รินรดาเป็นแค่อดีต... และผมไม่เคยคิดจะกลับไปหาเธอ" คีรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่นุ่มนวลอย่างเหลือเชื่อ แววตาคู่นั้นจริงจังจนเหนือฟ้าแทบไม่กล้าสบ "ผมยอมรับว่าผมโง่ ที่จัดการความรู้สึกตัวเองไม่เป็น ปากร้ายใส่คุณ ทำร้ายความรู้สึกคุณ เพราะผมกลัว... กลัวความรู้สึกที่มันมากเกินไปจนควบคุมไม่ได้" เหนือฟ้าอ้าปากค้างเล็กน้อย สมองประมวลผลคำพูดเหล่านั้นไม่ทัน ชายหนุ่มตรงหน้า... คีรินผู้เย่อหยิ่งคนนั้น กำลังง้อเขาอยู่จริงๆ หรือ? นี่มันฉากในละครน้ำเน่าหรือเรื่องจริงกันแน่ "คุณ... คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!" เหนฟ้าพยายามดึงเสียงให้แข็งเพื่อกลบเกลื่อนความวุ่นวายในอกที่กำลังตีรวน "ทำท่าทางแบบนี้คิดว่าผมจะใจอ่อนหรือไง?" "ถ้าต้องทำให้อภัย ผมยอมเป็นหมาโบ้เฝ้าหน้าห้องคุณไปตลอดชีวิตก็ได้ครับ" คีรินสวนกลับทันควันอย่างไร้ฟอร์ม ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายความคลั่งรักที่ถูกเก็บกดมานาน "คุณจะด่าจะตีผมยังไงก็ได้ แต่ขอร้องล่ะ... อย่าทำเป็นเมินเฉยใส่ผมอีกเลย เหนือฟ้า... ผมทนไม่ได้จริงๆ" บรรยากาศในตรอกทางเดินแคบๆ เงียบสงัดลงทันที มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นๆ ของคนทั้งคู่ที่สะท้อนก้องในความมืด เหนฟ้ายืนนิ่งค้าง สมองตื้อตันไปหมด ภาพของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่ยอมลดตัวลงมาคุกเข่าอ้อนวอน พังทลายกำแพงความเย่อหยิ่งที่เขาสร้างขึ้นมานานจนหมดสิ้น หัวใจเจ้ากรรมเต้นกระหน่ำรัวรากับจะหลุดออกมานอกอก ความโกรธเคืองที่มีก่อนหน้านี้ละลายหายไปกับสายตาเว้าวอนคู่นั้น เหลือเพียงความรู้สึกอุ่นวาบที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย "คุณมันบ้า..." เหนฟ้ายกมือขึ้นเสยผมตัวเองอย่างจนปัญญา ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัว "ลุกขึ้นมาได้แล้ว คนอื่นมาเห็นเข้าจะหาว่าผมรังแกมหาเศรษฐีนะ" "ถ้าไม่ยอมยกโทษให้ ผมก็ไม่ลุกครับ" คีรินดื้อดึง ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้ามาใกล้ชายเสื้อที่ตนกำไว้ รอยยิ้มเจ้าเลื้อยปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเจ้าสำราญ "ยอมรับมาเถอะครับว่าคุณเองก็คิดถึงผมเหมือนกัน" "ใครคิดถึงคุณกัน หหลงตัวเองชะมัด!" เหนฟ้าแหวใส่เสียงดังกลบเกลื่อนความเขินอาย พยายามจะดึงชายเสื้อกลับ แต่แรงดึงของอีกฝ่ายกลับเหนียวแน่นเสียยิ่งกว่ากาวตราช้าง ขณะที่สงครามประสาทกำลังดำเนินไปท่ามกลางความหวานอมขมกลืน เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมบทสนทนาโวยวายของคนเมาก็ดังแว่วมาจากบันไดหนีไฟทางเดินด้านล่าง ทำลายบรรยากาศโรแมนติกชั่วขณะ "เฮ้ย! ใครวะมานั่งขวางทางเดินเนี่ย หลบไปซิฟะ!" เสียงชายแปลกหน้าตะโกนโถมเข้ามาใกล้ คีรินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะ เขายังไม่ทันได้ลุกขึ้นยืน เหนฟ้าก็ตัดสินใจคว้าต้นแขนแกร่งแล้วออกแรงดึงสุดกำลัง "เข้ามาในห้องก่อนเร้ว!" เหนือฟ้ากระชากตัวประธานหนุ่มให้พ้นจากรัศมีทางเดิน ก่อนจะเหวี่ยงร่างสูงเข้ามาในห้องพักแล้วกระแทกประตูปิดล็อกลงกลอนอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าของคนเมาเดินผ่านหน้าห้องไปไกลแล้ว แต่ความเงียบภายในห้องแคบๆ กลับทำให้บรรยากาศกลับมาตึงเครียดและร้อนระอุยิ่งกว่าเดิม ห้องพักขนาดสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่แคบอยู่แล้ว ยิ่งดูแคบลงไปถนัดตาเมื่อมีผู้ชายตัวโตถึงสองคนยืนประจันหน้ากันในระยะประชิด คีรินดันร่างบางของเหนือฟ้าจนแผ่นหลังชนติดกับบานประตูไม้ แขนแกร่งทั้งสองข้างยกขึ้นกักขังอีกฝ่ายไว้ตรงกลาง โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดริมฝีปากของกันและกัน สัมผัสได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วจนแทบจะเป็นจังหวะเดียวกัน ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างมีความหมาย โดยไม่มีใครยอมหลบสายตาก่อน "ไหนบอกว่าไม่คิดถึงผมไงครับ หื้ม...?" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปาก เรียวปากหยักระบายยิ้มเจ้าเล่ห์ที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจ เหนือฟ้าเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ความดื้อรั้นเมื่อครู่หายไปไหนหมดไม่รู้ เหลือเพียงความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วท้องน้อย มือบางเผลอยกขึ้นวางบนแผงอกกว้างของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว "ผม... ผมแค่ไม่อยากให้ห้องผมซวยเพราะมีคนมานอนตายหน้าห้องต่างหากล่ะ" ปากยังคงแข็ง แต่ดวงตากลมโตกลับหลบวูบอย่างจนมุม คีรินหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี เขาก้มหน้าลงต่ำจนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกับกลีบปากนุ่ม "ปากแข็งแบบนี้... สงสัยผมต้องลงโทษให้เข็ดซะแล้วล่ะครับ เหนือฟ้า" ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะได้แนบชิดสนิทกันตามแรงดึงดูดอันเร่าร้อน เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายที่ทำให้เลือดในกายของคีรินเย็นเฉียบ "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าแกอยู่ข้างใน เหนฟ้า! กล้าดียังไงถึงแย่งของๆ ฉันมา!" เสียงนั้น... คือเสียงของรินรดา! ดวงตาคมกริบของคีรินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ขณะที่เหนือฟ้าชะביกหน้าหนีด้วยความตกตะลึง ปมปัญหาที่คิดว่าเคลียร์แล้ว กลับถูกกระชากกลับมาตรงหน้าในวินาทีที่หัวใจกำลังจะยอมจำนน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "สเปซโอเดสซีย์" ด้วยดีเสมอมานะครับ