หัวใจที่เปลี่ยนไป

ถาดกระเบื้องเคลือบสีขาวในมือสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะน้ำหนักของถ้วยกาแฟดำกรุ่นกลิ่นอโรมา แต่เป็นเพราะสายตาคู่คมกริบที่กำลังจ้องมองตรงมา ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมหลบตา คีรินในยามนี้ไม่มีมารากฐานของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเว้าวอนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้กรอบหน้าอันหล่อเหลาไร้ที่ติ "วางลงเถอะครับ เหนือฟ้า... คุณยืนจ้องผมแบบนั้นมาสิบนาทีแล้วนะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในห้องทำงานกว้างที่ถูกปิดทึบจากโลกภายนอก เหนือฟ้าแค่นหัวเราะในลำคอเล็กน้อย วางถาดลงบนโต๊ะกระจกอย่างไม่เบานักจนของเหลวข้างในกระฉอกเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววรู้ทันราวกับมองทะลุปรุโปร่งถึงความคิดที่กำลังตีรวนอยู่ในอกแกร่งนั้น "ถ้าผมไม่ยืนจ้อง คุณก็คงคิดว่าตัวเองทำอะไรก็ได้ตามใจชอบสินะครับ คุณคีริน" เหนือฟ้ากอดอก ทอดสายตามองชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนโซฟาหนังแท้ ร่างสูงในชุดสูทเนื้อดีดูเหนื่อยล้าลงอย่างเห็นได้ชัดตั้งแต่เหตุการณ์เผชิญหน้ากับรินรดาเมื่อวันก่อน ร่องรอยความเครียดฉายชัดบนหัวคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน คีรินถอนหายใจยาวนาน มือหนายกขึ้นนวดคลึงขมับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตา "ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น... สิ่งที่ผมทำลงไปทั้งหมด ผมแค่อยากเคลียร์ทุกอย่างให้มันจบ เพื่อคุณ" "เพื่อผม? หรือเพื่อความสะใจของคุณที่ได้ตัดปัญหาแบบเด็ดขาดกันแน่ครับ" เหนือฟ้าสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความน้อยใจที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อนแต่ไม่อาจซ่อนพ้น "คุณคิดว่าการไล่ตะเพิดคนเก่าออกไปอย่างไร้เยื่อใย แล้วทำตัวน่าสงสารส่งสายตาแบบนี้ใส่ผม มันจะทำให้ผมใจอ่อนยอมยกโทษให้ทุกอย่างง่ายๆ งั้นเหรอครับ" "แล้วมันไม่ได้ผลหรือไงครับ..." คีรินพึมพำเสียงเบา ทว่าประโยคถัดมากลับทำเอาหัวใจของคนฟังกระตุกวูบ "เพราะสายตาที่คุณมองผมตอนนี้ มันไม่มีความเกลียดชังเหลืออยู่เลย... มีแต่ความเป็นห่วงที่พยายามปิดบังไว้ต่างหากล่ะครับ เหนือฟ้า" "หลงตัวเองที่สุด!" เหนือฟ้าเมินหน้าหนีไปยังบานกระจกใสที่สะท้อนภาพตึกสูงระฟ้าเบื้องล่าง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เมื่อรู้ตัวว่าถูกอีกฝ่ายอ่านทางออกจนหมดเปลือก หัวใจเจ้ากรรมดันทรยศเต้นแรงขึ้นมาเสียดres เฉพาะยามที่อยู่ใกล้ชิดกันตามลำพังเช่นนี้ จริงอย่างที่คีรินว่า... กำแพงความโกรธที่เขาตั้งขึ้นมาเพื่อลงโทษคนปากร้ายเริ่มพังทลายลงทีละน้อย ตั้งแต่วินาทีที่เห็นคีรินยอมปฏิเสธรินรดาอย่างไม่ไว้หน้า และยิ่งเห็นสภาพความพยายามที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองของอีกฝ่ายในรอบสัปดาห์นี้ เหนือฟ้าก็ยิ่งใจอ่อนยวบยาบ แต่จะให้ยกโทษให้โดยง่ายดาย... ฝันไปเถอะครับ! คนอย่างเหนือฟ้าไม่มีทางยอมเสียฟอร์มให้ใครลูบคมได้ง่ายๆ เป็นอันขาด "ผมใจอ่อนให้คุณได้บ้าง... แต่ไม่ได้หมายความว่าจะยอมให้ผ่านด่านนี้ไปง่ายๆ หรอกนะครับ" เหนือฟ้าหันกลับมาเผชิญหน้า แววตากรุ้มกริ่มฉายประกายท้าทาย "ถ้าคุณอยากให้ผมกลับไปมีความรู้สึกดีๆ กับคุณแบบเดิม คุณต้องแสดงให้ผมเห็นมากกว่านี้" คีรินเลิกคิ้วสูง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างนึกสนุก นานแค่ไหนแล้วนะที่เขาไม่ได้เห็นมุมดื้อรั้นและเจ้าเล่ห์แบบนี้ของอีกฝ่าย "ต้องการอะไรล่ะครับ หืม... จะให้ผมเซ็นยกหุ้นบริษัทครึ่งหนึ่ง หรือจะให้ผมกราบขอขมาดีครับ" "เวอร์ไปแล้วครับคุณคีริน" เหนือฟ้ากลอกตาด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะโน้มตัวลงไปใกล้ ใช้ปลายนิ้วเรียวแตะที่ปกเสื้อสูทของอีกฝ่ายเบาๆ จัดระเบียบมันอย่างถือวิสาสะ "ผมไม่ได้ต้องการเงินทองของคุณ... สิ่งที่ผมต้องการ คือการเรียนรู้ที่จะเป็นคนใหม่ของคุณต่างหาก" คีรินชะงักไป ดวงตาคมกريบมองการกระทำนั้นด้วยความลุ่มหลง กลิ่นกายหอมอ่อนๆ จากตัวของเหนือฟ้ากำลังมอมเมาสติสัมปชัญญะของเขาให้หลุดลอย มือหนาเอื้อมออกไปหมายจะคว้าเอวบางเข้าหาตัวตามสัญชาตญาณความคลั่งรัก "อ๊ะ! มือ็อย19น่ะครับ" เหนือฟ้าไวกว่า ตบหลังมือหนาเบาๆ เป็นเชิงดุ "ผมบอกแล้วไงว่ายังไม่ผ่านโปร! ช่วงนี้คุณต้องถูกทดสอบความอดทน ห้ามเอาแต่ใจ ห้ามใช้อำนาจ และที่สำคัญ... ห้ามทำหน้าบึ้งใส่ผมเวลาที่ผมขัดใจเด็ดขาด" "แต่นี่มันลงโทษกันชัดๆ นะครับ เหนือฟ้า..." คีรินส่งเสียงประท้วงในลำคออย่างขัดใจ ทว่าแววตากลับระบายความอบอุ่นและประกายความรักจนแทบจะหยาดเยิ้ม "ให้ผมกอดคุณสักนิดก็ไม่ได้เหรอครับ ผมไม่ได้นอนเต็มอิ่มมาหลายวันแล้วนะ เพราะคิดถึงแต่หน้าคุณเนี่ยแหละ" คำพูดออดอ้อนที่ไม่คิดว่าจะได้ยินจากปากประธานหนุ่มผู้เยือกเย็นทำเอาเหนือฟ้าถึงกับชะงัก ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดอย่างปิดไม่มิด เขาเบือนหน้าหนีซ่อนรอยยิ้มที่กำลังระบายเต็มดวงหน้า ปากก็ยังคงแข็งทายืนยันคำเดิม "ใครใช้ให้คุณคิดถึงล่ะครับ... ไปทำงานของคุณต่อได้แล้ว ไป๊!" เหนือฟ้าสะบัดหน้าหนี ทำท่าจะเดินเลี่ยงไปยังประตูห้องเพื่อยุติสถานการณ์ชวนใจสั่นนี้ ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วเรียวจะได้สัมผัสกับลูกบิดประตู เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเร่งรีบก็ดังขึ้นจากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูรัวเร็วก่อนที่บานประตูไม้เนื้อดีจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต! ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้อง พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งตรงมายังพวกเขา "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะคะ... แต่ดูเหมือนว่าฉันจะมีเรื่องสำคัญด่วนที่สุด ที่คุณคีรินและคุณเหนือฟ้าจะต้องรับรู้ร่วมกันในตอนนี้ค่ะ" รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยประกายแห่งการประกาศสงครามครั้งใหม่ ที่จะพลิกเกมทุกอย่างให้กลับตาลปัตรในพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "สเปซโอเดสซีย์" ด้วยดีเสมอมานะครับ