บทเรียนราคาแพง

กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของแอร์คอนดิショナーในห้องทำงานเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด ทำให้บรรยากาศรอบตัวคีรินในยามวิกาลดูอ้างว้างจนน่าใจหาย แสงไฟจากตึกสูงระฟ้าภายนอกระยิบระยับราวกับดวงดาวที่ไร้ความหมาย เมื่อหัวใจดวงนี้มันด้านชาและว่างเปล่าเสียยิ่งกว่าความมืดมิด บนโต๊ะทำงานกระจกใส มีเพียงแฟ้มเอกสารที่ถูกเปิดค้างไว้ หน้าจอสมาร์ทโฟนสีดำสนิทไม่มีแม้แต่การแจ้งเตือนใดๆ ไม่มีข้อความกวนประสาทจากคนปากเก่ง ไม่มีเสียงถอนหายใจยาวๆ เวลาที่เขาแกล้งสั่งงานเพิ่มในนาทีสุดท้าย เหนือฟ้าไม่อยู่ที่นี่... และนั่นคือความจริงที่คีรินเพิ่งตระหนักอย่างลึกซึ้ง ว่ามันทรมานยิ่งกว่าการฝืนทนยอมรับความรู้สึกของตัวเองเสียอีก "คุณหนีเก่งนักนะ..." เสียงทุ้มต่ำพึมพำกับความว่างเปล่า นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนขอบโต๊ะเป็นจังหวะกระชั้นชิด ความเย่อหยิ่งและมานะบากบั่นที่เขาเคยใช้สร้างอาณาจักรธุรกิจมูลค่าหลายแสนล้าน กลับพังทลายลงไม่เป็นท่าต่อหน้าความจริงที่ว่า... เขาขาดอีกฝ่ายไม่ได้ ตลอดเวลาที่ผ่านมา คีรินหลอกตัวเองมาตลอดว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเหนือฟ้าเป็นเพียงเกมผลประโยชน์ เป็นแค่การต่อรองทางธุรกิจที่แสนสะดวกสบาย แต่เมื่อเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามว่างเปล่า ไร้เงารอยยิ้มเยาะหยันและแววตาท้าทายคู่นั้น เขาก็เพิ่งเข้าใจว่าหัวใจของเขาถูกล่ามโซ่ไว้กับคนตัวเล็กคนนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แอ็พพลิเคชันในมือถือถูกเปิดขึ้นเป็นรอบที่ร้อยของวัน ข้อความล่าสุดถูกส่งไปเมื่อสามชั่วโมงก่อน ขึ้นสถานะว่า ‘อ่านแล้ว’ แต่ไร้ซึ่งการตอบกลับใดๆ *[ถ้าคุณยังไม่กลับมาภายในสิบนาทีนี้ ผมจะไปรื้อห้องเช่าคุณให้ราบคาบ]* — ข้อความขู่คำรามตามสไตล์ประธานหนุ่มผู้เอาแต่ใจ แต่ในใจกลับสั่นไหวด้วยความกลัว... กลัวว่าเหนือฟ้าจะหายไปจากชีวิตเขาจริงๆ ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ปลุกคีรินออกจากภวังค์ ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ประกายความหวังวาบขึ้นในดวงตาคมกริบ คิดว่าเป็นคนที่เขากำลังเฝ้ารอ แต่ทว่า... ร่างเพรียวระหงในชุดเดรสเข้ารูปสีแดงเพลิงที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ายวน กลับทำให้ความหวังนั้นมลายหายไปในพริบตา รินรดา คู่ควงเก่าที่เขาพยายามตัดขาดมาโดยตลอด กำลังเดินน่องเรียวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานด้วยท่าทีมั่นอกมั่นใจ มือเรียวถือแก้วค็อกเทลสองแก้วเข้ามาเสมือนเป็นเจ้าของสถานที่ "ดึกดื่นค่ำคืนนี้ ทำไมท่านประธานคนเก่งถึงยังนั่งหน้าเครียดอยู่คนเดียวล่ะคะ?" เสียงหวานเอ่ยทักทายพร้อมกับวางแก้วลงบนโต๊ะ รินรดาย่อกายลงนั่งบนขอบโต๊ะทำงานอย่างถือวิสาสะ มือเรียวลูบไล้ไปตามปกเสื้อเชิ้ตของคีรินอย่างจงใจ "รินได้ยินข่าวว่าคุณมีปัญหากับ... เด็กฝึกงานคนนั้นเหรอคะ? ปล่อยให้คนชั้นต่ำแบบนั้นไปเถอะค่ะ เขาไม่มีค่าพอจะทำให้คุณต้องมานั่งกลุ้มใจหรอกนะ" คำพูดพาดพิงนั้นทำให้กรามคมของคีรินขบเข้าหากันแน่น รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกจากร่างจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบ "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามา?" เสียงทุ้มเอ่ยลอดไรฟัน แววตาคมกริบมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง "รินก็แค่หวังดี..." รินรดาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตาคู่นั้น แต่ก็ยังฝืนยิ้มแล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจาย "รินรู้ว่าคุณกำลังเหงา คีริน... คนอย่างคุณ ไม่เหมาะกับความรักแบบเด็กเล่นหรอกค่ะ เรากลับมาเริ่มต้นกันใหม่เถอะ รินสัญญาว่ารินจะไม่ทำตัวน่ารำคาญเหมือนเด็กคนนั้น..." พรั่บ! คีรินปัดแก้วค็อกเทลบนโต๊ะจนร่วงตกลงไปแตกกระจายเสียงดังสนั่น น้ำสีแดงฉานสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนพรมราคาแพง รินรดาสสะดุ้งสุดตัวผุกถอยหลังด้วยความตกใจ "อย่าเอาตัวเธอมาเทียบกับเธอคนนั้น..." คีรินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่กดดันจนหญิงสาวแทบหายใจไม่ออก "และจำใส่สมองเอาไว้ รินรดา... ต่อให้ทั้งโลกนี้เหลือเธอเป็นผู้หญิงคนสุดท้าย ผมก็ไม่มีวันชายตามองผู้หญิงที่ไร้ค่าและไร้ศักดิ์ศรีแบบเธอ" "คีริน! คุณกล้าพูดแบบนี้กับรินได้ยังไง เพราะเด็กนั่นใช่ไหม... เพราะมันใช่ไหมที่คุณเปลี่ยนไป!" รินรดาแผดเสียงด้วยความโกรธเกรี้ยว ความอับAายทำให้สติหลุดลอย "คุณคิดเหรอว่าเด็กนั่นมันรักคุณจริง? มันก็แค่เข้ามาเกาะคุณเพื่อผลประโยชน์เท่านั้นแหละ!" "หุบปาก!" คีรินคำรามลั่น ดวงตาดุดังพญาอินทรีย์จ้องมองอีกฝ่ายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ไสหัวออกไปจากห้องของผม ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนแล้วทำให้ตระกูลของคุณต้องหายไปจากวงการธุรกิจ!" ความเด็ดขาดและแววตาที่เหี้ยมเกรียมจนน่ากลัว ทำให้รินรดาลนลานถอยหลังกรูด หยิบกระเป๋าถือแล้ววิ่งหนีออกไปจากห้องทำงานอย่างไม่คิดชีวิต ประตูห้องปิดลงพร้อมกับความเงียบงันที่กลับมาอีกครั้ง คีรินทรامกายลงนั่งบนเก้าอี้อีกครั้ง มือหนายกขึ้นนวดขมับตัวเองอย่างแรง ความเครียดสะสมระเบิดออกจนหน้ามืด เขาพ่ายแพ้... พ่ายแพ้ให้กับความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในอก พ่ายแพ้ให้กับความจริงที่ว่า หัวใจของเขาถูกขโมยไปโดยคนปากแข็งคนนั้นเรียบร้อยแล้ว ในวินาทีที่เขากำลังจะหยิบกุญแจรถเพื่อพุ่งตัวออกไปตามหาเหนือฟ้าให้รู้แล้วรู้รอด เสียงแจ้งเตือนข้อความบนหน้าจอมือถือก็ดังขึ้นสั้นๆ *Ping!* คีรินรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูทันที หัวใจเต้นรัวระรัวด้วยความคาดหวัง ข้อความถูกส่งมาจากเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคย พร้อมกับภาพถ่ายแนบไฟล์เดียว ภาพของเหนือฟ้าที่กำลังนั่งอยู่กับผู้ชายคนอื่นในร้านอาหารกึ่งผับชื่อดังแห่งหนึ่ง รอยยิ้มที่อีกฝ่ายมอบให้ชายแปลกหน้าช่างดูสดใสและสนิทสนม... รอยยิ้มที่คีรินไม่เคยได้รับมันอย่างเต็มตาเลยสักครั้ง! เส้นความอดทนสุดท้ายขาดผึ่งลงทันที คีรินลุกพรวดขึ้นคว้าเสื้อโค้ทตัวนอกด้วยมือข้างเดียว แววตาคมกริบลุกโชนด้วยไฟแห่งความหึงหวงและโทสะที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด ในเมื่อดื้อนัก... คืนนี้เขาจะไปลากตัวเจ้าตัวแสบกลับมาลงโทษให้สาสมกับความทรมานที่ได้รับ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "สเปซโอเดสซีย์" ด้วยดีเสมอมานะครับ