คำถามที่ไม่มีคำตอบ

เสียงถอนหายใจยาวนานที่ดังขึ้นในความเงียบสงบของห้องทำงานเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด ไม่ได้ทำให้คนที่ยืนอยู่หลังโต๊ะทำงานหันกลับมามองแม้แต่น้อย คีรินยังคงจดจ้องอยู่กับหน้าจอแท็บเล็ตในมือ ท่าทางนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ถูกแกะสลักขึ้นมาด้วยความประณีต ทว่าแฝงไว้ด้วยความเย็นชาจนน่าขนลุก เหนือฟ้ากอดอกแน่น ดวงตาคู่คมจ้องมองแผ่นหลังกว้างของประธานหนุ่มด้วยความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก ทั้งหงุดหงิด ทั้งฉุนเฉียว และที่สำคัญคือความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นตั้งแต่นาทีที่รินรดาเดินออกไปจากห้องนี้ บรรยากาศระหว่างพวกเขาทั้งคู่ในตอนนี้มันช่างน่าอึดอัดเสียจนแม้แต่อากาศรอบตัวก็คล้ายจะเบาบางลงไปทุกที "คุณจะเงียบใส่ผมอีกนานไหมครับ คีริน" เหนือฟ้าเปิดฉากทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่เจือไปด้วยความประชดประชันอย่างปิดไม่มิด "ถ้าการยืนเป็นหินมันช่วยให้งานคุณเดินหน้า ผมจะได้ยืนเป็นเพื่อนคุณตรงนี้จนถึงเช้าเลยดีไหมล่ะครับ" นิ้วเรียวที่กำลังเลื่อนหน้าจอแท็บเล็ตชะงักกึก คีรินค่อยๆ ลดอุปกรณ์ในมือลง วางมันลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดัง *กริ๊ก* เบาๆ ก่อนจะหมุนเก้าอี้ทำงานกลับมาเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายอย่างช้าๆ ดวงตาคมกริบสีเข้มคู่นั้นมองตรงมาที่เหนือฟ้า นิ่งสนิทและลึกล้ำจนยากจะคาดเดาความรู้สึก "คุณอยากให้ผมพูดอะไรล่ะ เหนือฟ้า" คีรินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นยะเยือก "เรื่องที่คุณหึงผมต่อหน้ารินรดา หรือเรื่องที่คุณกำลังทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของผมทั้งที่เราไม่ได้เป็นอะไรกันแน่" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้ามาปะทะอกของคนฟังเข้าอย่างจัง เหนือฟ้าชะงักไปชั่วขณะ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากทันที ความโกรธที่อัดแน่นอยู่ในอกเมื่อครู่พุ่งพล่านขึ้นมาจนแทบจะควบคุมไม่อยู่ "หึงเหรอครับ?" เหนือฟ้าทวนคำเสียงสูง หัวเราะในลำคอด้วยความขื่นขม "คุณเอาสมองส่วนไหนมาคิดว่าผมจะหึงคนอย่างคุณครับ คีริน ประธานบริษัทผู้เพียบพร้อมแต่ไร้หัวใจเนี่ยนะ? ผมก็แค่... รำคาญ! รำคาญที่คุณปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาวุ่นวาย แล้วก็รำคาญตัวเองที่ต้องมาติดอยู่ท่ามกลางละครฉากใหญ่ของคุณสองคนต่างหากล่ะครับ!" ไม่มีเสียงตอบรับจากชายหนุ่มร่างสูง คีรินยังคงนั่งไขว่ห้าง มองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก มุมปากหยักลึกไม่ได้แย้มยิ้ม แต่ก็ไม่ได้บึ้งตึง ดวงตาคู่นั้นราวกับกำลังสำรวจลึกลงไปถึงก้นบึ้งความรู้สึกของเหนือฟ้า ราวกับต้องการจะค้นหาว่าประโยคไหนคือความจริง และประโยคไหนคือเกราะกำบังที่อีกฝ่ายสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเอง ความเงียบโรยตัวลงมาอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่ว่างเปล่า มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล แรงดึงดูดประหลาดระหว่างคนทั้งสองดึงให้พวกเขายืนอยู่ใกล้กันมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว เหนือฟ้าเม้มปากแน่น ความโกรธเมื่อครู่เริ่มถูกแทนที่ด้วยความสั่นไหวในอกเมื่อต้องสบตากับนัยน์ตาคู่นั้นนานเข้า นัยน์ตาที่มักจะซ่อนความคลั่งรักเอาไว้ภายใต้ความเย็นชาเสมอ แต่วันนี้... มันกลับว่างเปล่าจนน่ากลัว "ถ้าผมไม่มีความหมายอะไรกับคุณเลย..." คีรินเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงแผ่วเบาลงกว่าเดิมเล็กน้อย ทว่ากลับทรงพลังพอที่จะทำให้หัวใจของคนฟังกระตุกวูบ "แล้วทำไมสายตาของคุณเวลาที่มองผมมันถึงฟ้องว่าคุณแคร์ทุกสิ่งที่ผมทำล่ะ เหนือฟ้า?" เหนือฟ้าสะท้านเฮือก เผลอก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ปากที่เคยเก่งกาจกลับเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง สมองประมวลผลคำตอบแทบไม่ทันเมื่อโดนรุกฆาตด้วยคำถามที่ตรงไปตรงมาจนตั้งรับไม่ไหว "ผมไม่ได้..." "ตอบผมสิครับ" คีรินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้เหนือฟ้าต้องถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังกระจกเย็นเฉียบของห้องทำงาน คีรินใช้มือข้างหนึ่งยันผนังกระจกไว้ กักตัวอีกฝ่ายให้อยู่ในอ้อมแขนอย่างเบ็ดเสร็จ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับไออุ่นร้อนรุ่มแผ่ซ่านเข้ามาจนเหนือฟ้าแทบจะลืมวิธีหายใจ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนที่จนมุม ไร้ทางหนี "ตอบผมสิ เหนือฟ้า... ว่าความรู้สึกจริงๆ ของคุณที่มีต่อผมในตอนนี้ มันคืออะไรกันแน่" คีรินกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันร้อนแรงที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งขรึม หัวใจของเหนือฟ้าเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายจนทำให้เกราะป้องกันทุกอย่างพังทลายลงในพริบตา เหนือฟ้าเงยหน้าขึ้นสบตา ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนผิวกายร้อนผ่าว เขาอยากจะอ้าปากเถียง อยากจะพูดคำโกหกคำโตออกไปเพื่อรักษาศักดิ์ศรีของตัวเองเหมือนทุกครั้ง แต่ทว่า... เมื่อสบเข้ากับแววตาที่ทั้งเว้าวอนและคาดคั้นคู่นั้น คำพูดทุกคำก็ติดอยู่ที่ลำคอ มีเพียงความเงียบ... และสายตาที่สั่นไหวของเหนือฟ้าที่สะท้อนอยู่ในนัยน์ตาของคีริน ชายหนุ่มประธานบริษัทจ้องมองริมฝีปากที่เม้มแน่นนั้นด้วยประกตาสวาทที่วับวามขึ้นวูบหนึ่ง เขารอคอยคำตอบ รอคอยให้คนตรงยอมจำนนต่อหัวใจตัวเองเสียที ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุดและริมฝีปากของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะมารยาททรามอย่างไม่รู้เวล่ำเวลา *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "คุณคีรินคะ ดิฉันเองค่ะ..." เสียงหวานหยาดเยิ้มของรินรดาที่ดังทะลุประตูเข้ามาทำลายมนต์สะกดทั้งหมดลงในเสี้ยววินาที คีรินสบถเบาๆ ในลำคอด้วยความหงุดหงิดอย่างถึงที่สุด ดวงตาคมเข้มฉายแววกรุ่นโกรธขึ้นมาทันทีที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ แต่ก่อนที่คีรินจะทันได้หันไปจัดการกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญ เหนือฟ้ากลับใช้จังหวะนั้นดันอกแกร่งให้ออกจากตัวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก ดวงตากลับมาทอประกายท้าทายดังเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ดูเหมือนคุณจะมีงานด่วนต้องเคลียร์นะครับ ท่านประธาน..." เหนือฟ้ากระซิบเสียง คีรินหันกลับมามองหน้าคนตัวเล็กที่ตอนนี้ขยับตัวออกห่างด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกผางโดยฝีมือของรินรดาที่ถือวิสาสะเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้าง "คีรินคะ รินลืมกระเป๋า— อุ๊ย!" รินรดาชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนสีทันทีเมื่อเห็นว่าเธอกำลังก้าวเข้ามาขัดจังหวะอะไรระหว่างคนทั้งสองเข้า เหนือฟ้าเหลือบมองรินรดาแวบหนึ่ง ก่อนจะหันมาสบตากับคีรินที่กำลังมองตนด้วยแววตาคาดโทษและเต็มไปด้วยความเร่าร้อนที่ยังค้างคา "งั้นผมไม่กวนเวลาส่วนตัวของคุณกับคู่ควงแล้วดีกว่านะครับ..." เหนือฟ้าเอ่ยทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงยียวน ปรี่ตัวเดินเลี่ยงผ่านหน้ารินรดาออกไปจากห้องอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้คีรินยืนกำมือแน่นด้วยความหงุดหงิดที่ประทุอยู่เต็มอก เกมนี้... ยังไม่จบง่ายๆ แน่นอนครับ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมลุ้นและอินไปกับความสัมพันธ์อันซับซ้อนนี้นะครับ