จูบแรกที่แสนสับสน

"ปล่อยผมนะครับคุณคีริน... งานเลี้ยงเลิกแล้ว และผมคิดว่าหน้าที่ 'ตุ๊กตาหน้ารถ' ของผมจบลงตั้งแต่ตอนที่รินรดาเดินเข้ามาประชดประชันคุณในฮอลล์แล้ว" เหนือฟ้าสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุม ทว่าแรงบีบจากมือหนาของคนตรงหน้ากลับไม่มีทีท่าว่าจะผ่อนปรน คีรินดันร่างโปร่งของอีกฝ่ายจนหลังชิดกับผนังห้องโถงทางเดินอันเงียบเชียบของโรงแรมหรู กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นไอของแอลกอฮอล์จางๆ จากตัวมาเฟียหนุ่มยิ่งทำให้บรรยากาศรอบข้างบีบคั้นจนหายใจลำบาก "หน้าที่ของเธอจบลงเมื่อไหร่ ผมเป็นคนกำหนด ไม่ใช่เธอ" คีรินกระซิบ เสียงทุ้มต่ำนั้นเย็นเยียบแต่ทว่าแฝงไปด้วยแรงอารมณ์บางอย่างที่เหนือฟ้าอ่านไม่ออก "งั้นเหรอครับ? แต่ดูเหมือนรินรดาจะเห็นต่างนะ เธอเดินเข้ามาคล้องแขนคุณซะแน่นขนาดนั้น ผมก็นึกว่าคุณอยากจะได้ 'คนเก่า' กลับมาเสียอีก" เหนือฟ้าเชิดหน้าขึ้น สบตาสีเข้มดุจท้องฟ้ายามราตรีของอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ แม้ในใจจะเต้นรัวราวกับกลองรบ คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดหย่อน "หึงงั้นสิ?" "หลงตัวเองไปหน่อยไหมครับ? ผมแค่รำคาญที่ต้องมาเป็นเบี้ยล่างในเกมแย่งชิงความสนใจของคุณ!" คำว่า 'หึง' ที่คีรินโยนใส่ทำเอาเหนือฟ้าแทบเสียอาการ เขาพยายามเบี่ยงตัวหนี แต่คีรินกลับใช้แขนข้างหนึ่งยันผนังไว้ กักขังเขาไว้ในอาณาเขตของคนตรงหน้าอย่างสมบูรณ์ สายตาของคีรินที่มองลงมาเปลี่ยนไป มันไม่ใช่สายตาที่เย็นชาเหมือนทุกครั้ง แต่มันคือสายตาของสัตว์ป่าที่กำลังจ้องเหยื่อที่ดื้อรั้นที่สุดในกรงขัง "รำคาญเหรอ..." คีรินขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนเหนือฟ้าสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน "งั้นผมจะพิสูจน์ให้ดู ว่าคนอย่างผม... เวลา 'รำคาญ' ใคร เขาจัดการกันยังไง" ยังไม่ทันที่เหนือฟ้าจะได้โต้ตอบ ประโยคถัดมาก็ถูกกลืนหายไปในอากาศ เมื่อริมฝีปากหนาของคีรินทาบทับลงมาอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง ไม่มีการเกริ่นนำ ไม่มีความนุ่มนวล แต่มันคือจูบที่เปี่ยมไปด้วยการประกาศยึดครอง เหนือฟ้าเบิกตากว้าง มือที่เคยพยายามผลักไสเปลี่ยนเป็นจิกกำเสื้อสูทของอีกฝ่ายแน่น ความสับสนตีรวนอยู่ในอก ทั้งความโกรธ ความตกใจ และรสสัมผัสที่ร้อนผ่าวจนสมองขาวโพลน คีรินบดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างเอาแต่ใจ ราวกับจะลงโทษที่คนตรงหน้าชอบท้าทายเขาด้วยถ้อยคำบาดหู ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้ามาตักตวงความหวานที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้รับจากคนปากร้ายอย่างเหนือฟ้า ความเย็นชาที่คีรินเคยใช้เป็นเกราะป้องกันถูกทำลายลงจนหมดสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาที่พุ่งพล่าน รสจูบที่เริ่มจากความดิบเถื่อนค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความโหยหาที่ยากจะหยุดยั้ง เหนือฟ้าที่ตอนแรกตั้งใจจะขัดขืนกลับพบว่าร่างกายของตัวเองเริ่มทรยศต่อสมอง เขาส่งเสียงครางประท้วงในลำคอแผ่วเบา ก่อนจะยอมโอนอ่อนไปตามจังหวะเร่าร้อนของอีกฝ่าย คีรินผละออกเพียงเล็กน้อย ให้คนในอ้อมกอดได้สูดอากาศหายใจ ใบหน้าของเหนือฟ้าแดงก่ำ แววตาสั่นระริกด้วยความคาดไม่ถึง คีรินใช้ปลายนิ้วเกลี่ยริมฝีปากที่บวมช้ำของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา ราวกับจะรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย "อย่าทำแบบนี้... คีริน เราไม่ใช่..." "เราเป็นอะไรกัน... เดี๋ยวเธอจะได้รู้ในไม่ช้า" คีรินกระซิบเสียงพร่า พร้อมกับโน้มใบหน้าลงไปหมายจะลิ้มรสความหวานนั้นอีกครั้ง ทว่า... *กึก!* เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังชัดขึ้นจากมุมมืดของโถงทางเดิน พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่หยุดชะงักลงกะทันหัน ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปมองต้นเสียงที่ยืนนิ่งอยู่ภายใต้แสงไฟสลัว "คีริน... นี่คุณทำอะไรอยู่?" เสียงของรินรดาที่สั่นเครือด้วยความโกรธและประหลาดใจดังขึ้น เธอจับจ้องภาพที่เห็นด้วยสายตาที่แทบจะกรีดเลือดเหนือฟ้า คีรินไม่ได้สะทกสะท้าน เขายืนจัดสูทของตัวเองให้เข้าที่ สายตาเปลี่ยนกลับมาเย็นชาเหมือนดังเดิม ทิ้งให้เหนือฟ้ายืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างๆ ด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ และความลับที่เพิ่งจะเริ่มก่อตัวขึ้นท่ามกลางสมรภูมิแห่งความรู้สึกนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์อันซับซ้อนของเหนือฟ้าและคีรินนะครับ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ท่านตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิมครับ - สเปซโอเดสซีย์